Władysław Paszek (ur. 7 czerwca 1925 w Bielsku, zm. 2 października 2004) – polski inżynier elektryk, naukowiec i badacz.
Życiorys Do wybuchu II wojny światowej ukończył szkołę podstawową i rozpoczął naukę w polskim Gimnazjum.
Podczas okupacji niemieckiej pracował jako uczeń a później czeladnik elektryk, w Bielskich Warsztatach Elektrycznych. W roku 1943 został wcielony do Wehrmachtu. W czasie stacjonowania w porcie Bordeaux we Francji zdezerterował i wstąpił do francuskiego ruchu oporu, a następnie do Armii Polskiej na ZachodzieTadeusz Glinka, Władysław Paszek, Zeszyty Problemowe – Maszyny Elektryczne Nr 71/2005. s. 161–164..
Po wojnie powrócił do Bielska. W 1945 r. rozpoczął studia na roku wstępnym (tzw. wyrównawczym) na Politechnice Śląskiej w Gliwicach. W 1946 r. zdał eksternistycznie maturę w Państwowym Liceum Ogólnokształcącym w Gliwicach i rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej. Studiował na dwóch specjalnościach: maszynach elektrycznych i elektronice, uzyskując w 1951 r. dyplom magistra inżyniera elektryka. Będąc jeszcze studentem, w 1949 r. podjął pracę w charakterze asystenta w Katedrze Maszyn Elektrycznych. 16 stycznia 1958 r. Rada Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej nadała Mu stopień naukowy doktora na podstawie rozprawy pt. Amplidyna, wzmacniacz maszynowy z polem poprzecznym (promotor: prof. Władysław Kołek). W latach 1958–1959 przebywał na stażu naukowo-badawczym w Eidgenössiche Technische Hochschule Zűrich. W 1961 r. Rada Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej nadała Mu stopień naukowy doktora habilitowanego na podstawie monografii Stabilizacja napięcia samowzbudnych generatorów synchronicznych. W latach 1966–1994 kierował Katedrą Maszyn Elektrycznych, która w tym okresie, w toku reorganizacji Wydziału, przekształcała się bądź zmienia nazwę w Zakład, Instytut i znowu Katedrę. W 1972 r. uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1987 r. tytuł naukowy profesora zwyczajnego. Generalny Dyrektor Energetyki III stopnia.
Wykładał także na studiach podyplomowych i doktorskich na Politechnice Warszawskiej i Śląskiej.
Współpracował z przemysłem, m.in. jako konsultant do spraw automatyzacji maszyn wyciągowych w Przedsiębiorstwie Montażu Urządzeń Elektrycznych Przemysłu Węglowego w Katowicach (1961–1965), doradca techniczny w sprawach automatyzacji w Zjednoczeniu Przemysłu Maszyn Górniczych POLMAG w Katowicach (1965–1970), konsultant w Zakładach Pomiarowo-Badawczych Energopomiar (1974–1986), konsultant w Hucie „Pokój” w Rudzie Śląskiej (1975–1978).
Był członkiem bądź przewodniczącym rad naukowych: Rady Naukowej Instytutu Automatyki i Systemów Energetycznych we Wrocławiu (1967–1980), Rady Naukowo-Technicznej OBR - Komel w Katowicach (1975–1980, z-ca przewodniczącego oraz przewodniczącym Rady Naukowej BOBRME Komel (1991–1994), Rady Naukowo-Technicznej OBR-APENA w Bielsku Białej (przewodniczący, 1975–1980), Rady Naukowo-Technicznej OBR ZUT ZGODA w Świętochłowicach (1975–1980), Rady Naukowej WRN w Katowicach (1965–1970), Rady Naukowej Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Maszyn Elektrycznych Dużej Mocy Dolmel we Wrocławiu (1982–1987).
Był członkiem Komitetu Elektrotechniki Polskiej Akademii Nauk i Sekcji Maszyn Elektrycznych i Transformatorów tegoż Komitetu (od 1969), Polskiego Komitetu Wielkich Sieci Elektrycznych (od 1967), Komitetu Nauk Technicznych przy Oddziale Polskiej Akademii Nauk w Krakowie (od 1962). Był rzeczoznawcą i weryfikatorem Izby Rzeczoznawców SEP w dziale maszyn i napędów elektrycznych.
Autor ponad 200 publikacji naukowych w postaci artykułów wydanych w czasopismach (Archiwum Elektrotechniki, Przegląd Elektrotechniczny, Archiv fűr Elektrotechnik, Elektrotechnik und Maschienenbau, Elektrie, Elektriczestwo, Elektrotechnika), materiałach konferencji międzynarodowych (ICEM) i krajowych (SME). Działalność wynalazcza obejmuje 14 patentów współautorskich. Wypromował 40 doktorów nauk technicznych.
Publikacje
Uszkodzenia maszyn elektrycznych (współautorzy: Z. Gogolewski, W. Gabryś, J. Kubek) WNT, Warszawa, 1967. Wzmacniacze elektromaszynowe i transduktorowe w przemyśle ciężkim. Wyd. Śląsk, Katowice, 1971. Stany nieustalone maszyn elektrycznych prądu przemiennego. WNT, Warszawa, 1986. Zastosowanie wzmacniaczy magnetycznych do układów regulacji napięcia. PWN, Warszawa 1987. Dynamika maszyn elektrycznych. Wyd. Helion, Gliwice, 1998.
Ordery i odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej Złota Odznaka „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego” Złota Odznaka „Zasłużony dla Energetyki” Złota Odznaka SEP Odznaka 25-lecia Politechniki Śląskiej (1970) Źródło:.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Politechniki Śląskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Śląskiej Kategoria:Polacy wcieleni do Wehrmachtu w czasie II wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużony dla Energetyki” Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego” Kategoria:Ludzie urodzeni w Bielsku Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Zmarli w 2004