Stephan Eberharter (ur. 24 marca 1969 w Brixlegg) – austriacki narciarz alpejski, czterokrotny medalista igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata oraz dwukrotny zdobywca Pucharu Świata.
Kariera Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Stephan Eberharter pojawił się w 1987 roku, podczas mistrzostw świata juniorów w Sälen. Zajął tam siódme miejsce w slalomie gigancie, jedenaste w slalomie i dwunaste w biegu zjazdowym. W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 23 listopada 1989 roku w Park City, zajmując ósme miejsce w gigancie. Tym samym już w swoim debiucie zdobył pierwsze pucharowe punkty. W sezonie 1989/1990 punktował jeszcze dwukrotnie, najlepszy wynik osiągając 2 grudnia 1989 roku w Mont St. Anne, gdzie był piąty w gigancie. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 32. miejsce.
Sezon 1990/1991 rozpoczął od wywalczenia pierwszego podium w zawodach PŚ: 2 grudnia 1990 roku w Valloire Austriak zajął trzecie miejsce w supergigancie. W zawodach tych lepsi byli tylko Francuz Franck Piccard i Franz Heinzer ze Szwajcarii. W kolejnych zawodach cyklu jeszcze sześciokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, w tym dwa razy stawał na podium: 1 marca w Lillehammer był trzeci w gigancie, a 17 marca 1991 roku w Lake Louise zajął trzecie miejsce w supergigancie. W efekcie w klasyfikacji generalnej zajął dwunaste miejsce, a w klasyfikacji supergiganta był drugi za Heinzerem. Na przełomie stycznia i lutego 1991 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Saalbach-Hinterglemm. Zdobył tam tytuły mistrzowskie w supergigancie i kombinacji alpejskiej, nie wygrywając wcześniej żadnych zawodów Pucharu Świata. Pierwszy z tych medali zdobył pokonując o ponad pół sekundy Norwega Kjetila André Aamodta i o blisko dwie sekundy Francka Piccarda. W kombinacji po zjeździe zajmował dziewiąte miejsce, jednak w slalomie do kombinacji uzyskał najlepszy wynik i wyraźnie wyprzedził Włocha Kristiana Ghedinę i swego rodaka, Günthera Madera.
Kolejny raz na podium stanął 7 marca 1993 roku w Aspen, gdzie był drugi w supergigancie. Było to jednak jego jedyne podium w sezonie 1992/1993, który ukończył na 29. pozycji. Wystartował w kombinacji podczas mistrzostw świata w Morioce w 1993 roku, jednak nie ukończył rywalizacji. Na rozgrywanych rok wcześniej igrzyskach olimpijskich w Albertville był osiemnasty po zjeździe do kombinacji. Slalomu jednak nie ukończył i w kombinacji nie był klasyfikowany. Przez piec kolejnych lat Austriak zmagał się z kontuzjami, osiągając coraz słabsze wyniki. Po zakończeniu sezonu 1994/1995 stracił miejsce w reprezentacji Austrii. Wystąpił na mistrzostwach świata w Sierrra Nevada w 1996 roku, jednak w supergigancie został zdyskwalifikowany. W kolejnych dwóch sezonach startował w Pucharze Europy.
Do światowej czołówki powrócił w sezonie 1997/1998. Wielokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, w tym sześć razy stając na podium: 5 grudnia w Beaver Creek był trzeci w zjeździe, dzień później drugi w supergigancie, 14 grudnia w Val d’Isère drugi w gigancie, 10 stycznia w Schladming drugi, a dzień później trzeci w supergigancie, a 14 marca 1998 roku w Crans-Montana odniósł swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo, wygrywając giganta. W klasyfikacji generalnej zajął trzecie miejsce za Hermannem Maierem i Andreasem Schiffererem, a w klasyfikacji supergiganta trzecie miejsce zajął za Maierem i kolejnym Austriakiem, Hansem Knaußem. Wystąpił także na igrzyskach olimpijskich w Nagano, gdzie zdobył srebrny medal w slalomie gigancie. W zawodach tych rozdzielił na podium Hermanna Maiera i Michaela von Grünigena ze Szwajcarii.
Z mistrzostw świata w Vail w 1999 roku wrócił jednak bez medalu. Był tam piąty w zjeździe oraz czwarty w supergigancie, w którym walkę o podium przegrał z Knaußem o 0,21 sekundy. W zawodach pucharowych dziewięć razy plasował się na podium, w tym trzykrotne zwyciężał: 20 listopada 1998 roku w Park City w gigancie, 27 listopada w Aspen w supergigancie oraz 27 lutego 1999 roku w Ofterschwang w gigancie. Sezon 1998/1999 zakończył na czwartym miejscu w klasyfikacji generalnej oraz drugim w klasyfikacjach giganta i supergiganta. Wśród gigancistów lepszy był tylko Michael von Grünigen, a klasyfikacji supergiganta lepszy okazał się Hermann Maier. W kolejnym sezonie osiągał nieco słabsze wyniki. Na podium plasował się sześciokrotnie, jednak ani razu nie zwyciężył. W pierwszych zawodach cyklu, 31 października 1999 roku w Tignes był trzeci w gigancie, następnie 27 listopada w Vail był drugi w zjeździe, dzień później drugi w supergigancie, 4 grudnia w Lake Louise trzeci w zjeździe, 8 stycznia w Chamonix drugi w tej samej konkurencji, a 12 lutego 2000 roku w St. Anton am Arlberg zajął trzecie miejsce w supergigancie. Dało mu to szóste miejsce w klasyfikacji generalnej, jednak w żadnej z klasyfikacji poszczególnych konkurencji nie znalazł się w najlepszej trójce.
