Milicja Faszystowska, oficjalna nazwa w j. wł. Milizia Volontaria per la Sicurezza Nazionale, w skrócie MVSN (pol. „Ochotnicza Milicja Bezpieczeństwa Narodowego”), potocznie Camicie nere (pol. „Czarne Koszule”) i, w początkowym okresie działalności, Squadristi – włoska faszystowska organizacja paramilitarna o charakterze milicji, utworzona w 1923 roku przez Benita Mussoliniego, od 1924 roku stanowiąca integralny składnik sił zbrojnych, z zachowanym autonomicznym statusem.

MVSN brała udział w walkach w czasie kampanii w Abisynii, hiszpańskiej wojnie domowej, a także podczas II wojny światowej.

W 1943 roku po ustanowieniu Włoskiej Republiki Socjalnej została przemianowana na Republikańską Gwardię Narodową i Czarne Brygady.

Historia i ustanowienie Ruch faszystowski zrodził się głównie z kombatantów biorących udział w I wojnie światowej. Zaczęli tworzyć oni paramilitarne grupy tzw. squadristi. Stały się one zbrojnym ramieniem Narodowej Partii Faszystowskiej.

W 1922 roku Czarne Koszule wzięły udział w Marszu na Rzym. Nie stanowiły one jednak większości kroczącej do stolicy. Także większość z nich została zatrzymana w pociągach lub na drogach przez służby policyjne, nie stawiając większego oporu. Jednak grupa, która dotarła do Rzymu skutecznie wpłynęła na wyobraźnię króla Wiktora Emanuela III i powstrzymała go od wprowadzenia stanu wyjątkowego, dzięki czemu Benito Mussolini objął tekę premiera Włoch. Owo poświęcenie uczestników marszu, zwłaszcza Czarnych Koszul, było szeroko nagłaśnianie w propagandzie faszystowskiej.

W 1922 squadristi zostały przemianowane na milicję. Wywołało to sprzeciwy niektórych dowódców bojówek, jednak nie doszło do poważniejszych wystąpień. Czarne koszule, jako organizacja, zostały ustanowione 1 lutego 1923 roku. Wtedy to nadano im oficjalną nazwę: Milizia Volontaria per la Sicurezza Nazionale (MVSN). W 1924 roku została integralną częścią sił zbrojnych, mającą zachowany autonomiczny status.

Organizacja Naczelnym zwierzchnikiem był duce, choć na co dzień dowodził szef sztabu. W czasie wojny milicja podlegała bezpośrednio szefowi sztabu generalnego. Nazwy oddziałów milicji nawiązywały do używanych przez starożytnych Rzymian.

Porównanie liczebnościowe jednostek organizacyjnych MVSN i wojska (w kolejności: nazwa włoska oddziału; w nawiasie nazwa jednostki rzymskiej, do której nawiązywała nazwa jednostki milicji; jednostka porównywalna liczebnościowo w wojskuPonieważ nazwy oddziałów nie oddawały tak naprawdę ich stanu liczebnościowego. Np. legion stanowiący w Milicji rolę pułku w starożytnej armii rzymskiej pełnił funkcję porównywalną do dzisiejszych dywizji.). zona (strefa) = dywizja legione (legion) = pułk coorte (kohorta) = batalion centuria (centuria) = kompania manipolo (manipuł) = pluton squadra (oddział wojskowy) = drużyna

Struktura: 15 strefowych ośrodków dowódczych 33 grupy legionów 133 legiony oraz kilka niezależnych oddziałów i kohort

Stopnie thumb|Czarne Koszule na Piazza di Siena w Rzymie, 1936 thumb|Żołnierze 2 Dywizji Czarnych Koszul „28 Ottobre” w czasie walk w Etopii, 1936 thumb|Czarne Koszule na zbiórce pod dworcem w Dire Daua, Etiopia, 1936 thumb|Plakat propagandowy Czarnych Koszul z okresu wojny hiszpańskiej thumb|Czarne Koszule w ZSRR podczas operacji Barbarossa, 1941

thumb|Bandera Czarnych Koszul StopnieDystynkcje Primo Caporale d'Onore 75px Caporale d'Onore 75px Comandante Generale 100px Luogotenente Generale Capo di Stato Maggiore 100px Luogotenente Generale 100px Console Generale 100px Console 100px Primo Seniore 100px Seniore 100px Centurione 100px Capo Manipolo 100px Sotto Capo Manipolo 100px Primo Aiutante 50px Aiutante Capo 50px Aiutante 50px Primo Capo Squadra 100px Capo Squadra 100px Vice Capo Squadra 100px Camicia Nera Scelta 100px Camicia Nera – Legionario –

Działalność Pełniła trzy podstawowe funkcje: polityczną – umacnianie i obrona ustroju faszystowskiego, policyjną – utrzymanie bezpieczeństwa i porządku, szczególnie w instytucjach rządowych na terenie kraju i kolonii, wojskową – szkolenie przedpoborowych i rezerwistów, a później również formowanie samodzielnych dywizji Czarnych Koszul.

