thumb|Logotyp zespołu Megadeth – amerykańska grupa muzyczna założona w kwietniu 1983 roku w Los Angeles w Kalifornii. Powstała z inicjatywy Dave’a Mustaine’a i Dave’a Ellefsona. Nazwa zespołu to fonetyczne brzmienie angielskiego (megadeath) określenia hipotetycznej jednostki miar, oznaczającej liczbę miliona osób, które zginęłyby w wyniku eksplozji nuklearnej. Formacja reprezentuje takie style muzyczne jak thrash metal, speed metal, heavy metal i metal progresywny.
Nakład sprzedaży wszystkich płyt grupy wynosi ponad 38 milionów egzemplarzy na całym świecie. Zespół zdobył sześć platynowych płyt i siedem nominacji do nagród Grammy. Należy do Wielkiej Czwórki Thrash Metalu, razem z zespołami Metallica, Slayer i Anthrax. Otrzymali nagrodę Grammy w kategorii Best Metal Performance w 2017 roku.
Muzyka Megadeth charakteryzuje się dynamicznymi kompozycjami z bardzo szybko i agresywnie granymi riffami gitar. Łatwo rozpoznawalny jest również śpiew Dave’a Mustaine’a.
Historia mały|Megadeth podczas Metalmanii w 2008 roku
Początki (1983–1984) Wiosną 1983 roku z zespołu Metallica został wyrzucony Dave Mustaine. Przepełniony złością muzyk postanowił założyć własny zespół. Wkrótce Mustaine poznał przypadkiem basistę Davida Ellefsona, gitarzystę Grega Handevidta i perkusistę Dijona Carruthersa. Muzycy założyli w Los Angeles Megadeth. Pod koniec roku Carruthersa zastąpił Lee Rausch. Po półrocznych poszukiwaniach wokalisty, Dave zdecydował się stanąć za mikrofonem. W 1984 roku zespół wyruszył w pierwszą trasę koncertową, podczas której na gitarze grał Kerry King ze Slayera. Jakiś czas później Lee Rausch został zastąpiony przez Gara Samuelsona, do Megadeth dołączył też gitarzysta Chris Poland. W tym składzie Megadeth nagrał demo Last Rites. Zespół podpisał kontrakt na trzy albumy z wytwórnią Combat Records.
Killing Is My Business... and Business Is Good! (1985) We wczesnych miesiącach 1985 roku zespół otrzymał 8000 dolarów od wytwórni Combat Records na nagranie i wyprodukowanie debiutanckiego albumu„Killing Is My Business... and Business Is Good!” notki ze zremasterowanej wersji. Maj 2002, Loud Records, 9046-2.. Jednak po wydaniu połowy budżetu na narkotyki i alkohol zespół był zmuszony do zwolnienia producenta i nagrania albumu samodzielnie„Killing Is My Business... and Business Is Good” remastered album notes. Maj 2002, Loud Records, 9046-2.. Mimo niskiej jakości dźwięku, Killing Is My Business... and Business Is Good! został wydany w maju 1985 roku. Album został dobrze przyjęty i określony jako mieszanka elementów charakterystycznych dla thrash metalu i speed metaluHuey, Steve. „Killing Is My Business... and Business Is Good! AMG Review”, at AMG.com; dostęp 16 listopada 2006.Bregman, Adam. „Killing Is My Business... and Business Is Good!” Remastered version AMG Review, at AMG.com; dostęp 16 listopada 2006..
Album zawiera cover utworu „These Boots Are Made for Walking” Nancy Sinatry z tekstem zmienionym przez Mustaine’a. Utwór wywołał niemałe kontrowersje w późniejszych latach, kiedy oryginalny autor, Lee Hazlewood, mniemał, że Mustaine zmienił tekst utworu na „vile and offensive”„Killing Is My Business... and Business Is Good” remastered album notes. May 2002, Loud Records, 9046-2. i zażądał, by piosenka została usunięta z albumu. Pod groźbą pozwu utwór został usunięty ze wszystkich wydawnictw sprzed 1995 roku. W 2002 jednak ukazała się reedycja albumu z częścią piosenki, chociaż z przerobionym tekstem, ocenzurowanym przez dźwięk „beep”. We wkładce tejże wersji albumu Killing Is My Business... and Business Is Good!, Mustaine mocno skrytykował Hazlewooda i zauważył, że otrzymał on zapłatę 10 lat przed jego sprzeciwem wobec alternatywnej wersji.
