Leopold Morozowicz (ur. ok. 1876, zm. 3 sierpnia 1945 w Milanówku) – polski aktor teatralny i filmowy, śpiewak, dyrektor teatru.
Życiorys Pochodził z aktorskiej rodziny - jego rodzicami byli: aktor i reżyser Rufin Morozowicz (1851-1931) oraz Rozalia Morozowicz (1853–1883). Jego rodzoną siostrą była aktorka Karolina Morozowicz (1875–1929), zaś przyrodnią - aktorka i pisarka Maria Morozowicz-Szczepkowska (1885–1968).
Według niepewnych informacji debiutował w 1894 roku w Łodzi, a następnie występował w Piotrkowie, Dąbrowie Górniczej i Będzinie (1896) oraz ponownie w Łodzi (1897-1898); informacje te mogą dotyczyć jego wuja Henryka Morozowicza. W latach 1898-1900 był członkiem objazdowego zespołu Adolfiny Zimajer, pomagając współprowadzić trupę. W 1910 roku w Kielcach, Warszawie (teatr Bagatela) i Łomży, a od 1901 kierował zespołem w Częstochowie. W sezonie 1904/1905 należał do zespołu stołecznego Teatru Ludowego, a następnie występował we Lwowie i w Wilnie (1906) oraz ponownie w Warszawie (1907-1908). W 1908 roku kierował zespołem, który dawał przedstawienia m.in. w Mitawie, Rydze, Lipawie i Dorpacie. Następnie grał i reżyserował w Płocku (1908-1909) oraz występował w warszawskim teatrze Chochlik (1909). W latach 1910-1911 z własnym zespołem odwiedził m.in. Mrozy i Urle, po czym powrócił do Warszawy, aby objąć dyrekcję Teatru Popularnego (1911). Później współkierował teatrem Nowe Miniatury oraz występował w teatrze Bagatela (1913) oraz wraz Julianem Kratochwilem prowadził Teatr Artystyczny (1914-1915).
W latach 1916-1918 przebywał w Kijowie, grając w tamtejszym Teatrze Polskim. Stamtąd przeniósł się do Warszawy, gdzie występował na scenach stołecznych (teatr Argus 1919, Teatr Nowości 1921-1925 i 1932, Teatr Olimpia 1926, teatr Wesoła Jama 1927-1928, Teatr Znicz 1932, Teatr Polski 1935-1936, Teatr 8:15 1938-1939). Podczas II wojny światowej grywał w teatrach jawnych: Nowości i Maska (1943-1944). Po zakończeniu walk otrzymał angaż do powstającego Teatrze Nowej Warszawy, gdzie miał występować od sezonu 1946/1947. Nie doczekał debiutu z powodu śmierci.
Oprócz aktorstwa jego pasją było bibliofilstwo. Zgromadził kolekcję ponad 1200 woluminów, zawierających stare książki o tematyce teatralnej, rękopisy utworów scenicznych i wycinki prasowe z recenzjami spektakli. Całość spłonęła podczas powstania warszawskiego. Był również autorem farsy Spokojny lokator (1914) oraz opublikował kilka zbiorów monologów.
Filmografia Zabawka (1933) - dyrektor, gość w kabarecie Jego ekscelencja subiekt (1933) - uczestnik balu sylwestrowego Śluby ułańskie (1934) - członek komisji poborowej Pieśniarz Warszawy (1934) - członek rodziny Juliana Córka generała Pankratowa (1934) Antek policmajster (1935) - Wajuszkin, woźny w sądzie Trędowata (1936) - członek rady familijnej Róża (1936) - uczestnik balu Pan Twardowski (1936) - handlarz na jarmarku Za winy niepopełnione (1938) - uczestnik balu Wrzos (1938) - ojciec Ambroziaka Strachy (1938) - woźny w teatrze Profesor Wilczur (1938) - słuchacz na wykładzie prof. Wilczura Paweł i Gaweł (1938) - mężczyzna przy stoliku w restauracji hotelu Bellevue Kobiety nad przepaścią (1938) - wieśniak na zabawie Granica (1938) - gość na przyjęciu u Ziembiewiczów Druga młodość (1938) - gość na przyjęciu zaręczynowym Złota Maska (1939) - gość na spotkaniu u Runickich Trzy serca (1939) - taksator w lombardzie Przez łzy do szczęścia (1939) - gość na przyjęciu u Leny Merwińskiej O czym się nie mówi (1939) - woźny w banku Biały Murzyn (1939) - służący w majątku Lipskich Źródło: Film Polski
Przypisy
Kategoria:Dyrektorzy teatrów w Polsce Kategoria:Polscy aktorzy filmowi Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Polscy śpiewacy klasyczni Kategoria:Urodzeni w XIX wieku Kategoria:Zmarli w 1945