Mistrzostwa świata w St. Anton w 2001 roku przyniosły mu kolejny medal. W supergigancie zdobył srebrny medal, plasując się o 0,08 s za Daronem Rahlvesem z USA i o 0,15 s przed Hermannem Maierem. Na tych samych mistrzostwach był też siódmy w zjeździe, tracąc do podium 0,57 s. W zawodach pucharowych osiem razy stawał na podium, odnosząc przy tym dwa zwycięstwa: 25 listopada 2000 roku w Lake Louise i 3 marca 2001 roku w Kvitfjell wygrywał bieg zjazdowy. W klasyfikacji generalnej, a także klasyfikacji zjazdu w sezonie 2000/2001 był drugi za Maierem. Największe sukcesy osiągał jednak podczas rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City, gdzie w trzech startach zdobył trzy medale. Najpierw wywalczył brązowy medal w biegu zjazdowym, przegrywając tylko ze swym rodakiem Fritzem Stroblem i Lasse Kjusem z Norwegii. Następnie zajął drugie miejsce w supergigancie, rozdzielając na podium Kjetila André Aamodta i Andreasa Schifferera. Wystąpił także w gigancie, w którym zdobył złoty medal, plasując się przed Bode Millerem z USA i Lasse Kjusem. Eberharter zdominował rywalizację w Pucharze Świata, siedemnaście razy stawał na podium, w tym aż dziesięciokrotnie zwyciężał. Wygrywał supergiganta 7 grudnia w Val d’Isère, 18 stycznia w Kitzbühel i 27 stycznia w Garmisch-Partenkirchen, bieg zjazdowy 8 grudnia w Val d’Isère, 15 grudnia w Val Gardena, 12 stycznia w Wengen, 19 stycznia w Kitzbühel, 2 lutego w Sankt Moritz i 6 marca 2002 roku w Altenmarkt-Zauchensee, a 3 lutego 2002 roku w Sankt Moritz był najlepszy w gigancie. W klasyfikacji generalnej zwyciężył, gromadząc 1702 punkty i wyprzedził drugiego w klasyfikacji Aamodta o ponad 600 punktów. W tym samym sezonie zdobył także dwie Małe Kryształowe Kule za zwycięstwa w klasyfikacjach zjazdu i supergiganta, a w klasyfikacji giganta był trzeci za Francuzem Frédérikiem Covilim i Benjaminem Raichem.
Drugą w karierze Kryształową Kulę zdobył w sezonie 2002/2003, w który trzynaście razy stawał na podium. Odniósł dziewięć zwycięstw: w gigancie 27 października w Sölden, w supergigancie 1 grudnia w Lake Louise i 13 marca w Lillehammer oraz w zjeździe 30 listopada w Lake Louise, 7 grudnia w Beaver Creek, 14 grudnia w Val d’Isère, 11 stycznia w Bormio, 17 stycznia w Wengen i 22 lutego 2003 roku w Garmisch-Partenkirchen. Oprócz zwycięstwa w klasyfikacji generalnej wygrał także klasyfikacje zjazdu i supergiganta. Ostatni medal w karierze zdobył podczas mistrzostw świata w Sankt Moritz w 2003 roku, gdzie powtórzył wynik sprzed 12 lat, zdobywając złoty medal w supergigancie. Na tych samych mistrzostwach był też piąty w zjeździe, a w gigancie zajął 23. miejsce. Startował także w sezonie 2003/2004, zajmując drugie miejsce w klasyfikacji generalnej za Hermannem Maierem. Na podium znalazł się dwanaście razy, w tym cztery razy zwyciężał: 10 stycznia w Chamonix, 24 stycznia w Kitzbühel, 31 stycznia w Garmisch-Partenkirchen i 6 marca 2004 roku w Kvitfjell był najlepszy w zjeździe. Dzięki temu por raz trzeci z rzędu zdobył Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji zjazdu, a w klasyfikacji supergiganta był trzeci za Mairerem i Rahlvesem. Zwycięstwo w Kvitfjell było ostatnim w jego karierze. Austriak miał wtedy blisko 35 lat i stał się najstarszym triumfatorem zawodów Pucharu Świata w historiiFIS-Ski.com Statistics: Winner Age . Ostatni raz na podium stanął 11 marca 2004 roku w Sestriere, gdzie był trzeci w supergigancie. Był to równocześnie jego ostatni start w zawodach pucharowych.
