Wielka Wojna Po wybuchu I wojny światowej w 1914 został zmobilizowany do armii rosyjskiej i wyznaczony na stanowisko dowódcy 363. Pułku Piechoty, a następnie 89. Brygady Piechoty i 11. Brygady Inżynieryjno-Technicznej. W 1917 na froncie niemieckim został awansowany na pułkownika. Po rewolucji 1917 brał udział w formowaniu I Korpusu Polskiego na terenie Rosji, gdzie dowodził Legią Rycerską, a następnie brygadą w 1 Dywizji Strzelców Polskich. W 1918 pod Toszczycą został kontuzjowany w walkach z bolszewikami. Po rozwiązaniu I Korpusu Polskiego w maju 1918 osiadł we własnym majątku – Punżanki (poczta Podbrodzie, woj. wileńskie) na Litwie.
II Rzeczpospolita Po odzyskaniu niepodległości, w listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. 19 stycznia 1919 wyznaczony został na stanowisko dowódcy 1 Pułku Strzelców Wielkopolskich, późniejszego 55 Poznańskiego Pułku Piechoty. 23 maja 1919 został mianowany na stopień generała brygady. Dowodził Grupą Wojsk Wielkopolskich (z którą przeprowadził akcję „Odsiecz Lwowa”), I Brygadą w 1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich, 1 Dywizją Strzelców Wielkopolskich (IX 1919 – 20 IV 1921), Okręgiem Generalnym „Białystok” (od 20 IV 1921Dekret Nr L. 2828 Naczelnego Wodza z 20 IV 1921 r., Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 18 z dnia 7 V 1921, pkt 675). 12 sierpnia 1920, 14.