– jeden z dwóch japońskich systemów pisma sylabicznego kana. Drugim z nich jest hiragana. Każdemu znakowi katakany odpowiada znak hiragany.

Opis + tabela gojūon a i u e oアイウエオk-カキクケコs-サシスセソt-タチツテトn-ナニヌネノh-ハヒフヘホm-マミムメモy-ヤ ユ ヨr-ラリルレロw-ワヰ ヱヲ ン (n) Katakana powstała w IX wieku, w okresie Heian i jest używana głównie do zapisywania:

nazw własnych pochodzenia obcego, np. ポーランド Pōrando („Polska”), ロンドン Rondon („Londyn”), ヤン Yan („Jan”); słownictwa zapożyczonego z języków zachodnich (gairaigo), np. インターネット intānetto („internet”), パン pan („chleb”; z port. paõ), アルバイト arubaito („praca na pół etatu”; z niem. Arbeit – „praca”); wyrazów dźwiękonaśladowczych, np. ヒー hī oznaczające westchnięcie; nazw zoologicznych i botanicznych, np.: セイヨウミツバチ seiyō mitsubachi („pszczoła miodna”, zamiast 西洋蜜蜂); ホウセンカ hōsenka („niecierpek balsamina”, zamiast 鳳仙花); podkreśleń, nacisków (gdzie w języku polskim w tym celu użyto by czcionki pochyłej, spacjowania albo wytłuszczenia).

Na sylabariusz katakany składa się 48 znaków: 5 samodzielnych samogłosek; połączenia spółgłoskowo-samogłoskowe, składające się z 9 spółgłosek połączonych z każdą z 5 samogłosek, z zastrzeżeniem, że: 3 sylaby (yi, ye i wu) nie istnieją; 2 sylaby (wi i we) wyszły z użycia we współczesnej japońszczyźnie; 1 sylaba (wo) jest wymawiana tak samo jak samogłoska o we współczesnej japońszczyźnie; 1 samodzielna spółgłoska.

Znaki te są umieszczane w tabeli zwanej („tabela 50 dźwięków”) wraz ze znakiem ン, który stawia się poniżej.

Znaki Poniżej znajduje się tabela znaków katakany oraz ich odczytanie w transkrypcji Hepburna. Znaki zaznaczone na czerwono nie są obecnie używane. Zobacz uwagi co do wymowy w artykule głównym kana.

ア aイ iウ uエ eオ o(ya)(yu)(yo)カ kaキ kiク kuケ keコ koキャ kyaキュ kyuキョ kyoサ saシ shiス suセ seソ soシャ shaシュ shuショ shoタ taチ chiツ tsuテ teト toチャ chaチュ chuチョ choナ naニ niヌ nuネ neノ noニャ nyaニュ nyuニョ nyoハ haヒ hiフ fuヘ heホ hoヒャ hyaヒュ hyuヒョ hyoマ maミ miム muメ meモ moミャ myaミュ myuミョ myoヤ yaユ yuヨ yoラ raリ riル ruレ reロ roリャ ryaリュ ryuリョ ryoワ waヰ wiヱ weヲ woー (znak przedłużający samogłoskę)ン nッ (znak podwajający spółgłoskę)ガ gaギ giグ guゲ geゴ goギャ gyaギュ gyuギョ gyoザ zaジ jiズ zuゼ zeゾ zoジャ jaジュ juジョ joダ daヂ (ji)ヅ (zu)デ deド doヂャ (ja)ヂュ (ju)ヂョ (jo)バ baビ biブ buベ beボ boビャ byaビュ byuビョ byoパ paピ piプ puペ peポ poピャ pyaピュ pyuピョ pyoPoniżej znajdują się znaki katakany, używane dla reprezentacji dźwięków pochodzących z innych języków.イェ yeウィ wiウェ weウォ woヷ vaヸ viヹ veヺ voヴァ vaヴィ viヴ vuヴェ veヴォ voシェ sheジェ jeチェ cheティ tiトゥ tuテュ tyuディ diドゥ duデュ dyuツァ tsaツィ tsiツェ tseツォ tsoファ faフィ fiフェ feフォ foフュ fyu

Sposób zapisu Poniższa tabela przedstawia sposób zapisu każdego znaku katakany. Liczby i strzałki wskazują kolejność i kierunek kresek. center

Pochodzenie thumb|300px|Katakana Katakana została stworzona z elementów chińskich znaków w celu zapisu ich japońskiej wymowy. Na przykład znak カ pochodzi z lewej części znaku 加 (ka). Odczytanie wymowy znaku nie ma nic wspólnego z odczytaniem jego znaczenia. Rysunek obok przedstawia znaki katakana i odpowiadające im znaki kanji.

Zobacz też

pismo japońskie język japoński kaligrafia japońska

Przypisy

Linki zewnętrzne Japanese Language (tekst + film 38'; historia hiragany, katakany)

Kategoria:Język japoński Kategoria:Transliteracja Kategoria:Sylabariusze Kategoria:Pismo japońskie Kategoria:Kana