Stanisław Mianowski, ros. Станислав Викентьевич Мяновский (ur. 1838, zm. ok. 1905) – polski inżynier i architekt działający na terenie Imperium Rosyjskiego.
Życiorys Wstępnie otrzymał edukację domowąБарановский Г. В. Юбилейный сборник сведений о деятельности бывших воспитанников Института гражданских инженеров (Строительного училища) 1842—1892. СПб 1893, c. 231–232. i w 1853 rozpoczął studia w Szkole Budowlanej Ministerstwa Komunikacji (późniejszy Instytut Inżynierów Cywilnych w Petersburgu) którą ukończył w 1860Księga pamiątkowa Inżynierów Cywilnych Polaków wychowanków Instytutu Inżynierów Cywilnych w Petersburgu, Warszawa 1937, s. 23, 30, 45, 70. z tytułem pomocnika architekta i prawem do rangi X klasy. Po studiach odbył staż w wydziale budowlanym administracji gubernialnej w Tbilisi w GruzjiJanusz Opaska, Działalność polskich architektów w Tbilisi w XIX i na początku XX wieku, "Kwartalnik Architektury i Urbanistyki", t. 57, z. 1, 2012, s. 9., w jego trakcie przeprowadził inspekcję monastyru w Gelati i opracował metody usunięcia z niego wilgoci. W latach 1861–1867 był architektem miejskim Temriuka na Kubaniu, gdzie opracował nowy plan miasta i w ramach jego realizacji ciągu pięciu lat nadzorował budowę ponad tysiąca prywatnych domów. Następnie został mianowany architektem gubernialnym w Kutaisie w Gruzji (1867–1872) a w 1869 uzyskał tytuł inżyniera-architekta za projekt żelaznego mostu na rzece Rioni. Potem pracował w prywatnych przedsiębiorstwach kolejowych, pracując jako kierownik odcinka utrzymania torów na liniach kolejowych Orzeł–Griazi (1872–1873) oraz Łozowaja–Sewastopol (1874–1875). Na tej drugiej trasie zbudował również halę hutniczą w dużych warsztatach w mieście Aleksandrowsk. W 1875 roku z powodu choroby przeniósł się do Petersburga – od 1876 pracował jako technik nadetatowy w administracji miejskiej. Jednocześnie opracowywał projekty budynków stacyjnych dla budowanej wówczas Kolei Uralskiej. W latach 1877–1885 pracował w administracji Głównego Towarzystwa Kolejowego oraz kolei Łozowaja–Woroneż i Orzeł–Griazi. Następnie jako asesor kolegialny pełnił funkcję inżyniera i architekta gubernialnego w Ufie (1885–1905)Уфа . Памятники исламской архитектуры - специальное научное издание в рамках III международного симпозиума «Исламская цивилизация в Волго-Уральском регионе» Уфа, 14 – 16 октября 2008 г. Уфа 2008, c. 106.
Prace
Plany nowo założonego miasta portowego Temriuk (1861-1863). Budowa gmachu progimnazjum w Temriuk (1866–1867) Budowa w stylu bizantyjskim soboru prawosławnego z ciosowego kamienia w Kutaisie (1867–1872). przebudową kompleksu więziennego w Kutaisie (1867–1872). Projekt mostu żelaznego przez rzekę Rioni (1869). Budowa huty żelaza przy warsztatach Kolei Łozowo-Sewastopolskiej w Aleksandrowsku (1874–1875). Budowa dworca kolejowego w Łudze, Kolei Warszawsko-Petersburskiej (1876–1888), Budowa dworców kolejowych w Lipiecku,Kolei Orłowo-Griazkiej (1876–1885), Budowa dworca kolejowego w Griaziach, Kolei Kozłowo-Woronesko-Rostowskiej (1876–1885). Budowa gmachu izby skarbowej i domu gubernatorskiego w Ufie (1885–1892) . Budowa cerkwi praw. we wsi Krasnyj Jar, dwóch cerkwi w pow. menzelińskim, gub. ufimskiej, oraz kilku meczetów w pow. ufimskim (1885–1892).
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1838 Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Polscy budowniczowie Kategoria:Rosyjscy architekci Kategoria:Absolwenci Instytutu Inżynierów Cywilnych cesarza Mikołaja I