Grant Connell (ur. 17 listopada 1965 w Reginie) – kanadyjski tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, lider rankingu deblowego, olimpijczyk.
Kariera tenisowa W czasie studiów występował w amerykańskich rozgrywkach uczelnianych w barwach Texas A&M University, w 1985 roku doszedł do ćwierćfinału indywidualnych mistrzostw akademickich USA, przegrywając ze Szwedem Mikaelem Pernforsem. W 1986 roku rozpoczął karierę zawodową. Sukcesy odnosił głównie jako deblista, ale i w grze pojedynczej osiągał dobre wyniki. W czerwcu 1991 roku klasyfikowany na 67. miejscu na świecie w zestawieniu singlistów. W singlu trzykrotnie dochodził do półfinałów turniejów rangi ATP World Tour (Chicago i Singapur 1991, Auckland 1992). Był w 1/16 finału Australian Open 1991 roku oraz na Wimbledonu 1994. W 1991 roku w I rundzie Wimbledonu stoczył pięciosetowy pojedynek z Andre Agassim (wówczas nr 5. rankingu ATP), z którym prowadził 2:1 w setach (trzeciego seta wygrał w tie-breaku, serwując asa z drugiego podania), by ostatecznie przegrać. Tuż przed Wimbledonem 1991 w londyńskim Queen’s Clubie, również na kortach trawiastych, doszedł do ćwierćfinału pokonując m.in. trzeciego w rankingu światowym Ivana Lendla.
Jako deblista triumfował w 22 imprezach kategorii ATP World Tour, w dalszych 26 był w finałach. Najskuteczniejsze pary tworzył z Glennem Michibatą, Patrickiem Galbraithem i Byronem Blackiem. Z każdym z tych partnerów dochodził do finałów wielkoszlemowych, ale nie udało mu się odnieść końcowego zwycięstwa. W listopadzie 1993 roku znalazł się na czele rankingu światowego gry podwójnej. W 1995 roku razem z Galbraithem wygrał deblowy turniej Tennis Masters Cup, mimo dwóch porażek w rundzie spotkań grupowych. Uczestniczył w tej imprezie kilkakrotnie.
W latach 1987–1997 występował w reprezentacji Kanady w Pucharze Davisa. Także w zespole narodowym był głównie deblistą, ale dokładał także punkty w grze pojedynczej. Przyczynił się do pierwszego w historii awansu Kanady do grupy światowej Pucharu Davisa w 1990 roku, kiedy w barażu z Holandią pokonał Paula Haarhuisa, Marka Koevermansa i dodatkowo zdobył punkt deblowy wspólnie z Michibatą. W I rundzie rozgrywek w 1992 roku pokonał Szweda Magnusa Gustafssona, ale ostatecznie nie wystarczyło to do zwycięstwa reprezentacji (która następnie po barażu z Austrią spadła do niższej klasy rozgrywek). Łączny bilans jego występów w Pucharze Davisa to 23 zwycięstwa i 9 porażek.
Connell bronił barw narodowych także na igrzyskach olimpijskich. W Seulu (1988) roku w singlu doszedł do II rundy (pokonał Australijczyka Johna Fitzgeralda, przegrał z Hiszpanem Javierem Sánchezem), w deblu w parze z Michibatą odpadli z rywalizacji w I rundzie. W Atlancie (1996) przegrał w II rundzie debla z Brytyjczykami Timem Henmanem i Neilem Broadem (w parze z Danielem Nestorem).
Karierę zawodniczą zakończył w 1997 roku. Zarobił na kortach niespełna 3 miliony dolarów amerykańskich. W latach 2001–2004 pełnił funkcję kapitana reprezentacji Kanady w Pucharze Davisa, w 2003 roku poprowadził zespół do ponownego awansu do grupy światowej.
Finały w turniejach ATP World Tour Gra podwójna (22–26) Legenda Wielki Szlem (0–4) Igrzyska olimpijskie (0–0) Tennis Masters Cup (1–0) ATP Masters Series (3–3) ATP International Series Gold (8–6) ATP International Series (10–13)Wygrane według nawierzchni Twarda (13–15) Ceglana (2–1) Trawiasta (1–4) Dywanowa (6–6)