Milicje specjalizowane Oprócz zwykłej Milicji powoływano z biegiem czasu także specjalizowane. Współpracowały one ze sobą jak i z armią, zwłaszcza jednostkami o podobnych zadaniach, oraz służbami publicznymi jak np. z karabinierami. Każda posiadała oddzielną kwaterę główną, z wyjątkiem Milicji Obrony Przeciwlotniczej i Milicji Obrony Wybrzeża. Miały one wspólną kwaterę główną, lecz tak naprawdę były dwoma różnie funkcjonującymi formacjami.

Milicja Kolonialna Początki Milicji Kolonialnej to rok 1924, kiedy to utworzono dwa legiony: 1. legion Oea z bazą w Trypolisie i 2. legion Berenice stacjonujący na co dzień w Bengazi. Legion ten został użyty w walkach przeciw arabskim buntownikom. Oba legiony były sformowane z włoskich osadników i ochotników z Włoch.

W 1934 roku legiony te zredukowano do kohort, a te w 1935 przemianowane na wojskowe bataliony i włączone do piechoty Kolonialnej Armii Królewskiej. Powołano natomiast cztery legiony Milicji: w Trypolisie, Misracie, Dernie i Bengazi. Wszystkie zostały rozbite, a jej członkowie zginęli albo dostali się do niewoli w czasie II wojny światowej.

Po podbiciu Abisynii w 1936 roku Włosi sformowali siedem legionów MVSN przeznaczonych do służby we Włoskiej Afryce Wschodniej. W Etiopii stacjonowały legiony: 1. w Addis Abebie, 3. w Gonderze, 6. w Gimmie i 7. w Dessie. W Somalii sformowano 5. legion w Mogadiszu. Na terytorium Erytrei działały 2. legion w Asmarze i 4. legion w Massawie. Wszystkie te legiony wzięły udział w Kampanii Wschodnioafrykańskiej w czasie II wojny światowej, a w 1941 zostało rozbite przez aliantów.

Milicja Kolejowa Została stworzona w 1923 roku i podlegała Ministerstwu Komunikacji. Jej funkcje pokrywały się z funkcjami policji kolejowej: utrzymywanie porządku, zapobieganie rozbojom na kolei i zapewnienie punktualności kursów. W czasie wojny pełniła funkcję wojsk ochrony kolei. Członkami byli pracownicy kolei. Milicję Kolejową tworzyło 14 legionów i 49 kohort.

Milicja Portowa Utworzona w 1924 roku posiadała 4 legiony. Miała za zadanie utrzymywać porządek w portach (także w koloniach) i ważniejszych odcinkach wybrzeża. Ściśle współpracowała z Milicją Obrony Wybrzeża. Podobnie jak Milicja Kolejowa podlegała Ministerstwu Komunikacji.

Milicja Poczty i Telegrafu Oddziały te zostały zrekrutowane z urzędników i pracowników poczty i telekomunikacji w 1925 roku. Także podlegała Ministerstwu Komunikacji, a do jej zadań należała kontrola i ochrona sfery usług pocztowych, telefonicznych i telegraficznych przed oszustwami. W czasie wojny wypełniała główne zadania w cenzurze i poczcie wojskowej.

Milicja Leśna Zorganizowana w 1926 roku w celu ochrony i zagospodarowania obszarów leśnych, łowisk rybnych i zwierzyny. Pełniła funkcje Straży Leśnej, zwalczała kłusownictwo i nielegalne wycinanie drzew oraz połowy. Jej współpraca z armią polegała na dostawach drewna i wody, urządzaniu obozowisk itp. Posiadała 9 legionów + 1 kolonialny, legion zmotoryzowany i 3 oddzielne kohorty. Jako że niektóre jej jednostki stacjonowały na terenach przygranicznych i mogły zostać użyte w walkach, miała własną szkołę podoficerów i szeregowców. Milicja Leśna podlegała Ministerstwu Rolnictwa i Leśnictwa.

Milicja Drogowa Milicja ta podlegająca Ministerstwu Robót Publicznych została utworzona w 1928 roku i pełniła obowiązki policji drogowej. Razem z karabinierami kierowała ruchem i pilnowała porządku na drogach i autostradach. Składała się z 17 jednostek z własnymi komendanturami, 4 jednostek o wspólnej komendanturze, 3 jednostek autonomicznych. Istniała także jednostka przeznaczona do służby w Albanii.