Latem 1985 roku grupa odbyła pierwsze tournée po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, promując swój debiutancki album i będąc supportem przed Exciter. Tuż przed rozpoczęciem tournée Chris Poland opuścił niespodziewanie zespół. Został szybko zastąpiony przez gitarzystę, dołączonego do zespołu jedynie na trasę koncertową, Mike’a AlbertaOficjalna strona Megadeth, „Timeline”, 2006, at Megadeth.com; dostęp 11 października 2006.. Poland powrócił do Megadeth w październiku 1985, na krótko przed tym, jak muzycy rozpoczęli pracę nad ich drugim albumem dla Combat Records.
Peace Sells... but Who’s Buying? (1986) Ukończony w marcu 1986 roku drugi album był źle zmiksowany i miał niską jakość. Sfrustrowani muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Capitol Records, która wykupiła od Combat Records prawa do Peace Sells... But Who’s Buying? oraz do następnego albumu grupy. Zremiksowany album ukazał się ostatecznie w listopadzie 1986 roku. W roku następnym osiągnął status platynowej płyty. Był ogromnym sukcesem komercyjnym, zyskał przychylność krytykówHuey, Steve. „Peace Sells... but Who’s Buying? Review, at AMG.com; dostęp 16 listopada 2006., a w samych Stanach sprzedał się w ponad milionie kopii. Album był kamieniem milowym w muzyce thrashmetalowej, został określony jako: „jedno z wydawnictw o największym wpływie na muzykę metalową w tej dekadzie, i z pewnością jeden z kilku albumów rzeczywiście i definitywnie thrashmetalowych”Birchmeier, Jason. „Peace Sells... but Who’s Buying?” Remastered version AMG Review, na All Music Guide..
Tytułowy utwór został wybrany do pierwszego w historii Megadeth teledysku. Był on często pokazywany w Headbangers Ball na MTV. „Peace Sells” został sklasyfikowany na 11. miejscu w rankingu „40 Greatest Metal Songs” prowadzonym przez amerykańską stację muzyczną VH1„VH1 40 Greatest Metal Songs”, 1–4 May 2006, VH1 Channel, reported by VH1.com.. Intro tej piosenki przez lata było używane jako „theme” w „MTV News”.
Album ten był też pierwszym, którego okładkę zaprojektował Ed Repka. Zaprojektował on maskotkę zespołu (Vic Rattlehead) i stworzył większość „artworków” zespołu w następnych latach. Peace Sells... but Who’s Buying?! był sukcesem, dzięki któremu zespół został zaliczony do tzw. Wielkiej Czwórki Thrash Metalu.
W 1987 roku Megadeth wyruszył w pierwszą trasę koncertową poza Stanami Zjednoczonymi. W lutym Megadeth supportował Alice Coopera w trakcie trasy koncertowej Constrictor. Cooper, zaalarmowany narkotykowym uzależnieniem członków Megadeth, zwołał ich w swoim autobusie pewnej nocy i przestrzegł przed stałym zażywaniem drogich narkotykówYouTube – Megadeth documentary (Part 5 of 11)..
W marcu Megadeth rozpoczął swoją pierwszą światową trasę koncertową. Początek miał miejsce w Wielkiej Brytanii, gdzie jako support wystąpiły grupy Overkill i NecrosOficjalna strona Megadeth, „Timeline”, 2006, na Megadeth.com.. W trakcie trasy koncertowej Gar Samuelson nie panował nad uzależnieniem od alkoholu, zachodziła obawa, że nie dotrwa do końca tournéeGomes, Celesete. „So Far, So Good for Megadeth”, listopad 1988, Rock, reported by The Realms of Deth.. Został więc zastąpiony przez swojego technicznego, Chucka Behlera, a po finałowym występie trasy koncertowej (czerwiec 1987) został wyrzucony z zespołu. Z Megadeth usunięty został też Chris Poland, który sprzedał instrumenty zespołu, a zarobione w ten sposób pieniądze przeznaczył na używki (utwór „Liar” opowiada właśnie o uzależnieniu Polanda). Na jego miejsce przyszedł Jay Reynolds, który jednak tuż przed rozpoczęciem sesji nagraniowej trzeciego albumu został zastąpiony przez swego nauczyciela gry na gitarze, Jeffa Younga, który dołączył do Megadeth na sześć tygodni, w czasie nagrywania ich trzeciego albumuGomes, Celesete. „So Far, So Good for Megadeth”, August 1988, Rock, reported by The Realms of Deth; last accessed October 13, 2006.. W tym składzie muzycy zaczęli nagrywać materiał na nowy album.
