Wymaga udowodnienia wolnego i dobrowolnego ofiarowania życia oraz heroicznego przyjęcia pewnej i bliskiej śmierci z motywu miłości bliźniego (propter caritatem). Artykuł 2: Nakazuje wykazanie bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy aktem ofiarowania życia a przedwczesną śmiercią kandydata na ołtarze. Artykuł 3: Wprowadza wymóg praktykowania cnót chrześcijańskich przynajmniej w stopniu zwyczajnym aż do momentu śmierci. Artykuł 4: Potwierdza konieczność istnienia autentycznej opinii świętości i znaków (cudów) po śmierci sługi Bożego. Artykuł 5: Określa, że do samej beatyfikacji na tej drodze bezwzględnie wymagany jest formalnie zatwierdzony jeden cud dokonany za wstawiennictwem kandydata po jego śmierci (w prawie kanonicznym zbliża to tę procedurę do drogi heroiczności cnót). Artykuł 6: Dostosowuje dotychczasowe instrukcje Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych do wymogów prowadzenia nowego typu dochodzenia diecezjalnego.
Znaczenie i zastosowanie Wejście w życie Maiorem hac dilectionem pozwoliło na formalne otwarcie lub przekwalifikowanie procesów wielu wybitnych postaci XX i XXI wieku.