Tadeusz Leon Irwin-Zarecki, właśc. do 1947 Leon Feliks Irwin (ur. 13 stycznia 1882 w Warszawie, zm. 20 maja 1977 w Warszawie) – polski działacz samorządowy i prawnik, prokurator, adwokat, doktor nauk prawnych, prezydent Kielc w 1945.
Życiorys Urodził się w rodzinie żydowskiej jako syn adwokata, działacz Klubu Inteligencji Żydowskiej Apolinarego Zimmerspitza i Pauliny z domu Silbiger. W 1933 zdał maturę w Gimnazjum im. Marcina Wadowity w Wadowicach, następnie ukończył studia w Szkole Nauk Politycznych (1936) oraz na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego (1937). Podjął studia doktoranckie na WPiA UJ, pracował także w Wydziale Prawnym Powszechnego Banku Kredytowym. W okresie nauki należał wedle własnych deklaracji do Komunistycznego Związku Młodzieży Polski i Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Życie”.
W okresie okupacji wyjechał do Lwowa, gdzie pracował w przemyśle garbarskim i związku zawodowym garbarzy. Wraz z żoną znalazł się w getcie w Częstochowie, z którego uciekli, a następnie ukrywali się z pomocą Tadeusza i Ferensów, którzy następnie zorganizowali im schronienie u rodziny w Warszawie. Od 1942 przebywał w Warszawie, zarabiając jako pracownik fizyczny i księgowy w firmach kolejarskich. Prawdopodobnie w okresie okupacji zaczął posługiwać się imieniem i nazwiskiem Tadeusz Zarecki. Po wyzwoleniu wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, został inspektorem pracy w Radomiu. 25 kwietnia 1945 wybrany prezydentem Kielc, jednak już 20 sierpnia 1945 po krytyce jego działań związanej z zarzutami nadużyć i bezprawnym wykorzystaniem mieszkania służbowego pełniącym jego obowiązki został Jan Łukawski (formalnie wybrany prezydentem w listopadzie 1945).
Po odwołaniu Zarecki przez kilka miesięcy pracował w kieleckim magistracie, pod koniec 1945 został członkiem Komitetu Miejskiego PPR w Kielcach. Część źródeł błędnie podaje, że w 1946 został wicewojewodą kieleckim i wyjechał z Kielc na kilka dni przed pogromem kieleckim. Prawdopodobne jest jednak, że wyjechał z Kielc pod koniec 1945 na Ziemie Odzyskane oraz iż został usunięty z PPR (prawa członka przywrócił mu jednak Komitet Centralny). W 1946 zatrudniony jako podprokurator, a później prokurator Sądu Okręgowego w Świdnicy z siedzibą w Wałbrzychu. Podjął ponownie studia doktoranckie na Uniwersytecie Jagiellońskim, w grudniu 1947 obronił napisany pod kierunkiem Aleksandra Woltera doktorat pt. Spędzenie płodu. Zarys teoretycznoprawny. Co najmniej od 1960 zamieszkiwał w Warszawie, gdzie pracował jako adwokat-obrońca wojskowy.
Żonaty ze Stefanią z domu Bolkowską, lekarką, od 1968 zamieszkałą w Stanach Zjednoczonych. Mieli syna Marka (ur. 1946) i córkę Iwonę (ur. 1955).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Członkowie Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej „Życie” Kategoria:Działacze Komunistycznego Związku Młodzieży Polski Kategoria:Ludzie urodzeni w Wadowicach Kategoria:Ludzie związani z Wałbrzychem Kategoria:Mieszkańcy getta częstochowskiego Kategoria:Polscy adwokaci Kategoria:Polscy karniści Kategoria:Polscy prokuratorzy Kategoria:Polscy związkowcy Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Prezydenci Kielc Kategoria:Prezydenci miast Polski Ludowej Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 1952