So Far, So Good... So What! (1987–1989) Z budżetem na miarę niezależnej wytwórni muzycznej i producentem Paulem Lanim, Megadeth przystąpił do nagrywania trzeciego albumu studyjnego, So Far, So Good... So What!. Nagrania trwały pięć miesięcy, były przerywane przez narkotykowe problemy Mustaine’a. Lider powiedział później: „Produkcja So Far, So Good... So What! była okropna, najczęściej odpowiednio do substancji lub priorytetów, które posiadaliśmy, lub których nie posiadaliśmy w danym momencie.”Birchmeier, Jason. „So Far, So Good... So What! Remastered Review”, All Music Guide, na AMG.com Oryginalne brzmienie: „The production (of So Far, So Good...) was horrible, mostly due to substances and the priorities we had or didn’t have at the time”. Mustaine kłócił się też z producentem Paulem Lanim. Konflikt rozpoczął się od decyzji Laniego, by perkusja i talerze zostały nagrane oddzielnie (niesłyszalny proces dla perkusisty rockowego)„So Far, So Good, So What!” remastered album notes. 24 czerwca 2004, Capitol Records, 72435-98626-2-0.. W trakcie miksowania albumu Mustaine odsunął Laniego od produkcji i zastąpił go producentem Michealem WageneremBirchmeier, Jason. „So Far, So Good... So What! Remastered Review”, All Music Guide, na AMG.com..
So Far, So Good... So What! ukazał się w lutym 1988 roku, zdobył status platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych. Został źle przyjęty przez krytyków: według AllMusic w albumie „brakowało koncepcyjnej jedności i muzycznego kąsania”, płyta „miała brzmieć groźnie, a głównie brzmi jak zderzenie się ze sobą wymuszonego i „małoletniego” stylu.”Huey, Steve. „So Far, So Good... So What! Review”, All Music Guide, at AMG.com.
Album zawiera singel „In My Darkest Hour”, dedykowany zmarłemu basiście Metalliki, Cliffowi Burtonowi. Napisany przez Mustaine’a singel stał się ulubionym utworem fanów Megadeth, odtąd grany był na prawie każdym koncercie grupy. So Far, So Good... So What! zawiera też cover utworu Sex Pistols, „Anarchy in the U.K.”, z alternatywnym tekstem Mustaine’a (który później przyznał się, że usłyszał go źle)„So Far, So Good, So What!” remastered album notes. July 24, 2004, Capitol Records, 72435-98626-2-0..
W tym samym czasie Dave Mustaine pomagał nagrać i produkuje debiutancki album Sanctuary – Refuge Denied.
W czerwcu 1988 roku Megadeth wystąpił w filmie dokumentalnym Penelope Spheeris The Decline of Western Civilization II: The Metal Years. Opowiada o dziejach metalowej sceny w Los Angeles, w późnych latach 80., skupiając się głównie na glam metalu. Na nagraniu do Rusted Pieces Dave Mustaine nazwał tę produkcję wielkim rozczarowaniem, które pokazywało zespół razem z „a bunch of shit bands”Megadeth: Rusted Pieces VHS, wydany: 1 stycznia 1991 przez Capitol Records/EMI, Inc, UPC 077774001335, na UPC Database.. Penelope Spheeris nagrywa także teledyski do „In My Darkest Hour”, „Wake Up Dead” i „Anarchy in the UK”.
W lutym 1988 roku Megadeth rozpoczął światowe tournée promujące So Far, So Good... So What!, grał jako support dla Dio na koncercie w Europie. Następnie grupa przyłączyła się do letniej trasy koncertowej Iron Maiden, promującej album Seventh Son of a Seventh Son na terenie Stanów Zjednoczonych. Zauważając problemy z perkusistą, Mustaine zatrudnił Nicka Menzę jako jego technicznego. W czasie trasy był on gotowy zastąpić Behlera w razie gdyby nie był on w stanie dotrwać do jej końcaDoreian, Robyn. „The Big Four”, September 1990, Hot Metal Magazine, The Realms of Deth..