Dołżyca (j. łemkowski Должыця, w latach 1977–1981 Długopole) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie sanockim, w gminie Komańcza. Ma status sołectwa.
Wieś prawa wołoskiego w latach 1501–1550, położona w ziemi sanockiej województwa ruskiegoTomasz Figlus, Villae iuris valachici. Z problematyki rozwoju osadnictwa wołoskiego w Polsce na przykładzie ziemi sanockiej, w: Studia z Geografii Politycznej i Historycznej tom 5 (2016), s. 31., w drugiej połowie XVII wieku należała do starostwa krośnieńskiegoLustracja województwa ruskiego 1661–1665. Cz. 1, Ziemia Przemyska i Sanocka, wydali Kazimierz Arłamowski i Wanda Kaput, Wrocław-Warszawa-Kraków 1970, s. 281.. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa krośnieńskiego.
Położenie Wieś leży w dolinie potoku Dołżyca. Jej centrum (ok. 525 m n.p.m.) jest położone ok. 4 km na pd.-zach. od centrum Komańczy i ok. 3 km na wsch. od granicy państwowej polsko-słowackiej.
Historia Wieś była lokowana w pierwszej połowie XVI wieku. Od 1340 do 1772 należała do ziemi sanockiej w województwie ruskim. Od roku 1539 była w posiadaniu Mikołaja Herburta Odnowskiego. W połowie XIX wieku właścicielem posiadłości tabularnej w Dołżycy był Alfred Lubaczewski.
Następnie do 1914 leżała w powiecie sanockim, powiat sądowy w Sanoku, powiat podatkowy i gmina Bukowsko, austriacka prowincja Galicja. Od listopada 1918 do stycznia 1919 Republika Komańczańska. Do roku 1939 powiat sanocki, województwo lwowskie. Parafia łacińska w Bukowsku.
W 1898 r. wieś liczyła 381 osób oraz 55 domów, powierzchnia wsi wynosiła 8,40 km². Wieś zamieszkana była głównie przez społeczność łemkowską oraz żydowską. W roku 1900 wieś liczyła 357 mieszkańcówGemeindelexikon der im Reichsrate vertretenen Königreiche und Länder. Tom XII. Galizien. 10 grudnia 1900. Wien 1907..
W 1905 Józef Mikołaj Potocki posiadał we wsi obszar głównie leśny 439 haAlojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 405., a w 1911 posiadał 317 ha.
Po drugiej wojnie światowej mieszkańcy w większości zostali wysiedleni na Ukrainę w 1945 i w koszalińskie i olsztyńskie w 1947. Nowi osadnicy przybyli z terenu całej Polski.
W 1954 rozebrano drewnianą cerkiew greckokatolicką św. Michała wraz z dzwonnicą, która znajdowała się obok cmentarza. Cerkiew powstała w 1840. Ikony dla niej malowali Bogdańscy. Naprzeciw cmentarza urządzono w niewielkim budynku kaplicę rzymskokatolicką użytkowaną do początku XX w. Nowy filialny kościół rzymskokatolicki pw. bł. Edmunda Bojanowskiego poświęcono w 2005.
Szlaki piesze Komańcza – Dołżyca – Garb Średni (822 m n.p.m.) – Kanasiówka (823 m n.p.m.) – Moszczaniec
Zobacz też Dołżyca
Przypisy Raport o stanie gminy Komańcza w 2024. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2024 s. 13 gminy, sołtysi
GUS. Wyszukiwarka TERYT Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ()
Linki zewnętrzne
Mapa katastralna wsi Dołżyca z 1854
Kategoria:Dołżyca (powiat sanocki) Kategoria:Wsie prawa wołoskiego I Rzeczypospolitej (województwo ruskie) Kategoria:Wsie starostwa krośnieńskiego Kategoria:Wsie w powiecie sanockim