thumb|240px|Fragment centrum wsi Lubotyń – wieś (dawniej miasto) w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kolskim, w gminie Babiak, nad Jeziorem Lubotyńskim, na Pojezierzu Kujawskim. Częściami wsi są miejscowości Bagno i Kawęczyn.
Nazwa miejscowości wywodzi się prawdopodobnie od nazwy własnej Lubota. Według dokumentów historycznych miejscowość w XIII wieku zapisywana była jako Lubotin, Lubothin, w XIV wieku Lubotina, w XV wieku Lubotin, Lubothyn, w XVI wieku Liubothin, w XVII wieku Lubotyń, Lubotyn, w XVIII wieku Lubotyn, od XIX wieku Lubotyń.
Wieś położona jest przy Magistrali Węglowej. Przebiega przez nią droga wojewódzka nr 269. Okolice wsi mają urozmaicony krajobraz. W rynnie polodowcowej leży Jezioro Lubotyńskie o powierzchni 106,1 ha. Jego długość wynosi 2,8 km, a największa szerokość – ok. 550 m. W sąsiedztwie Lubotynia znajduje się rezerwat przyrody Kawęczyńskie Brzęki z najdalej wysuniętym na wschód Niziny Wielkopolsko-Kujawskiej stanowiskiem jarzębu brekinii (Sorbus torminalis).
Historia miejscowości Pierwsza wzmianka o istnieniu osady pochodzi z 1224 r. Lubotyń uzyskał lokację miejską w 1242 roku, zdegradowany przed 1400 rokiemRobert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 46-47.. Wieś duchowna Lubotyn, własność biskupów włocławskich, położona było w 1785 roku w powiecie przedeckim województwa brzeskokujawskiegoKarol de Perthées, Mapa województwa brzesko-kujawskiego i inowrocławskiego, 1785 r.. Do 1954 roku istniała gmina Lubotyń. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.
Kościół Renesansowy kościół Świętego Wawrzyńca został wzniesiony w latach 1612-1620 z fundacji Jadwigi z Dunin-Modliszewskich Sierakowskiej, kasztelanowej lądzkiej. Jest budynkiem jednonawowym, murowanym z cegły w układzie polskim. Węższe prezbiterium jest zamknięte wielobocznie. Od zewnątrz ściany są oszkarpowane. Mury nawy zdobią bliźniacze płyty zamknięte półkoliście. Szczyt fasady zachodniej jest zakończony półkolistymi uskokami schodkowymi, poniżej których schodzą tynkowane blendy. Na osi fasady jest umieszczony skromny portal z początku XVII wieku, z kartuszem kamiennym z herbem Rawicz, biskupa włocławskiego Pawła Wołuckiego. W barokowym ołtarzu głównym - z początku XVIII wieku - są ustawione rzeźby świętych: Wojciecha, Stanisława, Wawrzyńca i Kazimierza oraz Archanioła Michała. Uwagę zwraca również kamienne epitafium fundatorki kościoła z herbami Łódź i Ogończyk, wystawione w 1640 rokuPiotr Maluśkiewicz, Województwo konińskie : szkic monograficzny, wyd. 1, Warszawa: Państwowe Wydawn. Nauk, 1983, s. 224-225, ISBN 83-01-00534-3, OCLC 11783554.
Parafia lubotyńska administracyjnie należy do dekanatu sompoleńskiego (diecezja włocławska).
Zobacz też Lubotyń-Kolonia Lubotyń-Morgi Lubotyń-Włóki
Przypisy Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części () GUS. Rejestr TERYT
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Lubotyń (województwo wielkopolskie) Kategoria:Dawne miasta w województwie wielkopolskim Kategoria:Miasta w Polsce lokowane w XIII wieku Kategoria:Wsie biskupów włocławskich (województwo brzeskokujawskie)