thumb|Przykład growlu na saksofonie barytonowym Growl – technika wykonawcza stosowana na instrumentach dętych, polegająca na uzyskaniu szorstkiego, „brudnego” tonu, przypominającego pomruk lub warczenie. Występuje m.in. w jazzie, gdzie była szczególnie kojarzona z kornecistami, trębaczami i puzonistami okresu swingu. W niektórych polskich materiałach wykonawczych termin występuje w formie angielskiej; spotykane jest także objaśnienie „pomrukiwanie”.
Na instrumentach dętych growl może być uzyskiwany m.in. przez przeniesienie gardłowego chrypienia przez wargi do ustnika, przez frullato albo przez połączenie obu tych sposobów. Podobny efekt może powstać również przy jednoczesnym śpiewaniu jednego dźwięku i graniu innego, co wiąże growl z techniką .
W jazzie growl jest szczególnie kojarzony z kornecistami, trębaczami i puzonistami okresu swingu, którzy często łączyli go z użyciem tłumika typu plunger. Do najważniejszych przedstawicieli stylu określanego jako growl and plunger należeli muzycy sekcji dętej orkiestry Duke’a Ellingtona z końca lat 20. i początku lat 30. XX wieku, zwłaszcza Bubber Miley i Tricky Sam Nanton; technikę stosował także Cootie Williams. W haśle Polskiej Biblioteki Muzycznej poświęconym Ellingtonowi growl wymieniono wśród nowych efektów technicznych, które współtworzyły paletę kolorystyczną jego orkiestry.
Growl można usłyszeć m.in. w nagraniach „” i „Creole Love Call” orkiestry Ellingtona z 1927. Pokrewny efekt brzmieniowy występuje także w śpiewie, gdzie uzyskuje się go przez odpowiednie kształtowanie pracy gardła, jamy ustnej i warg. Liczne przykłady tej techniki występują w nagraniach bluesowych śpiewaczek, zwłaszcza Bessie Smith; w „” Smith prowadzi wymiany typu call and response z growlującym puzonistą . W późniejszym jazzie technikę tę stosował m.in. saksofonista tenorowy Gato Barbieri, w końcowej części utworu „Tupac Amaru” z albumu .
Przypisy
Kategoria:Artykulacja i ekspresja Kategoria:Jazz