We wrześniu 2004 roku ogłosił zakończenie kariery sportowejStephan Eberharter ogłosił zakończenie kariery . Prowadzi rubrykę sportową w gazecie "Kronen Zeitung", pracował także jako komentatorEberharter komentatorem telewizyjnym . W latach 1991 i 2002 był wybierany sportowcem roku w AustriiW Austrii wybrano sportowców roku .
Osiągnięcia Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca DNF 11 lutego 1992 Albertville Kombinacja 14,58 pkt - Josef Polig DSQ 16 lutego 1998 Nagano Supergigant 1:34,82 - Hermann Maier 2.15px 19 lutego 1998 Nagano Gigant 2:38,51 +0,85 Hermann Maier 3.15px 10 lutego 2002 Salt Lake City Zjazd 1:39,13 +0,28 Fritz Strobl 2.15px 16 lutego 2002 Salt Lake City Supergigant 1:21,58 +0,10 Kjetil André Aamodt 1.15px 21 lutego 2002 Salt Lake City Gigant 2:23,28 - -
Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca 1.15px 23 stycznia 1991 Saalbach Supergigant 1:26,73 - - 1.15px 30 stycznia 1991 Saalbach Kombinacja 16,28 pkt - - 17.alpineskiworld.net: 03.02.1991. Saalbach Giant Slalom, men 3 lutego 1991 Saalbach Gigant 2:29,94 +4,20 Rudolf Nierlich DNFalpineskiworld.net: 05-08.02.1993. Morioka Alpine Combined, men 8 lutego 1993 Morioka Kombinacja 34,22 pkt - Lasse Kjus DSQ 13 lutego 1996 Sierra Nevada Supergigant 1:21,80 - Atle Skårdal 4. 2 lutego 1999 Vail Supergigant 1:14,53 +0,22 Lasse Kjus Hermann Maier 5. 6 lutego 1999 Vail Zjazd 1:40,60 +0,80 Hermann Maier DNF1 12 lutego 1999 Vail Gigant 2:19,31 – Lasse Kjus 2.15px 31 stycznia 2001 St. Anton am Arlberg Supergigant 1:21,46 +0,08 Daron Rahlves 7. 7 lutego 2001 St. Anton am Arlberg Zjazd 1:38,74 +1,09 Hannes Trinkl 1.15px 2 lutego 2003 Sankt Moritz Supergigant 1:38,80 - - 5. 8 lutego 2003 Sankt Moritz Zjazd 1:43,54 +1,14 Michael Walchhofer 23. 12 lutego 2003 Sankt Moritz Gigant 2:45,93 +2,03 Bode Miller
Mistrzostwa świata juniorów Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca 11. 21 marca 1987 Sälen Slalom 1:50,95 +4,04 Roger Pramotton 7. 22 marca 1987 Sälen Gigant 2:31,70 +2,15 Thomas Wolf 12. 26 marca 1987 Hemsedal Zjazd 1:25,72 +1,25 Urs Lehmann
Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej sezon 1989/1990: 32. sezon 1990/1991: 12. sezon 1991/1992: 36. sezon 1992/1993: 29. sezon 1994/1995: 104. sezon 1997/1998: 3. sezon 1998/1999: 4. sezon 1999/2000: 6. sezon 2000/2001: 2. sezon 2001/2002: 1. sezon 2002/2003: 1. sezon 2003/2004: 2.
Zwycięstwa w zawodach Crans-Montana – 14 marca 1998 (gigant) Park City – 20 listopada 1998 (gigant) Aspen – 27 listopada 1998 (supergigant) Ofterschwang – 27 lutego 1999 (gigant) Lake Louise – 25 listopada 2000 (zjazd) Kvitfjell – 3 marca 2001 (zjazd) Val d’Isère – 7 grudnia 2001 (supergigant) Val d’Isère – 8 grudnia 2001 (zjazd) Val Gardena – 15 grudnia 2001 (zjazd) Wengen – 12 stycznia 2002 (zjazd) Kitzbühel – 18 stycznia 2002 (supergigant) Kitzbühel – 19 stycznia 2002 (zjazd) Garmisch-Partenkirchen – 27 stycznia 2002 (supergigant) Sankt Moritz – 2 lutego 2002 (zjazd) Sankt Moritz – 3 lutego 2002 (gigant) Altenmarkt – 6 marca 2002 (zjazd) Sölden – 27 października 2002 (gigant) Lake Louise – 30 listopada 2002 (zjazd) Lake Louise – 1 grudnia 2002 (supergigant) Beaver Creek – 7 grudnia 2002 (zjazd) Val d’Isère – 14 grudnia 2002 (zjazd) Bormio – 11 stycznia 2003 (zjazd) Wengen – 17 stycznia 2003 (zjazd) Garmisch-Partenkirchen – 22 lutego 2003 (zjazd) Kvitfjell – 13 marca 2003 (supergigant) Chamonix – 10 stycznia 2004 (zjazd) Kitzbühel – 24 stycznia 2004 (zjazd) Garmisch-Partenkirchen – 31 stycznia 2004 (zjazd) Kvitfjell – 6 marca 2004 (zjazd)