Maiorem hac dilectionem (pol. Nikt nie ma większej miłości) – list apostolski w formie motu proprio papieża Franciszka, ogłoszony 11 lipca 2017 roku, który wprowadził rewolucyjną reformę do prawa kanonicznego Kościoła katolickiego poprzez ustanowienie nowej, czwartej drogi proceduralnej do beatyfikacji i kanonizacji, nazywanej ofiarą życia (łac. oblatio vitae).
Tytuł dokumentu nawiązuje bezpośrednio do słów Jezusa Chrystusa zapisanych w Ewangelii Jana: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15,13).
Tło historyczne i cele reformy Do momentu wejścia w życie przepisów Maiorem hac dilectionem, prawo kościelne i wielowiekowa praktyka Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych przewidywały jedynie trzy niezależne ścieżki prowadzące do ogłoszenia danej osoby błogosławioną: 1. Męczeństwo (łac. martyrium) – poniesienie śmierci za wiarę w wyniku udowodnionej nienawiści prześladowcy do religii (łac. odium fidei). 2. Heroiczność cnót (łac. virtutes heroicae) – udowodnienie, że kandydat przez całe swoje dojrzałe życie praktykował cnoty chrześcijańskie w stopniu heroicznym. 3. Kult od dawien dawna lub przypadek równoważny (łac. casus exceptus) – formalne potwierdzenie kultu osoby zmarłej w dawnych stuleciach.
Celem papieża Franciszka było wypełnienie luki teologiczno-prawnej, która pomijała osoby ginące bohatersko z miłości do bliźniego, ale w sytuacjach, gdzie nikt nie prześladował ich za wiarę (co uniemożliwiało proces z tytułu klasycznego męczeństwa). Dokument określił, że heroiczny akt oddania życia, połączony z chrześcijańską motywacją, jest pełnowartościowym naśladowaniem Chrystusa i zasługuje na równe traktowanie z tradycyjnymi drogami hagiograficznymi.
Główne postanowienia i artykuły Dokument składa się z krótkiego wstępu teologicznego oraz sześciu artykułów prawnych, które precyzują warunki nowego procesu: Artykuł 1: Definiuje ofiarę życia jako nową, odrębną od męczeństwa i cnót drogę do beatyfikacji. Wymaga udowodnienia wolnego i dobrowolnego ofiarowania życia oraz heroicznego przyjęcia pewnej i bliskiej śmierci z motywu miłości bliźniego (propter caritatem). Artykuł 2: Nakazuje wykazanie bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy aktem ofiarowania życia a przedwczesną śmiercią kandydata na ołtarze. Artykuł 3: Wprowadza wymóg praktykowania cnót chrześcijańskich przynajmniej w stopniu zwyczajnym aż do momentu śmierci. Artykuł 4: Potwierdza konieczność istnienia autentycznej opinii świętości i znaków (cudów) po śmierci sługi Bożego. Artykuł 5: Określa, że do samej beatyfikacji na tej drodze bezwzględnie wymagany jest formalnie zatwierdzony jeden cud dokonany za wstawiennictwem kandydata po jego śmierci (w prawie kanonicznym zbliża to tę procedurę do drogi heroiczności cnót). Artykuł 6: Dostosowuje dotychczasowe instrukcje Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych do wymogów prowadzenia nowego typu dochodzenia diecezjalnego.
Znaczenie i zastosowanie Wejście w życie Maiorem hac dilectionem pozwoliło na formalne otwarcie lub przekwalifikowanie procesów wielu wybitnych postaci XX i XXI wieku. Za pontyfikatu papieża Franciszka modelowym, historycznym i pierwszym na świecie procesem rozpatrywanym według tych kryteriów była sprawa brazylijskiego świeckiego prawnika Franza de Castro Holzwartha, którego papież Franciszek uroczyście wyniósł do godności Czcigodnego w 2022 roku.
W kolejnych latach, na mocy przepisów ustanowionych w tym dokumencie, obecny papież Leon XIV ogłosił również dekrety o ofierze życia m.in. dla hiszpańskiego misjonarza Pedra Manuela Salado Alby w 2026 oraz biskupa Alejandro Labaki Ugarte i siostry Inés Arango w 2025.
Przypisy
Kategoria:Motu propria Franciszka