Regiment arkebuzerii Stanisława Jana Jabłonowskiego – oddział koronny autoramentu cudzoziemskiego (potem narodowego) wojska I Rzeczypospolitej przełomu XVII i XVIII wieku (okresu wojny polsko-tureckiej 1683–1699).
Formowania i zmiany organizacyjne W wojsku I Rzeczypospolitej typowe jednostki arkebuzerii pojawiły się za panowania Stefana Batorego i występowały do połowy XVII wieku. Później, aż do 1717 nazwa ta nadawana była lżejszemu typowi jazdy cudzoziemskiej – rajtarii. Jej wartość, z uwagi na strzelczy charakter i dużą siłę ogniową doceniono szczególnie w okresie końcowych walk z Tatarami. Uchwalony na sejmie 1717 roku komput wojska całkowicie likwidował jednostki arkebuzerii.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
Przedłużająca się wojna z Turcją spowodowała, że sejm warszawski w 1690 obniżył komput wojska koronnego. W skład armii miało w chodzić 5 jednostek arkebuzerii o łącznej sile 1000 koni. Zgodnie z nowym etatem regiment wojewody ruskiego Stanisława Jabłonowskiego pod dowództwem płk. Neymanowskiego, później łowczego inflanckiego płk. Jerzego Gluzenappa liczył 200 koni. W kolejnym roku, po mobilizacji na wyprawę do Mołdawii, liczył także 200 koni.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Regimenty arkebuzerii I Rzeczypospolitej Kategoria:Regimenty autoramentu cudzoziemskiego Kategoria:Jazda koronna w dobie wojny polsko-tureckiej (1683–1699) Kategoria:Oddziały wojskowe Jabłonowskich herbu Prus III