2 kwietnia 2011 po raz drugi obronił tytuł mistrza świata federacji WBC w kategorii junior ciężkiej, pokonując niejednogłośnie na punkty Francisco Palaciosa po 12 rundach (w stosunku 118:112, 116:113 i 113:115). Przebieg walki, w której obaj bokserzy byli pasywni, zaskoczył publiczność, która wygwizdała obu zawodników. Palacios częściej zadawał ciosy, a w wywiadzie po walce uznał siebie za zwycięzcę. Wynik walki i sposób sędziowania zostały uznane za kontrowersyjne i były szeroko komentowane w portalach bokserskich, a także przez ludzi boksu, takich jak Steve Cunningham, Maciej Zegan i Jerzy Kulej. Transmisję telewizyjną z walki obejrzało 2,2 mln osób.
30 listopada 2011 obronił tytuł mistrzowski WBC, pokonując przez TKO Danny’ego Greena w 11. rundzie, choć wcześniej przegrywał punktowo u wszystkich sędziów.
W rewanżu z Palaciosem, rozegranym 22 września 2012 we Wrocławiu, wygrał jednogłośnie na punkty, tym razem bez kontrowersji.
21 czerwca 2013 w Moskwie pokonał Rachima Czachkijewa w ósmej rundzie przez nokaut, a ich pojedynek został uznany przez federacje WBC za najbardziej dramatyczną walkę roku.