Drobnoporek niszczący (Oligoporus rennyi (Berk. & Broome) Donk) – gatunek grzybów z rodziny Dacryobolaceae.
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji: Oligoporus, Dacryobolaceae, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisali go Miles Joseph Berkeley i Christopher Edmund Broome w 1875 r., nadając mu nazwę Polyporus rennyi. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1971 r. Marinus Anton Donk. Niektóre inne synonimy: Strangulidium rennyi (Berk. & Broome) Pouzar 1967 Tyromyces rennyi (Berk. & Broome) Ryvarden 1974 Postia rennyi (Berk. & Broome) Rajchenb. 1993 Skeletocutis amorpha f. citrina (Boud.) Domański, Orloś & Skirg. 1967 Poria amesii Murrill 1920 Stanisław Domański w 1965 r. nadał mu polską nazwę białak niszczący, Władysław Wojewoda w 2003 r. zarekomendował nazwę drobnoporek niszczący.
Morfologia Owocnik Grzyb poliporoidalny, jednoroczna huba o owocniku rozpostartym, rozproszonym w postaci w małych kępek o szerokości do 1 cm, miękkim, łatwo oddzielającym się od podłoża. Powierzchnia porów biała, pory kanciaste, 2–3 na mm, z drobnymi strzępkami, które stają się cienkie i rozrywają się. Sterylny brzeg o szerokości do 5 mm, kłaczkowaty, biały. Subikulum białe, miękko-bawełniaste, bezstrefowe, o grubości do 2 mm. Warstwa rurek biała, miękka, o grubości do 3 mm. Cechy mikroskopowe System strzępkowy monomityczny, strzępki w subikulum o średnicy 2,5–5 µm, bezbarwne, cienko- lub grubościenne, ze sprzążkami na wszystkich przegrodach, ze sporadycznymi rozgałęzieniami, zwłaszcza od sprzążek, strzępki w Tramie podobne, bardziej jednorodne o cienkich ścianach. Brak cystyd lub innych sterylnych elementów hymenium. Podstawki wąsko-maczugowate, 4-ssterygmowe, 18–33 × 4,5–6 µm, ze sprzążkami bazalnymi. Bazydiospory podłużne do krótkich, cylindrycznych, bezbarwne, gładkie, nieamyloidalne, 4–5 × 2–2,5 µm.
Występowanie i siedlisko Występuje w Ameryce Północnej i Południowej, Europie, Azji i Australii. Najwięcej stanowisk podano w Europie. Jest tu szeroko rozprzestrzeniony i występuje od wybrzeży Morza Śródziemnego po północne wybrzeża Półwyspu Skandynawskiego. W Polsce W. Wojewoda w 2003 r. przytoczył 2 stanowiska, w późniejszych latach podano wiele następnych. Aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Nadrzewny saprotrof rozwijający się na martwym drewnie drzew iglastych (świerk pospolity i sosna zwyczajna). Powoduje brunatną zgniliznę drewna.
Przypisy
Kategoria:Dacryobolaceae Kategoria:Mykobiota Polski