Lamborghini Diablo – supersamochód produkowany przez włoską markę Lamborghini w latach 1990 – 2001.
Historia i opis modelu thumb|225px|left|Lamborghini Diablo SV – tył thumb|225px|left|Lamborghini Diablo VT Roadster thumb|225px|left|Lamborghini Diablo VT 6.0 thumb|225px|left|Lamborghini Diablo GT Diablo w 1990 był mianowany tytułem najszybszego samochodu świata – osiągnął 329 km/h. Odebrał go swojemu największemu rywalowi, Ferrari F40, i dzierżył go od 1990 do 1991. Zdołał poprawić rekord tylko o 1 km/h. W 1991 supersportowy Bugatti EB110 odebrał mu ten tytuł. Przez cały okres produkcji sprzedano 2903 egzemplarze.
Lamborghini Diablo (1990–1998) Firma Lamborghini wprowadziła model Diablo w zastępstwie dla starzejącego się modelu Countach. Auto trafiło do sprzedaży 21 stycznia 1990. Jego cena wynosiła wtedy 240 000 dolarów. Czterdziestoośmiozaworowy silnik o pojemności 5,7 litra generował moc 492 koni mechanicznych (367 kW) oraz moment obrotowy wynoszący 580 Nm. Dzięki temu pojazd rozpędza się do 100 km/h w 4 sekundy, a jego prędkość maksymalna wynosi 325 km/h.
Diablo był lepiej wyposażony niż Countach; standardowe wyposażenie obejmowało w pełni regulowane siedzenia i kierownicę, elektryczne szyby, system stereo Alpine i wspomaganie kierownicy od 1993 roku. Układ ABS nie był początkowo dostępny. Dostępnych było kilka opcji, w tym specjalnie formowany fotel kierowcy, zmieniarka CD i subwoofer, tylny spojler, fabrycznie montowany zestaw bagażowy (w cenie 2600 USD) oraz ekskluzywny zegar Breguet na deskę rozdzielczą (w cenie 10 500 USD).
Silnik V12 5,7 l (5707 cm³), 4 zawory na cylinder, DOHC Układ zasilania: wtrysk Średnica × skok tłoka: 87,00 mm × 80,00 mm Stopień sprężania: 10,0:1 Moc maksymalna: 492 KM (366,9 kW) przy 7000 obr./min Maksymalny moment obrotowy: 580 N•m przy 5200 obr./min
Osiągi Przyspieszenie 0-100 km/h: 4,09 s Prędkość maksymalna: 326 km/h
Lamborghini Diablo VT (1993–2001) Po trzech latach produkcji bazowego modelu Diablo, firma Lamborghini postanowiła wprowadzić do produkcji nowszą wersję. W porównaniu z pierwszą generacją, dodano napęd na wszystkie koła (wykorzystując zmodyfikowany mechanizm różnicowy z LM002 ) dzięki czemu można było przenieść 25% momentu obrotowego na przednią oś, 4-tłoczkowe hamulce Brembo, wspomaganie kierownicy, odświeżoną wersję deski rozdzielczej oraz nowy system zawieszenia poprawiający twardą charakterystykę. W aucie wciąż nie zainstalowano systemu ABS. Dodano również przednie wloty powietrza pod światłami drogowymi poprawiające chłodzenie hamulców, większe wloty w tylnych nadkolach,
Wiele z tych ulepszeń, z wyjątkiem napędu na cztery koła, zostało wkrótce przeniesionych do bazowego Diablo, dzięki czemu samochody wizualnie były niemal identyczne
Silnik V12 5,7 l (5707 cm³), 4 zawory na cylinder, DOHC Układ zasilania: wtrysk Średnica × skok tłoka: 87,00 mm × 80,00 mm Stopień sprężania: 10,0:1 Moc maksymalna: 492 KM (366,9 kW) przy 7000 obr./min Maksymalny moment obrotowy: 580 N•m przy 5200 obr./min
Osiągi Przyspieszenie 0-100 km/h: 4,1 s Prędkość maksymalna: 326 km/h
Diablo SE30 i Diablo SE30 Jota (1993–1996) Diablo SE30 został wprowadzony w 1993 roku jako specjalny model limitowanej produkcji dla upamiętnienia 30-lecia firmy. Samochód został zaprojektowany w dużej mierze jako uliczny pojazd wyścigowy, który był lżejszy (prawie o 125 kg) i mocniejszy niż standardowy Diablo.
Silnik otrzymał doładowanie do 527 KM za pomocą dostrojonego układu paliwowego, poprawionego przepływu układu wydechowego i magnezowych kolektorów dolotowych. Samochód pozostał z napędem na tylne koła, aby zaoszczędzić na wadze i pominięto także elektrycznie regulowane amortyzatory modelu VT, był natomiast wyposażony w stabilizatory o regulowanej sztywności, którymi można było sterować z wnętrza.
