– jeden z dwóch japońskich systemów pisma sylabicznego kana. Drugim z nich jest hiragana. Każdemu znakowi katakany odpowiada znak hiragany.
Opis + tabela gojūon a i u e oアイウエオk-カキクケコs-サシスセソt-タチツテトn-ナニヌネノh-ハヒフヘホm-マミムメモy-ヤ ユ ヨr-ラリルレロw-ワヰ ヱヲ ン (n) Katakana powstała w IX wieku, w okresie Heian i jest używana głównie do zapisywania:
nazw własnych pochodzenia obcego, np. ポーランド Pōrando („Polska”), ロンドン Rondon („Londyn”), ヤン Yan („Jan”); słownictwa zapożyczonego z języków zachodnich (gairaigo), np. インターネット intānetto („internet”), パン pan („chleb”; z port. paõ), アルバイト arubaito („praca na pół etatu”; z niem. Arbeit – „praca”); wyrazów dźwiękonaśladowczych, np. ヒー hī oznaczające westchnięcie; nazw zoologicznych i botanicznych, np.: セイヨウミツバチ seiyō mitsubachi („pszczoła miodna”, zamiast 西洋蜜蜂); ホウセンカ hōsenka („niecierpek balsamina”, zamiast 鳳仙花); podkreśleń, nacisków (gdzie w języku polskim w tym celu użyto by czcionki pochyłej, spacjowania albo wytłuszczenia).