thumb|Gen. Daniel Konarzewski i sztab 14 DP. Wojna polsko-bolszewicka 1920 Daniel Konarzewski h. Pobóg (ur. w Petersburgu, zm. 3 kwietnia 1935 w Warszawie)Daniel Konarzewski h. Pobóg [dostęp 2011-11-08]. – generał dywizji Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, I wiceminister spraw wojskowych i szef Administracji Armii, uczestnik wojen: rosyjsko-japońskiej, I światowej, polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej oraz powstania wielkopolskiego.

Życiorys Młodość Był synem Daniela, ziemianina i carskiego generała, i Haliny z von Millerów. Po ukończeniu II Korpusu Kadetów w Moskwie, wstąpił do 1 Pawłowskiej Szkoły Wojskowej w Petersburgu. 6 sierpnia 1890 awansowany został na podporucznika i przydzielony do Izmaiłowskiego Pułku Gwardii, gdzie kolejno dowodził oddziałem zwiadowczym, kompanią oraz batalionem. W czasie służby wojskowej studiował prawo na Uniwersytecie Petersburskim (pięć semestrów), a następnie w Petersburskim Instytucie Archeologicznym. W latach 1904–1905 jako ochotnik w stopniu kapitana uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej. W 1907 zwolniony został, na własną prośbę, do rezerwy w stopniu pułkownika i zajął się gospodarowaniem w rodzinnym majątku.

Wielka Wojna Po wybuchu I wojny światowej w 1914 został zmobilizowany do armii rosyjskiej i wyznaczony na stanowisko dowódcy 363. Pułku Piechoty, a następnie 89. Brygady Piechoty i 11. Brygady Inżynieryjno-Technicznej. W 1917 na froncie niemieckim został awansowany na pułkownika. Po rewolucji 1917 brał udział w formowaniu I Korpusu Polskiego na terenie Rosji, gdzie dowodził Legią Rycerską, a następnie brygadą w 1 Dywizji Strzelców Polskich. W 1918 pod Toszczycą został kontuzjowany w walkach z bolszewikami. Po rozwiązaniu I Korpusu Polskiego w maju 1918 osiadł we własnym majątku – Punżanki (poczta Podbrodzie, woj. wileńskie) na Litwie.

II Rzeczpospolita Po odzyskaniu niepodległości, w listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. 19 stycznia 1919 wyznaczony został na stanowisko dowódcy 1 Pułku Strzelców Wielkopolskich, późniejszego 55 Poznańskiego Pułku Piechoty. 23 maja 1919 został mianowany na stopień generała brygady. Dowodził Grupą Wojsk Wielkopolskich (z którą przeprowadził akcję „Odsiecz Lwowa”), I Brygadą w 1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich, 1 Dywizją Strzelców Wielkopolskich (IX 1919 – 20 IV 1921), Okręgiem Generalnym „Białystok” (od 20 IV 1921Dekret Nr L. 2828 Naczelnego Wodza z 20 IV 1921 r., Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 18 z dnia 7 V 1921, pkt 675). 12 sierpnia 1920, 14. Dywizja Piechoty wraz z Konarzewskim weszła w skład 4. Armii, która 16 sierpnia wzięła udział w zwycięskiej kontrofensywie znad Wieprza. Ponadto uczestniczył w „bitwie niemeńskiej” oraz w pościgu za Armią Czerwoną.

Po zakończeniu działań wojennych z bolszewikami planował przejść w stan spoczynku, lecz nie uzyskał zgody. Następnie został mianowany dowódcą Okręgu Generalnego Białystok (później Dowództwo Okręgu Korpusu Nr III w Białymstoku). Następnie został zastępcą dowódcy gen. Lucjana Żeligowskiego, a później dowódcą Grupy Operacyjnej „Bieniakonie” w strukturze Wojsk Litwy Środkowej. Kolejnym stanowiskiem w jego karierze wojskowej było Dowództwo Okręgu Korpusu nr III w Grodnie. Po wykonaniu zjednoczenia wojsk Litwy Środkowej ze strukturami WP, 15 listopada 1922 przeszedł w stan spoczynku i zamieszkał w swoim majątku.

Na mocy dekretu prezydenta Stanisława Wojciechowskiego z 19 sierpnia 1923, został przywrócony do służby, a następnie mianowany dowódcą Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie, gdzie pełnił służbę do 14 grudnia 1925.

31 marca 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego, awansował go na generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 6. lokatą w korpusie generałówDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 32 z 02.04.1924 r.. 14 grudnia 1925 został mianowany szefem Administracji Armii, a w lipcu 1926 – I wiceministrem spraw wojskowych i szefem Administracji Armii. 15 grudnia 1930, w związku z wyjazdem marszałka Polski Józefa Piłsudskiego na urlop wypoczynkowy, na Maderę, Prezydent RP powierzył mu kierownictwo Ministerstwa Spraw Wojskowych od wtorku 16 grudnia 1930Wyjazd Marszałka Piłsudskiego na urlop wypoczynkowy, Kierownictwo M.S.Wojsk. na czas nieobecności p. Marszałka Piłsudskiego p. Prezydent Rzplitej poruczył gen. Konarzewskiemu, „Polska Zbrojna” Nr 343 z 16 grudnia 1930 roku, s. 1.. W niedzielę 29 marca 1931 w Gdyni przekazał obowiązki Józefowi Piłsudskiemu, który powrócił do kraju na pokładzie kontrtorpedowca ORP „Wicher”.mały|Kaplica Konarzewskich w Punżankach 2 czerwca 1931 został zwolniony ze stanowiska I wiceministra spraw wojskowych i szefa Administracji Armii i mianowany inspektorem armii z siedzibą w Warszawie.