Masę samochodu obniżono poprzez wymianę elektrycznie szklanych szyb bocznych na stałe pleksiglasowe (z małym przesuwanym okienkiem wentylacyjnym, jak w wielu samochodach wyścigowych) oraz usunięcie luksusowych funkcji, takich jak klimatyzacja, Radio i wspomaganie kierownicy. Fotele z włókna węglowego z 4-punktowymi pasami wyścigowymi i systemem przeciwpożarowym dodały wyścigowego charakteru.
Z zewnątrz SE30 różniło się od innych modeli Diablo, poprawioną przednią deską rozdzielczą z kanałami chłodzącymi z paskami i głębszym spojlerem, podczas gdy tylne kanały chłodzące zostały zmienione na pionowe w kolorze nadwozia. Emblemat wściekłego byka został przeniesiony z przodu pokrywy bagażnika na przedni panel samochodu pomiędzy przednimi kierunkowskazami. Pokrywa silnika miała listwy zakrywające wąską tylną szybę (żaluzję), podczas gdy większy spojler był montowany jako standardowe wyposażenie.
Pojedyncze tylne światło przeciwmgielne i tylne światło cofania, które znajdowały się po obu stronach tylnej osłony chłodnicy, zostały przeniesione do zderzaka; (ta zmiana została później zastosowana do wszystkich modeli Diablo ) Uzupełnieniem zewnętrznych różnic były specjalne felgi ze stopu magnezu, plakietka SE30 i nowy metaliczny fioletowy kolor lakieru (można go zmienić na życzenie).
Zbudowano tylko 150 modeli SE30, z czego około 15 przekonwertowano na specyfikację „Jota” (chociaż wyprodukowano 28 zestawów Jota).
„Jota” był fabrycznym zestawem modyfikacyjnym, zaprojektowanym w celu przekształcenia nastawionego na wyścigi SE30. Tym razem w prawdziwego zawodnika torowego, aczkolwiek kosztem dopuszczenia do ruchu na publicznych drogach.
Zmieniona pokrywa silnika z dwoma kanałami wystającymi ponad linię dachu wtłaczała powietrze do układu dolotowego; podobny projekt pokrywy został później zastosowany w modelu Diablo SV. Przy jeszcze większym dostrojeniu znakomitego już silnika V12, uzyskano moc wyjściową 595 KM i moment obrotowy 639 N⋅m.
Zamontowano większe tarcze hamulcowe, 6-biegową, zsynchronizowaną skrzynią biegów.
Usunięto lusterko wsteczne z wnętrza, ponieważ było całkowicie bezużyteczne w połączeniu ze zmienioną pokrywą silnika, co dodatkowo zwiększyło wyścigowy charakter samochodu.
Silnik V12 5,7 l (5707 cm³), 4 zawory na cylinder, DOHC Układ zasilania: wtrysk Średnica × skok tłoka: 87,00 mm × 80,00 mm Stopień sprężania: 10,0:1 Moc maksymalna: 595 KM (387,8 kW) przy 7100 obr./min Maksymalny moment obrotowy: 580 N•m przy 5900 obr./min
Osiągi Przyspieszenie 0-100 km/h: 4,0 s Prędkość maksymalna: 338 km/h
Diablo SV (1995–2000) Diablo SV został zaprezentowany w 1995 roku na Salonie Samochodowym w Genewie, przywracając tytuł Super Veloce, użyty po raz pierwszy w Miura SV.
SV jest wersją oparta na standardowym Diablo, dlatego też nie ma napędu na cztery koła jak to było w przypadku wersji VT, natomiast wnętrze było już zmodernizowane jak w wersji VT
Godną uwagi cechą SV jest wzrost mocy wyjściowej do 510 KM przy 7100 obr./min i 580 N⋅m momentu obrotowego przy 5900 obr./min, co w połączeniu z napędem na tylną oś.
Pomimo wyższej mocy wyjściowej, SV był wyceniony jak model podstawowy w asortymencie Diablo, nieznacznie spadając poniżej standardowego Diablo.
Regulowany tylny spojler był montowany jako standardowe wyposażenie i mógł być dopasowany kolorystycznie do karoserii lub wykonany z włókna węglowego. Inne zmiany zewnętrzne obejmowały czarne obramowania tylnych lamp, przeniesione tylne światła przeciwmgłowe i światła cofania, jak w SE30, podwójne przednie światła przeciwmgielne (zamiast czterech mniejszych, jakie można było znaleźć we wszystkich poprzednich modelach), dodatkowy zestaw kanałów chłodzących przedniego hamulca, pokrywa silnika podobna do tej zainstalowanej w Diablo SE30 Jota oraz opcjonalne naklejki „SV” na boki samochodu.
SV posiadał również przednie hamulce o większej średnicy (340 mm (13,4 cala)) a co za tym idzie, koła miały teraz średnicę 18 cali.
