Krzysztof Włodarczyk, ps. „Diablo” (ur. 19 września 1981 w Warszawie) – polski bokser, mistrz świata organizacji WBC w latach 2010–2014 i mistrz świata organizacji IBF w kategorii junior ciężkiej (do 200 funtów~91 kg.) w latach 2006–2007.
Kariera bokserska Amatorska W wieku 14 lat rozpoczął amatorskie zajęcia bokserskie, dołączając do warszawskiego klubu „Gwardia”. Jedynym jego większym sukcesem jako amatora było zajęcie trzeciego miejsca na mistrzostwach Europy kadetów w 1997. Został też dwukrotnym mistrzem Polski juniorów. Jako amator stoczył 66 walk; 61 z nich wygrał (44 przed czasem). Mając 19 lat, przeszedł na zawodowstwo.
Zawodowa Pierwszą zawodową walkę stoczył 10 czerwca 2000, podczas której pokonał Andreia Georgieva przez nokaut w drugiej rundzie. 7 grudnia 2001 wygrał pas interkontynentalnego mistrza świata federacji IBF, pokonując Vincenzo Rossitto przez techniczny nokaut w 10. rundzie.
4 maja 2002 obronił tytuł interkontynentalnego mistrza świata federacji IBF, pokonując Badarę M’baye’a przez nokaut w szóstej rundzie. 21 września tego samego roku w Stargardzie Szczecińskim wywalczył tytuł międzynarodowego mistrza Polski w kategorii junior ciężkiej, pokonując Siergieja Krypenicha przez TKO w piątej rundzie. 23 listopada 2002 obronił pas interkontynentalnego mistrza świata federacji IBF, zwyciężając Ismaila Abdoula przez techniczny nokaut w ostatniej, 12. rundzie.
Pierwszą porażkę w karierze poniósł 26 kwietnia 2003 podczas walki o pas interkontynentalnego mistrza świata federacji WBA z Pawłem Mielkomianowem, którą przerwał po doznaniu rozcięcia łuku brwiowego. 28 czerwca tego samego roku zdobył tytuł międzynarodowego mistrza Polski w kategorii junior ciężkiej, pokonując Roberto Coelho na punkty po 10-rundowym pojedynku. 13 grudnia 2003 zdobył tytuł młodzieżowego mistrza świata federacji WBC, zwyciężając z Siergiejem Karaniewiczem na punkty po 10. rundach.
27 marca 2004 obronił pas międzynarodowego mistrza Polski, pokonując Raymonda Ochienga w pierwszej rundzie przez techniczny nokaut. 5 czerwca tego samego roku zdobył pas federacji WBF, nokautując w szóstej rundzie Alaina Simona. 25 września 2004 obronił pas młodzieżowego mistrza świata federacji WBC, zwyciężając na punkty z Josephem Marwą po 10-rundowym pojedynku.
16 kwietnia 2005 zdobył tytuł mistrza Unii Europejskiej EBU, nokautując Ruedigera Maya w 10. rundzie. 11 czerwca tego samego roku ponownie obronił tytuł młodzieżowego mistrza świata federacji WBC, tym razem pokonując Johna Keetona przez nokaut w czwartej rundzie.
25 marca 2006 zmierzył się z Imamu Mayfieldem, byłym mistrzem świata federacji IBF, którego pokonał po 12. rundach jednogłośnie na punkty, dzięki czemu zdobył wakujący pas regionalnego mistrza WBC i tytuł mistrza świata federacji IBC. 25 listopada tego samego roku zdobył tytuł mistrza świata federacji IBF, pokonując niejednogłośnie na punkty Steve’a Cunninghama.
26 maja 2007 przystąpił do rewanżowej walki o tytuł mistrza świata federacji IBF z Cunninghamem. Tym razem zwyciężył Amerykanin, pokonując Polaka dwa do remisu. Była to druga porażka Włodarczyka na zawodowym ringu. 20 października tego samego roku po raz drugi w karierze zdobył wakujący pas federacji IBC, pokonując w pierwszej rundzie przez nokaut Dominique’a Alexandra.