Zmarł 3 kwietnia 1935 o godz. 8.00 w Warszawie na zawał serca. Początkowo został pochowany na cmentarzu parafialnym w Balingródku, lecz po wzniesieniu kaplicy rodziny Konarzewskich pw. świętych Kazimierza i Wincentego w Punżankach, jego zwłoki zostały do niej przeniesione. Oprócz generała, w grobowcu spoczywają żona, syn oraz córka.

Życie prywatne Żoną generała była Wincenta Prewisz-Kwinto, która była pierwszą przewodniczącą Zarządu Naczelnego Stowarzyszenia „Rodzina Wojskowa” (1925–1927), w 1926 odznaczona papieskim orderem Pro Ecclesia et Pontifice za zasługi przy stworzeniu kaplicy w Korpusie Kadetów we Lwowie i za opiekę nad nią, zmarła 24 marca 1933„Polska Zbrojna” Nr 84 z 25 marca 1933 r. s. 2, 5.. Z tego małżeństwa na świat przyszła czwórka dzieci: Ryszard, Halina, Maria i Grzegorz.

16 stycznia 1929 o godz. 17.00 w kościele archikatedralnym Św. Jana w Warszawie Halina Konarzewska, córka generała Daniela Konarzewskiego i Wincenty Prewysz-Kwintów Konarzewskiej, zawarła związek małżeński z Włodzimierzem Łaszkiewiczem, właścicielem majątku Daukszyszki, w gminie Soły, powiatu oszmiańskiego„Polska Zbrojna”, Nr 16 z 16 stycznia 1929 r. s. 6.

Ordery i odznaczenia thumb|Kościół w Balingródku Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 214 (13 kwietnia 1921)Dekret Wodza Naczelnego L. 2863 z 13 kwietnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 16, poz. 561) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (9 listopada 1926)M.P. z 1926 r. nr 259, poz. 726 „za wybitne zasługi na polu organizacji i administracji armji”. Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia PolskiDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 54 z 23.12.1926 r. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (29 grudnia 1921)Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 119 „w uznaniu zasług położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu organizacji wojskowej”. Krzyż Walecznych (dwukrotnie: po raz pierwszy 1921)Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1936 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 35, poz. 1763) Złoty Krzyż Zasługi (10 sierpnia 1924)M.P. z 1924 r. nr 192, poz. 594 „za pełną poświęcenia i z narażeniem życia niesioną pomoc ofiarom wybuchu w Cytadeli warszawskiej w dniu 13 października 1923 r. oraz za ratowanie zagrożonego mienia państwowego”. Krzyż Zasługi Wojsk Litwy ŚrodkowejDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 12 z 03.03.1926 r. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka za Rany i Kontuzje Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych (pośmiertnie, 12 maja 1936) Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii (Rumunia, 1929) Krzyż Wielki Orderu Leopolda (Belgia, 1935)Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 4 z 1935 , s. 19. Krzyż Wielki Orderu Lwa Białego (Czechosłowacja) Krzyż Wielki Orderu Krzyża Orła (Estonia, 1933) Wielki Oficer Orderu Świętego Sawy (Jugosławia)Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 16 z 12.04.1926 r. Wielki Oficer Orderu Legii Honorowej (Francja, 1929)Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 19 z 12.12.1929 r., s. 360–361. Komandor Orderu Legii Honorowej (Francja, 1921)Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1717 z 28 maja 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1208) Medal Zwycięstwa (Médaille Interalliée)

W literaturze Gen. Daniel Konarzewski występuje jako jedna z postaci w powieści Nadberezyńcy Floriana Czarnyszewicza.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Studia nad dziejami osiedla Balingródek Kaplica grobowa Konarzewskich w Punżankach k. Podbrodzia – stan obecny

Kategoria:Dowódcy 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty Kategoria:Dowódcy 55 Poznańskiego Pułku Piechoty Kategoria:Dowódcy brygad 1 Dywizji Strzelców Polskich (WP na Wschodzie) Kategoria:Generałowie dywizji II Rzeczypospolitej Kategoria:Inspektorzy armii Kategoria:Ludzie urodzeni w Petersburgu Kategoria:Ministrowie spraw wojskowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką Pamiątkową Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Rany i Kontuzje Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Polacy – Komandorzy Legii Honorowej Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – Wielcy Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Rumunii Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Krzyża Orła Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Leopolda (Belgia) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Lwa Białego Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem św. Sawy Kategoria:Polacy w wojnie rosyjsko-japońskiej Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1871 Kategoria:Wiceministrowie spraw wojskowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Wojskowi Litwy Środkowej Kategoria:Zmarli w 1935 Kategoria:Absolwenci Pawłowskiej Szkoły Wojskowej