Milicja Obrony Przeciwlotniczej i Milicja Obrony Wybrzeża Obie formacje podlegały jednej kwaterze głównej, a w czasie wojny działały pod kontrolą lokalnych komendantur obrony terytorialnej. Do służby w tych oddziałach MVSN przeznaczani byli mężczyźni w wieku 18–20 lat, którzy skończyli 27 lat oraz ci, którzy byli niezdolni do służby wojskowej, a mieszkali w pobliżu baterii.

Pierwszą założono w 1927 roku. Milicja Obrony Przeciwlotniczej należała do ludowej formacji obrony przeciwlotniczej (była jeszcze wojskowa). Oddelegowani członkowie stanowili załogi stałych baterii. Formacja zasilała też szeregi służb obserwacyjnych i reflektorowych. W skład tego rodzaju Milicji wchodziło 16 komendantur terytorialnych i 22 legiony. Posiadała też własną szkołę główną.

Milicja Obrony Wybrzeża została sformowana w 1932 roku i podlegała Sztabowi Generalnemu Marynarki Wojennej. Składała się z 14 legionów. Ich członkowie stanowili załogi nadbrzeżnych baterii. Milicja ta także posiadała swoją uczelnię.

Milicja Graniczna Zorganizowana z oddziałów specjalnych zwykłej milicji stacjonujących na obszarach przygranicznych w 1927 roku. Organizacja miała za zadanie strzec granic przed nielegalnym przekraczaniem i przemytem. Pełniła też funkcje zwiadowcze, a w razie konfliktu wspomagać wojska w obronie granic. W wypełnianiu jej zadań współpracowała ze Strażą Skarbową i Służbą Bezpieczeństwa Publicznego. Składała się z 4 legionów.

Milicja Uniwersytecka Powstała w 1931 roku, a tworzyli ją studenci uniwersytetów. Po odbyciu służby zostawali oficerami rezerwy. Milicja liczyła 9 legionów, 18 niezależnych kohort oraz 69–70 oddziałów szkoleniowych ćwiczonych w Libii i Abisynii. Jedna z kohort walczyła w Etiopii, a liczni ochotnicy z uniwersytetów brali udział w hiszpańskiej wojnie domowej.

Albańska Milicja Faszystowska

Została zorganizowana w 1939 roku przez Włochów, zaraz po zajęciu przez nich Albanii w 1938 roku. Oficerowie byli Włochami, podoficerowie rekrutowali się zarówno spośród Włochów jak i Albańczyków. Uformowano 4 legiony: 1. w Tiranie, 2. w Coritza, 3. w Valonie, a legion 4. w Scutari. Albańska MVSN została rozwiązana po kapitulacji Włoch 8 września 1943 roku. Część członków przeszła do formowanych przez Niemców jednostek albańskiej SS.

Stosunki z Armią Królewską MVSN faktycznie była niezależną strukturą wojskową, przez co wyżsi oficerowie Armii Królewskiej byli do niej nieprzychylnie nastawieni przez cały okres jej istnienia.

Działania bojowe Abisynia 1935–1936

W czasie wojny włosko-abisyńskiej Czarne Koszule utworzyły i wystawiły do walki 7 dywizji. I Divisione CCNNCN = Camicia Nera, z włoskiego Czarna Koszula, CCNN oznacza liczbę mnogą, czyli Czarne Koszule. „23 Marzo” – 1 Dywizja Czarnych Koszul „23 marca” I Divisione CCNN „28 Ottobre” – 2 Dywizja Czarnych Koszul „28 października” III Divisione CCNN „21 Aprile” – 3 Dywizja Czarnych Koszul „21 kwietnia” IV Divisione CCNN „3 Gennaio” – 4 Dywizja Czarnych Koszul „3 stycznia” V Divisione CCNN „1 Febbraio” – 5 Dywizja Czarnych Koszul „1 lutego” VI Divisione CCNN „Tevere” – 6 Dywizja Czarnych Koszul „Tyber” VII Divisone CCNN „Cirene” – 7 Dywizja Czarnych Koszul „Cyrena”

II wojna światowa W trakcie II wojny światowej Czarne Koszule osiągnęły swój największy rozwój liczebny, sięgając 340 000 żołnierzy. Formacja wystawiła do walki w czasie II wojny światowej cztery liniowe dywizje piechoty, z czego trzy od momentu przystąpienia Włoch do wojny, a czwartą od 1942 roku, ponadto piąta dywizja była w trakcie formowania. Czarne Koszule walczyły w Afryce Północnej, a niektóre oddziały w czasie wojny z Grecją. Ochotnicy pojechali również na front wschodni.