Karol Poznański (ur. 10 maja 1893 w Warszawie, zm. 26 czerwca 1971 w Darenth koło Londynu) - prawnik, dyplomata, konsul i działacz emigracyjny. W latach 1927-1934 konsul generalny RP w Paryżu i w Londynie w latach 1934-1945. Po wojnie na emigracji został prezesem Komitetu Obywatelskiego Pomocy Uchodźcą Polskim oraz doradcą prawnym Głównej Komisji Skarbu Narodowego. Życiorys Jego ojciec Bernard był dyrektorem Banku Handlowego, a matka Gertruda pochodziła z niemieckiej rodziny Schillerów z Wrocławia. Uczył się w rosyjskim gimnazjum, a następnie przystąpił do matury w 1912 roku w szkole imienia Emiliana Konopczyńskiego. Studiował prawo w paryskiej Sorbonie.W 1915 roku przeniósł się do Szwajcarii i tam kontynuował studia na Uniwersytecie we Fryburgu. W 1917 roku uzyskał tytuł doktora ekonomii i nauk politycznych. W 1919 roku został zatrudniony jako pracownik kontraktowy na Wydziale Ekonomicznym przy Poselstwie Polskim w Bernie. Jego żoną została Wanda Dmowska (1898 - 2003) działaczka polonijna i stenotypistka. Pobrali się 30 czerwca 1927 roku w Warszawie. Zaledwie trzy dni po ślubie para wyjechała do Paryża, gdzie Karol objął placówkę konsularną. W 1997 roku Wanda przekazała pamiątki, dzieła sztuki i archiwalia polskiej dyplomacji Muzeum Dyplomacji i Uchodźstwa Polskiego Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy.Mieli razem córkę Magdalenę urodzoną 26 sierpnia 1929 roku w Warszawie. W 1970 roku wyjechał wraz z małżonką do Kanady, lecz w następnym roku wrócił do Wielkiej Brytanii i tam zmarł 26 czerwca 1971 r. Jego śmierć nastąpiła z przyczyn naturalnych - problemów zdrowotnych wynikających z podeszłego wieku. Został pochowany na Hampstead Cemetery w Londynie.
Kariera polityczna W 1920 roku został przyjęty do Wydziału Konsularnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, gdzie współtworzył podstawy polskiej służby konsularnej. Brał udział w rokowaniach polsko-sowieckich w Rydze. W związku z tym powierzono mu również zadanie odszukania i rewindykacji dzieł sztuki zagrabionych przez Rosjan.W 1922 roku pełnił funkcję sekretarza delegacji polskiej na międzynarodowej konferencji ekonomicznej w Genui. W tym samym roku został skierowany do rokowań polsko-niemieckich w sprawie konwencji górnośląskiej oraz uczestniczył w rozmowach polsko-czechosłowackich w Warszawie.Od maja do lipca w 1923 roku był delegatem na rokowania polsko-tureckie w Lozannie. 1 kwietnia 1927 roku otrzymał nominację na stanowisko konsula generalnego w Paryżu, gdzie przebywał do kwietnia 1934 roku. W tym roku został przeniesiony na stanowisko konsula generalnego w Londynie. 6 grudnia 1934 roku król Jerzy V wystawił list akredytacyjny akceptujący Karola Poznańskiego na Konsula Generalnego RP dla Unii Południowej Afryki i Terytoriów pod mandatem Południowo-Zachodniej Afryki z rezydencją w Londynie. Pełnił tę funkcję aż do cofnięcia uznania polskiego rządu na emigracji przez rządy Wielkiej Brytanii i USA dnia 5 lipca 1945 roku. Z jego inicjatywy lub przy jego współudziale powstał Komitet Obywatelski Pomocy Uchodźcom Polskim i wspierał stowarzyszenia kombatanckie.
Odznaczenia Za swoje zasługi otrzymał wiele odznaczeń między innymi Krzyż Oficerski Polonia Restituta, Krzyż Oficerski Francuskiej Ligii Honorowej, Order św. Sawy i Krzyż Komandorski belgijskiego Orderu Leopolda.
Przypisy
Linki zewnętrzne Legitymacja urzędnicza Karola Poznańskiego [dostęp: 02.06.2026] Archiwum Poznańskich[dostęp: 02.06.2026] Wanda Poznańska [ dostęp: 03.06.2026] Muzeum Rodziny Poznańskich [ dostęp 08.06.2026] sejm-wielki [dostęp 03.06.2026] Kurier wileński [dostęp: 04.06.2026] Kujawsko-pomorska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 06.06.2026]
Kategoria:Odznaczeni Legią Honorową Kategoria:Konsulowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Orderem Leopolda (Belgia) Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1971 Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu we Fryburgu (Szwajcaria)