Zaradnik (Leiosoma) – rodzaj chrząszczy z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Molytinae.
Morfologia thumb|left|Zaradnik zawilcowy Chrząszcze o ciele długości od 1,7 do 3 mm. Ubarwienie jest czarne z częściowo brunatnymi, czerwonobrunatnymi lub żółtawymi odnóżami i czułkami. Oskórek zwykle jest mocno lśniący, rzadziej matowy wskutek obecności intensywnej rzeźby. Owłosienie wierzchu i spodu ciała jest czarne i na tyle skąpe, że ciało robi wrażenie nagiego.
Głowa ma oczy płaskie do nieznacznie wysklepionych. Wyraźnie zakrzywiony, stosunkowo gruby ryjek jest w przybliżeniu tak długi jak przedplecze.
Przedplecze jest mocno wypukłe poprzecznie i słabo w profilu, grubo i gęsto punktowane. Typowo jego tylna część jest prawie walcowata, a na przedzie boki silnie zbiegają się ku przodowi, bywa jednak, że boki przedplecza są bardziej zaokrąglone. Tarczka jest od zewnątrz słabo widoczna lub niewidoczna. Pokrywy są owalne, trochę szersze od przedplecza, o zwykle wykrojonym przednim brzegu, pozbawione guzów barkowych i o lekko zaznaczonych kątach barkowych. Rzędy są wyraźne, złożone z dużych punktów, często wgłębione. Międzyrzędy bywają od płaskich po wyraźnie wypukłe i mają pojedynczy szereg punktów. Tylna para skrzydeł nie występuje. Odnóża mają drobne pazurki i zwykle bezzębne uda. Częsty jest dymorfizm płciowy w budowie przednich goleni.
Ekologia i występowanie Owady te zamieszkują głównie tereny podgórskie i górskie, gdzie dochodzą do piętra alpejskiego. Gatunki o poznanych roślinach żywicielskich są w mniejszości i żerują na jaskrowatych. Osobniki dorosłe spotyka się wśród opadłego listowia i mchów.
Rodzaj palearktyczny. W Polsce stwierdzono cztery gatunki (zobacz: Molytinae Polski).
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1829 roku przez Jamesa F. Stephensa. Zalicza się do niego 44 opisane gatunki:
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1829 roku