Mrozy i Urle, po czym powrócił do Warszawy, aby objąć dyrekcję Teatru Popularnego (1911). Później współkierował teatrem Nowe Miniatury oraz występował w teatrze Bagatela (1913) oraz wraz Julianem Kratochwilem prowadził Teatr Artystyczny (1914-1915).
W latach 1916-1918 przebywał w Kijowie, grając w tamtejszym Teatrze Polskim. Stamtąd przeniósł się do Warszawy, gdzie występował na scenach stołecznych (teatr Argus 1919, Teatr Nowości 1921-1925 i 1932, Teatr Olimpia 1926, teatr Wesoła Jama 1927-1928, Teatr Znicz 1932, Teatr Polski 1935-1936, Teatr 8:15 1938-1939). Podczas II wojny światowej grywał w teatrach jawnych: Nowości i Maska (1943-1944). Po zakończeniu walk otrzymał angaż do powstającego Teatrze Nowej Warszawy, gdzie miał występować od sezonu 1946/1947. Nie doczekał debiutu z powodu śmierci.
Oprócz aktorstwa jego pasją było bibliofilstwo. Zgromadził kolekcję ponad 1200 woluminów, zawierających stare książki o tematyce teatralnej, rękopisy utworów scenicznych i wycinki prasowe z recenzjami spektakli. Całość spłonęła podczas powstania warszawskiego. Był również autorem farsy Spokojny lokator (1914) oraz opublikował kilka zbiorów monologów.