Hermann Emil Fischer (ur. 9 października 1852 w Euskirchen, zm. 15 lipca 1919 w Berlinie) – niemiecki chemik organik, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii (1902).
Życiorys Zajmował się strukturą sacharydów, innych węglowodanów i puryn, syntezując wiele z nich. Badał też peptydy i białka, potwierdzając ich budowę złożoną z łańcuchów aminokwasów.
Profesor uniwersytetów w: Monachium (1879–1882), Erlangen (1882–1885), Würzburgu (1885–1892) i Berlinie (od roku 1892). W roku 1902 otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii „w uznaniu niezwykłych zasług w pracach dotyczących syntez cukrów i puryn”.
Jego dokonania stanowiły podstawę rozwoju niemieckiego przemysłu farmaceutycznego.
Popełnił samobójstwo wskutek długotrwałej depresji po śmierci dwóch synów podczas I wojny światowej.
Osiągnięcia naukowe prace nad cukrami synteza glukozy odkrycie (1875) prace nad pochodnymi puryn, budowa puryn, kofeiny, teobrominy prace nad białkami rozdzielanie i oznaczanie aminokwasów synteza peptydów syntezy weronalu (barbiturany) synteza barwników trójfenylometanowych
Zobacz też projekcja Fischera
Przypisy
Bibliografia , Biographical, Nobel Lecture, December 12, 1902, Syntheses in the Purine and Sugar Group
Linki zewnętrzne Hermann Emil Fischer : Guide de préparations organiques à l’usage des étudiants, 1907 w Internet Archive
Kategoria:Niemieccy chemicy Kategoria:Nobliści – chemia Kategoria:Odznaczeni cywilnym Orderem Pour le Mérite Kategoria:Odznaczeni Orderem Maksymiliana Kategoria:Niemieccy samobójcy Kategoria:Ludzie urodzeni w Euskirchen Kategoria:Urodzeni w 1852 Kategoria:Zmarli w 1919