Szulaki (; ) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie zelwieńskim, w sielsowiecie Synkowicze. W pobliżu miejscowości wypływa rzeka Bereza, lewy dopływ Szczary.
Historia W Rzeczypospolitej Obojga Narodów miejscowość leżała w powiecie słonimskim województwa nowogródzkiego. W 1574 r. kniaź Iwan Iwanowicz Połubiński otrzymał przywilej na majątki Szulaki i Jarniewo, najwidoczniej po ojcu Iwanie Andrejewiczu. Po swoim ojcu, Iwanie Iwanowiczu, otrzymał je też Michał Iwanowicz, a następnie w 1667 r. – jego syn Dymitr Samuel Połubiński (zm. 1687)Por. .
W zaborze rosyjskim Szulaki znajdowały się w gminie , , w guberni grodzieńskiej. Należały do dóbr Synkowicze Pusłowskich.
Zgodnie z traktatem ryskim (1921) Szylaki weszły w skład międzywojennej Rzeczypospolitej Polskiej – gmina Kostorwicze w powiecie słonimskim województwa nowogródzkiego. W trakcie pierwszego spisu ludności z 1921 r. we wspomnianej gminie odnotowano trzy jednostki osadnicze o nazwie Szulaki, w których wszyscy mieszkańcy deklarowali się jako Polacy: folwark: 2 domy mieszkalne, 18 mieszkańców: 7 mężczyzn, 11 kobiet, 9 rzymskich katolików i 9 prawosławnych; leśniczówka: 1 dom mieszkalny, 9 mieszkańców: 3 mężczyzn, 6 kobiet, 4 rzymskich katolików i 5 prawosławnych; wieś: 24 domy mieszkalne i jeden inny przeznaczony na mieszkanie, 129 mieszkańców: 60 mężczyzn, 69 kobiet, 3 rzymskich katolików i 126 prawosławnych.
Po agresji ZSRR na Polskę wieś została włączona do struktur BSRR. W wyniku reform administracyjnych miejscowość podlegała różnym sielsowietom: sielsowiet Sieńkowszczyzna (12.10.1940–16.07.1954), s. Kozłowicze (16.07.1954–18–18.03.1967) i przejściowo s. Platenicze (18–31.03.1967); aż weszła w skład nowo utworzonego sielsowietu Synkowicze.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wsie w rejonie zelwieńskim