thumb|Pałac w Mokrzyszowie Olga Blanka Lilien (ur. 24 grudnia 1903 we Lwowie, zm. 15 sierpnia 1996) – polska lekarka pediatra, społeczniczka, ocalała z Holocaustu.
Życiorys Olga Lilien urodziła się w rodzinie zasymilowanych polskich Żydów: Norberta Liliena, lekarza pediatry, i Joanny z domu Braun. Po ukończeniu Prywatnego Gimnazjum im. Adama Mickiewicza we Lwowie rozpoczęła studia medyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza. Dyplom doktora wszechnauk medycznych uzyskała w 1927 roku. W tymże roku wyjechała do USA na roczną praktykę w Szpitalu św. Antoniego w Terre Haute w stanie Indiana. Jako specjalność lekarską wybrała pediatrię. Następnie pojechała na kolejne praktyki: na półtora roku do Berlina i na rok do Paryża. Po powrocie rozpoczęła pracę nauczycielki higieny w swoim macierzystym gimnazjum oraz w laboratorium bakteriologicznym dra Henryka Meisela w Państwowym Zakładzie Higieny we Lwowie.
Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Lwowa we wrześniu 1939 roku rodzina Lilien odmówiła przyjęcia sowieckiego obywatelstwa z wpisem o żydowskim pochodzeniu. Olga została administracyjnie skierowana do pracy w Łopatynie (około 90 km na północny-wschód od Lwowa), gdzie leczyła do wkroczenia wojsk niemieckich w czerwcu 1941 roku. Pod nową okupacją zaczęła się ukrywać. W międzyczasie zmarł jej ojciec, a jedna z sióstr trafiła do getta, w którym zmarła. Olga, po zmianie nazwiska na Mazur, uciekła do Generalnego Gubernatorstwa, gdzie mieszkali Szymańscy, przyjaciele rodziny. Barbara Szymańska była nauczycielką w Szkole Rolniczej w Mokrzyszowie pod Tarnobrzegiem. Tam Olga znalazła pracę najpierw jako pomywaczka w kuchni internatu, a następnie jako pomoc kuchenna. Mieszkańcy Mokrzyszowa pomagali jej w ukrywaniu się przed nazistami.
Po zakończeniu wojny w 1945 roku Lilien zdecydowała się pozostać w Tarnobrzegu, gdzie organizowała służbę zdrowia w mieście i na terenie powiatu. Od podstaw stworzyła oddział pediatryczny oraz system opieki nad matkami z dziećmi. Zaangażowała się również w pomoc miejscowym strukturom antykomunistycznego zrzeszenia Wolność i Niezawisłość, pomagała osobom prześladowanym przez reżim komunistyczny, jeżdżąc do Warszawy z paczkami żywnościowymi dla przyjaciółki rodziny Olgi Stande (ur. 1922), więzionej w areszcie przy Rakowieckiej. W 1950 r. była kierownikiem Przychodni Szkolnej w Obwodowym Ośrodku Zdrowia w Tarnobrzegu. W 1957 roku, w proteście przeciwko zwolnieniu ze szpitala dra Tadeusza Starostki, byłego żołnierza AK i więźnia UB, opuściła miasto. Przeniosła się do Biecza i objęła tam kierownictwo poradni zdrowia. W 1959 roku powróciła i znalazła pracę w tarnobrzeskiej Poradni Matki i Dziecka. W 1965 została lekarką szkolną dla szkół i przedszkoli w Tarnobrzegu. W 1968 r. otrzymała etat lekarki szkolnej w Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika. Ostatnie lata życia spędziła w domu opieki społecznej, gdzie zmarła.
Upamiętnienie Na frontonie pałacu Tarnowskich w Mokrzyszowie znajduje się tablica:
Patronka roku 2026 w Tarnobrzegu.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Lwowskiego Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Ludzie związani z Tarnobrzegiem Kategoria:Polscy lekarze Kategoria:Polscy Żydzi ocalali z Zagłady Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Zmarli w 1996