Gmach Wydziału Chemicznego Politechniki Łódzkiej – budynek Politechniki Łódzkiej znajdujący się w Łodzi w dzielnicy Polesie przy ul. S. Żeromskiego 116. W latach 1949–2025 stanowił siedzibę Wydziału Chemicznego Politechniki Łódzkiej. Obiekt projektu Jana Redy wzniesiono w latach 1947–1949 w stylu klasycyzującego modernizmu.
Historia Gmach początkowo wchodził w skład kompleksu fabrycznego Szai Rosenblatta. Po II wojnie światowej, budynek został przejęty przez Politechnikę Łódzką. W latach 1947–1949 został przebudowany i zaadaptowany na potrzeby Wydziału Chemicznego Politechniki Łódzkiej. Początkowo planowano otwarcie gmachu 15 września 1949 roku. Został oddany do użytku z opóźnieniem – zajęcia w październiku 1949 roku początkowo odbywały się tylko w części obiektu.
W maju 2025 budynek został wyłączony z użytkowania, a Wydział Chemiczny został przeniesiony do nowego budynku pn. „Alchemium”. 22 czerwca 2026 roku rozpoczęły się prace rozbiórkowe budynku. Wkrótce po ich rozpoczęciu społecznicy zaangażowali się w akcję protestacyjną przeciwko rozbiórce obiektu. 7 lipca Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Łodzi wszczął powstępowanie w sprawie wpisania budynku do rejestru zabytków, co skutkowało wstrzymaniem prac rozbiórkowych. Uczelnia w miejscu budynku planowała wybudować obiekty biurowe.
W 2018 roku Miejska Pracownia Urbanistyczna w Łodzi zakwalifikowała budynek w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi jako dobro kultury współczesnej.
Architektura Wygląd budynku jest efektem zrealizowanego w latach 1947–1949 projektu Jana Redy. Inwestycja stanowiła pierwszą w historii Łodzi kompleksową adaptację kompleksu przemysłowego. Realizatorem inwestycji było Państwowe Przedsiębiorstwo Budowlane nr 3.
Dawna, ceglana fabryka została przebudowana w duchu klasycyzującego modernizmu, nawiązującego do architektury lat 30. XX w.. Budynek jest charakterystyczny dla zabudowy powojennej, z okresu kiedy architekci mogli swobodnie kontynuować przedwojenne tradycje architektoniczne przed proklamowaniem w 1949 przez Bolesława Bieruta socrealizmu jako obowiązującego nurtu w architekturze.
Charakterystycznym elementem trzypiętrowego budynku jest monumentalny ryzalit, zwieńczony potrójnymi, wysokimi, ponad 20-metrowymi kolumnami – podkreśla on lokalizację głównego wejścia. Stanowił on nowy element konstrukcji dawnego obiektu przemysłowego, powstały w latach 40. XX w.. Elewacja budynku pokryta została tynkiem imitującym kamienne płyty o prostych podziałach. Nad reprezentacyjną fasadą nad wejściem widniał napis „Chemia”.
Wewnątrz gmachu, żelazne słupy nośne dawnej fabryki przebudowano na kolumny, a celem zachowania symetrii kompozycji uzupełniono je o kolejne kolumny pełniące wyłącznie ozdobną funkcję. Budynek mieścił m.in.: audytorium umożliwiające pomieszczenie 212 osób, laboratoria, kreślarnie i wydział techniczny.
Przypisy
Kategoria:Dobra kultury współczesnej w Łodzi Kategoria:Architektura modernizmu w Łodzi Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1949 Kategoria:Budynki Politechniki Łódzkiej Kategoria:Stare Polesie