jego dojrzałymi cechami były m.in. duży udział improwizacji, puls 4/4 oraz wykorzystanie bluesowych form i harmonii. W aranżacjach Basiego i Durhama powtarzane motywy, czyli riffy, służyły jako akompaniament dla solistów.

W 1934 Durham przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie pracował jako aranżer dla . Następnie grał z Jimmie’em Luncefordem oraz Countem Basiem, w którego orkiestrze występował od początku lipca 1937 do początku lipca 1938. W tym okresie dokonał także wczesnych nagrań na gitarze elektrycznej z Basiem oraz jako członek Kansas City Six.

Pod koniec lat 30. XX wieku przygotowywał aranżacje m.in. dla Glenna Millera i Artiego Shawa, a w czerwcu 1940 założył własny big-band. W latach 1941–1943 pełnił funkcję kierownika muzycznego , następnie prowadził własną żeńską orkiestrę oraz małe zespoły. W latach 50. i 60. pracował nadal jako niezależny aranżer, choć rzadziej występował publicznie. Do regularnej gry powrócił w październiku 1969, gdy dołączył do Buddy’ego Tate’a. W późniejszych latach występował z The Countsmen oraz koncertował w Europie z .

Zmarł 6 marca 1987 w Nowym Jorku. Według nekrologu opublikowanego w The New York Times jeszcze kilka dni przed śmiercią występował z Harlem Blues and Jazz Band.