Kenoza (gr. κένωσις, kénōsis = „ogołocenie”) – pojęcie w teologii katolickiej i protestanckiej interpretujące wcielenie jako dobrowolne, zbawcze uniżenie się Chrystusa, będące wyrazem woli Chrystusa-Boga, odpowiednio do Flp 2, 7: „Chrystus Jezus, istniejąc w postaci boskiej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie”.
.
Teolodzy Braci Polskich interpretowali kenozę jako uniżenie się Chrystusa in diebus carnis suae („za dni ciała swego”), a mianowicie w jego życiuBibliotheca Fratrum Polonorum quos Unitarios vocant. 1656.
Teologia, szczególnie prawosławna, podejmuje również temat kenozy Ducha Świętego, jako że pomimo zamieszkiwania osób ludzkich nie objawia On w pełni swojej mocy.
Zobacz też
Wcielenie Preegzystencja Chrystusa
Przypisy
Bibliografia Paweł Janowski, Kenoza. W teologii katolickiej. W teologii protestanckiej, [w:] Encyklopedia Katolicka, Lublin 2000, t. VIII, kol. 1346-1348.
Kategoria:Chrystologia