16 maja 2009 stoczył pojedynek z Giacobbe Fragomenim o tytuł mistrza świata federacji WBC. Po 12. rundach sędziowie orzekli remis, choć w dziewiątej rundzie Włoch był liczony. 16 maja 2010 zdobył pas federacji WBC w kategorii junior ciężkiej, pokonując Giacobbe Fragomeniego poprzez techniczny nokaut w ósmej rundzie. 31 lipca tego samego roku został uhonorowany przez federację WBC statuetką za „najbardziej dramatyczną walkę 2009”. 25 września 2010 obroł pas mistrza świata federacji WBC w kategorii junior ciężkiej, pokonując Jasona Robinsona jednogłośnie na punkty po 12 rundach (w stosunku 117-111, 115-113 i 116-112)
2 kwietnia 2011 po raz drugi obronił tytuł mistrza świata federacji WBC w kategorii junior ciężkiej, pokonując niejednogłośnie na punkty Francisco Palaciosa po 12 rundach (w stosunku 118:112, 116:113 i 113:115). Przebieg walki, w której obaj bokserzy byli pasywni, zaskoczył publiczność, która wygwizdała obu zawodników. Palacios częściej zadawał ciosy, a w wywiadzie po walce uznał siebie za zwycięzcę. Wynik walki i sposób sędziowania zostały uznane za kontrowersyjne i były szeroko komentowane w portalach bokserskich, a także przez ludzi boksu, takich jak Steve Cunningham, Maciej Zegan i Jerzy Kulej. Transmisję telewizyjną z walki obejrzało 2,2 mln osób.
30 listopada 2011 obronił tytuł mistrzowski WBC, pokonując przez TKO Danny’ego Greena w 11. rundzie, choć wcześniej przegrywał punktowo u wszystkich sędziów.
W rewanżu z Palaciosem, rozegranym 22 września 2012 we Wrocławiu, wygrał jednogłośnie na punkty, tym razem bez kontrowersji.
21 czerwca 2013 w Moskwie pokonał Rachima Czachkijewa w ósmej rundzie przez nokaut, a ich pojedynek został uznany przez federacje WBC za najbardziej dramatyczną walkę roku. 6 grudnia 2013 w hali UIC Pavilion w Chicago obronił pas WBC, wygrywając z Giacobbe Fragomenim przed czasem w szóstej rundzie. thumb|Francisco Palacios i Włodarczyk po walce o pas mistrzowski w Bydgoszczy (2011) 27 września 2014 w Moskwie zmierzył się z Grigorijem Anatoljewiczem Drozdem, z którym przegrał na punkty, tracąc tym samym pas mistrza świata federacji WBC. W 2014 w programie Sport Klub As Wywiadu odebrał nagrodę dla najlepszego polskiego pięściarza 2013.
4 marca 2016 po półtorarocznej przerwie zmierzył się w Sosnowcu z Walerijem Brudowem, którego pokonał przez techniczny nokaut w drugiej rundzie. 28 maja tego samego roku w Szczecinie pokonał przez techniczny nokaut w czwartej rundzie Kaia Kurzawę, zdobywając interkontynentalny pas organizacji IBF w kategorii junior ciężkiej. 10 grudnia 2016 pokonał jednogłośnie na punkty Leona Hartha (w stosunku 116-112, 116-112, 115-113).
20 maja 2017 spotkał się na ringu w Poznaniu w finałowym eliminatorze do tytułu mistrza świata federacji IBF z Noelem Gevorem, którego pokonał niejednogłośnie na punkty po 12 rundach (w stosunku: 116-112, 113-115, 115-114). 21 października tego samego roku w Prudential Centre w Newark przegrał z Muratem Gasijewem (24-0, 17 KO) walkę o mistrzowski pas organizacji IBF, zostając znokautowany ciosem na korpus w trzeciej rundzie, przez co odpadł z turnieju World Boxing Super Series.
10 lutego 2018 w Nysie pokonał przed czasem w drugiej rundzie Adama Gadajewa. 3 czerwca tego samego roku odniósł zdecydowane zwycięstwo z Olanrewaju Durodolą w walce wieczoru gali w Rzeszowie, zwyciężając po 10 rundach. 6 października 2018 na gali Nosalowy Dwór Knockout Boxing Night 4 w Zakopanem zmierzył się z Alem Sandsem, którego pokonał w drugiej rundzie.
23 marca 2019 w Łomży pokonał jednogłośnie na punkty (96-94, 97-93, 99-92) Aleksandru Jura. 30 listopada tego samego roku w Zakopanem pokonał jednogłośnie na punkty (98:92, 97:93, 96:94) Taylora Mabikę.
17 lipca 2021 w Suwałkach po 20 miesiącach przerwy pokonał na punkty (79-73, 80-72, 79-73) Wadyma Nowopaszyna. 6 listopada tego samego roku na gali Challengers Boxing Night 3 w Nowym Sączu odnotował swoje 60. zwycięstwo w karierze, pokonując Maximiliano Jorge Gomeza po czterech rundach.
7 października 2023 w Jastrzębiu-Zdroju pokonał przez TKO w siódmej rundzie Fabio Maldonado. 4 listopada tego samego roku w Zakopanem podczas gali KnockOut Boxing Night 31 znokautował w pierwszej rundzie Edwina Mosquerę.
25 maja 2025 w Kaliszu zdobył tymczasowy pas WBC wagi bridger, nokautując Adama Balskiego w 10. rundzie ciosem lewym sierpowym po zerwaniu klinczu.
Lista walk zawodowych w boksie