Eddie Durham

Eddie Durham (ur. 19 sierpnia 1906 w San Marcos, zm. 6 marca 1987 w Nowym Jorku) – amerykański puzonista, gitarzysta, kompozytor i aranżer jazzowy. Był związany z orkiestrami , Benniego Motena, Jimmiego Lunceforda i Counta Basiego, a jego aranżacje współtworzyły riffowe brzmienie stylu Kansas City i wczesnego swingu. Należał także do pionierów zastosowania gitary elektrycznej w jazzie; w 1938 uczestniczył z zespołami Kansas City Five i we wczesnych nagraniach jazzowych z udziałem tego instrumentu.

Życiorys Pochodził z muzycznej rodziny z San Marcos w Teksasie. Podstaw muzyki uczył go jeden ze starszych braci. Początkowo grał na banjo, następnie na gitarze i puzonie, na których występował przez całą karierę. Pierwsze doświadczenia zawodowe zdobywał w przedstawieniach minstrelowskich z Durham Brothers Band.

Po okresie występów z zespołami terytorialnymi południowego zachodu Stanów Zjednoczonych, m.in. z Walter Page’s Blue Devils, w latach 1929–1933 pracował z orkiestrą Benniego Motena. Przygotował dla niej kilka znaczących aranżacji, nagranych w 1932. Styl Kansas City rozwijał się w tym środowisku z tradycji ragtime’u, bluesa południowego zachodu i praktyki zespołów terytorialnych; jego dojrzałymi cechami były m.in. duży udział improwizacji, puls 4/4 oraz wykorzystanie bluesowych form i harmonii. W aranżacjach Basiego i Durhama powtarzane motywy, czyli riffy, służyły jako akompaniament dla solistów.

W 1934 Durham przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie pracował jako aranżer dla . Następnie grał z Jimmie’em Luncefordem oraz Countem Basiem, w którego orkiestrze występował od początku lipca 1937 do początku lipca 1938. W tym okresie dokonał także wczesnych nagrań na gitarze elektrycznej z Basiem oraz jako członek Kansas City Six.

Pod koniec lat 30. XX wieku przygotowywał aranżacje m.in. dla Glenna Millera i Artiego Shawa, a w czerwcu 1940 założył własny big-band. W latach 1941–1943 pełnił funkcję kierownika muzycznego , następnie prowadził własną żeńską orkiestrę oraz małe zespoły. W latach 50. i 60. pracował nadal jako niezależny aranżer, choć rzadziej występował publicznie. Do regularnej gry powrócił w październiku 1969, gdy dołączył do Buddy’ego Tate’a. W późniejszych latach występował z The Countsmen oraz koncertował w Europie z .

Zmarł 6 marca 1987 w Nowym Jorku. Według nekrologu opublikowanego w The New York Times jeszcze kilka dni przed śmiercią występował z Harlem Blues and Jazz Band.

Gitara elektryczna i aranżacje Durham wcześnie eksperymentował z nagłaśnianiem gitary. Te eksperymenty zwróciły uwagę Charliego Christiana, którego Durham uczył i z którym grał. W marcu 1938 Kansas City Five, złożony z Durhama, Bucka Claytona i sekcji rytmicznej Basiego z wyjątkiem samego Basiego, nagrał jedne z pierwszych rejestracji jazzowych z udziałem gitary elektrycznej. Po dołączeniu Lestera Younga zespół nagrywał jako Kansas City Six.

Jako aranżer Durham należał do muzyków istotnych dla ukształtowania riffowych tematów stylu Kansas City i przeniesienia ich do zapisu aranżacyjnego. Do jego najbardziej znanych kompozycji należała „”. Wśród wybranych aranżacji Grove Music Online wymienia m.in. „” nagrane przez orkiestrę Benniego Motena, „Avalon”, „Hittin’ the Bottle”, „Harlem Shout” i „Lunceford Special” nagrane przez orkiestrę Jimmiego Lunceforda oraz „Time Out”, „Topsy”, „Swinging the Blues” i „Jumpin’ at the Woodside” nagrane przez orkiestrę Counta Basiego.

Wybrane nagrania Jako lider nagrał m.in. albumy Eddie Durham z lat 1973–1974 oraz Blue Bone z 1981. Jako sideman uczestniczył m.in. w nagraniach „Good Mornin’ Blues” Kansas City Five, „Way Down Yonder in New Orleans” Kansas City Six oraz „Countless Blues”.

Przypisy

Kategoria:Amerykańscy gitarzyści jazzowi Kategoria:Amerykańscy puzoniści jazzowi Kategoria:Amerykańscy kompozytorzy jazzowi Kategoria:Amerykańscy aranżerzy Kategoria:Urodzeni w 1906 Kategoria:Zmarli w 1987