W 1998 roku wyprodukowano limitowaną serię 20 samochodów Diablo SV wyłącznie na rynek Stanów Zjednoczonych i nazwano ją Monterey Editionhttps://www.lambocars.com/diablo-sv-monterey-edition/.
Facelifting
Diablo SV Diablo przeszedł lifting w połowie 1999 roku. Lamborghini uprościło gamę modeli, eliminując „podstawowe” Diablo (od teraz SV stał się nowym podstawowym modelem) i zastosowano uniwersalne poprawki w całej gamie modeli.
Najbardziej zauważalną zmianą zewnętrzną było zastąpienie wysuwanych reflektorów znanych z poprzednich Diablo stałymi lampami zapożyczonymi na licencji z Nissana 300ZX (Z32) gdzie występowały pierwotnie. Wszystkie modele zostały również wyposażone w nowe 18-calowe koła.
Gama Diablo otrzymała również zaktualizowane wnętrze. Zamiast tradycyjnej płaskiej deski rozdzielczej z oddzielnym pionowym zestawem przyrządów, jak w wielu włoskich samochodach sportowych tamtej epoki, Zastosowano nową deskę rozdzielczą zintegrowaną w kształcie fali. Cienki pasek czarnego szkła biegał wzdłuż deski rozdzielczej i zawierał różne wskaźniki przyrządów i lampki ostrzegawcze. Ten estetyczny projekt, został zainspirowany produktami firmy Bang & Olufsen
Moc silnika została zwiększona do 536 KM (394 kW; 529 KM) i 605 N⋅m (446 lb⋅ft) momentu obrotowego zarówno dla modeli SV, jak i VT, zastosowano w standardzie zmienne fazy rozrządu.
Po raz pierwszy w Lamborghini, Diablo zostało wyposażone w układ ABS Kelsey-Hayes, uzupełniający tarcze hamulcowe o większej średnicy.
Diablo VT i VT Roadster Druga generacja coupé i roadstera VT otrzymała te same kosmetyczne i mechaniczne ulepszenia, co model SV, w tym reflektory, odnowione wnętrze, silnik o mocy 536 KM (394 kW; 529 KM) i ABS.
Wszystkie modele VT ze specyfikacją amerykańską, zarówno coupé, jak i roadster, miały te same unikalne przednie i tylne deski rozdzielcze, jak w oryginalnym VT Roadster, wraz z pomalowanymi pionowo tylnymi kanałami hamulcowymi, które zadebiutowały w modelu SE30; te wariacje kosmetyczne były dostępne jako opcje w coupé VT z reszty świata.
Diablo VT 6.0 i W 1994 roku Chrysler opuścił F1 i sprzedał Lamborghini indonezyjskiej grupie. W 1998 roku Audi AG przejęło Lamborghini od swoich byłych właścicieli z Azji Południowo-Wschodniej, MyCom i V'Power, i postanowiło zmodernizować i udoskonalić Diablo, podczas gdy jego następca, Murciélago, był opracowywany.
Audi zleciło ówczesnemu głównemu projektantowi Lamborghini, Lucowi Donckerwolke, zaprojektowanie bardziej wyrafinowanego i nowoczesnego Diablo. W rezultacie VT 6.0 zawierał znaczące zmiany stylistyczne zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz.
Na zewnątrz VT 6.0 różnił się od swoich poprzedników poprawionym przednim pasem z dwoma dużymi wlotami powietrza (podobnymi do tych zastosowanych później w Murciélago). Wloty powietrza, panel przedni i skrzydła zostały przerobione i wygładzone, wskaźniki zostały powiększone i przesunięte, a małe wloty powietrza w szczytach skrzydeł zostały pominięte. Tył samochodu pozostał podobny, ale obramowania tylnych świateł były teraz w kolorze nadwozia (zamiast przezroczystej czerwieni lub czerni), a same światła przypominały te z torowego wariantu GT. Aluminiowe 18-calowe koła OZ, stylizowane na 5-otworową „tarczę telefoniczną”, podobną do tej, którą można zobaczyć w późniejszych modelach Countach. Wnętrze zostało udoskonalone dzięki ulepszonej klimatyzacji i zmienionemu ustawieniu siedzenia i pedałów.
Silnik był tym samym który zastosowano w wersji GT z limitowanej produkcji i posiadał zaktualizowane oprogramowanie ECU, a także nowe układy dolotowe i wydechowe oraz udoskonalony układ zmiennych faz rozrządu ze zmienionymi wałkami rozrządu. Silnik miał moc 550 KM i moment obrotowy 620 N⋅m.
Ze względu na rozwój Murciélago, Diablo VT 6.0 był dostępny tylko w wersji nadwozia typu coupé i nie planowano więcej modeli roadstera ani SV; jednak klienci mogli specjalnie zamówić wersję VT 6.0 z napędem na tylne koła.
VT 6.0 SE Pod koniec produkcji Diablo firma wprowadziła limitowaną wersje Diablo VT 6.0 SE.