Końcowy wynikNrDataTurniejNawierzchniaPartnerPrzeciwnicy w finaleWynik finału Finalista 1. 29 marca 1987 Nancy Dywanowa (hala) Larry Scott Ramesh Krishnan Claudio Mezzadri 4:6, 4:6 Zwycięzca 1. 21 sierpnia 1988 Livingston Twarda Glenn Michibata Marc Flur Sammy Giammalva 2:6, 6:4, 7:5 Finalista 2. 9 października 1988 Brisbane Twarda (hala) Glenn Michibata Eric Jelen Carl-Uwe Steeb 4:6, 1:6 Finalista 3. 28 stycznia 1990 Australian Open, Melbourne Twarda Glenn Michibata Pieter Aldrich Danie Visser 4:6, 6:4, 1:6, 4:6 Finalista 4. 25 lutego 1990 Filadelfia Dywanowa (hala) Glenn Michibata Rick Leach Jim Pugh 6:3, 4:6, 2:6 Zwycięzca 2. 22 kwietnia 1990 Seul Twarda Glenn Michibata Jason Stoltenberg Todd Woodbridge 7:6, 6:4 Zwycięzca 3. 22 lipca 1990 Waszyngton (1) Twarda Glenn Michibata Jorge Lozano Todd Witsken 6:3, 6:7, 6:2 Finalista 5. 19 sierpnia 1990 Indianapolis Twarda Glenn Michibata Scott Davis David Pate 6:3, 4:6, 2:6 Finalista 6. 13 stycznia 1991 Aucklad Twarda Glenn Michibata Sergio Casal Emilio Sánchez 6:4, 3:6, 4:6 Finalista 7. 3 marca 1991 Chicago Dywanowa (hala) Glenn Michibata Scott Davis David Pate 4:6, 7:5, 6:7 Zwycięzca 4. 28 kwietnia 1991 Singapur Twarda Glenn Michibata Stefan Kruger Christo Van Rensburg 6:4, 5:7, 7:6 Finalista 8. 16 czerwca 1991 Londyn Trawiasta Glenn Michibata Todd Woodbridge Mark Woodforde 4:6, 6:7 Finalista 9. 28 lipca 1991 Montreal Twarda Glenn Michibata Patrick Galbraith Todd Witsken 4:6, 6:3, 1:6 Finalista 10. 11 sierpnia 1991 Cincinnati Twarda Glenn Michibata Ken Flach Robert Seguso 7:6, 4:6, 5:7 Finalista 11. 12 stycznia 1992 Auckland Twarda Glenn Michibata Wayne Ferreira Jim Grabb 4:6, 3:6 Finalista 12. 5 kwietnia 1992 Singapur Twarda Glenn Michibata Todd Woodbridge Mark Woodforde 7:6, 2:6, 4:6 Finalista 13. 23 sierpnia 1992 Indianapolis Twarda Glenn Michibata Jim Grabb Richey Reneberg 6:7, 2:6 Zwycięzca 5. 17 stycznia 1993 Auckland (1) Twarda Patrick Galbraith Alex Antonitsch Aleksandr Wołkow 6:3, 7:6 Finalista 14. 7 lutego 1993 Dubaj Twarda Patrick Galbraith John Fitzgerald Anders Järryd 2:6, 1:6 Finalista 15. 9 maja 1993 Hamburg Ceglana Patrick Galbraith Paul Haarhuis Mark Koevermans 4:6, 7:6, 6:7 Finalista 16. 4 lipca 1993 Wimbledon, Londyn Trawiasta Patrick Galbraith Todd Woodbridge Mark Woodforde 6:7, 3:6, 6:7 Finalista 17. 25 lipca 1993 Waszyngton Twarda Patrick Galbraith Byron Black Rick Leach 4:6, 5:7 Finalista 18. 8 sierpnia 1993 Los Angeles Twarda Scott Davis Wayne Ferreira Michael Stich 6:7, 6:7 Zwycięzca 6. 17 października 1993 Tokio (1) Dywanowa (hala) Patrick Galbraith Murphy Jensen Luke Jensen 6:3, 6:4 Zwycięzca 7. 14 listopada 1993 Antwerpia Dywanowa (hala) Patrick Galbraith Wayne Ferreira Javier Sánchez 6:3, 7:6 Finalista 19. 16 stycznia 1994 Auckland Twarda Patrick Galbraith Patrick McEnroe Jared Palmer 2:6, 6:4, 4:6 Finalista 20. 20 lutego 1994 Stuttgart Dywanowa (hala) Patrick Galbraith David Adams Andriej Olchowski 7:6, 4:6, 6:7 Zwycięzca 8. 6 marca 1994 Indian Wells Twarda Patrick Galbraith Byron Black Jonathan Stark 7:5, 6:3 Finalista 21. 3 lipca 1994 Wimbledon, Londyn Trawiasta Patrick Galbraith Todd Woodbridge Mark Woodforde 6:7(3), 3:6, 1:6 Zwycięzca 9. 24 lipca 1994 Waszyngton (2) Twarda Patrick Galbraith Jonas Björkman Jakob Hlasek 6:4, 4:6, 6:3 Zwycięzca 10. 21 sierpnia 1994 New Haven (1) Twarda Patrick Galbraith Jacco Eltingh Paul Haarhuis 6:4, 7:6 Zwycięzca 11. 16 października 1994 Tokio (2) Dywanowa (hala) Patrick Galbraith Byron Black Jonathan Stark 6:3, 3:6, 6:4 Finalista 22. 8 stycznia 1995 Adelaide Twarda Byron Black Jim Courier Patrick Rafter 6:7, 4:6 Zwycięzca 12. 15 stycznia 1995 Auckland (2) Twarda Patrick Galbraith Luis Lobo Javier Sánchez 6:4, 6:3 Zwycięzca 13. 12 lutego 1995 Dubaj (1) Twarda Patrick Galbraith Tomás Carbonell Francisco Roig 6:2, 4:6, 6:3 Zwycięzca 14. 26 lutego 1995 Stuttgart Dywanowa (hala) Patrick Galbraith Cyril Suk Daniel Vacek 6:2, 6:2 Zwycięzca 15. 23 kwietnia 1995 Bermudy Ceglana Todd Martin Brett Steven Jason Stoltenberg 7:6, 2:6, 7:5 Finalista 23. 8 października 1995 Kuala Lumpur Dywanowa (hala) Patrick Galbraith Patrick McEnroe Mark Philippoussis 5:7, 4:6 Zwycięzca 16. 5 listopada 1995 Paryż Dywanowa (hala) Patrick Galbraith Jim Grabb Todd Martin 6:2, 6:2 Finalista 24. 12 listopada 1995 Sztokholm Twarda (hala) Patrick Galbraith Jacco Eltingh Paul Haarhuis 6:3, 2:6, 6:7 Zwycięzca 17. 26 listopada 1995 World Doubles Championship, Eindhoven Dywanowa (hala) Patrick Galbraith Jacco Eltingh Paul Haarhuis 7:6, 7:6, 3:6, 7:6 Zwycięzca 18. 18 lutego 1996 Dubaj (2) Twarda Byron Black Karel Nováček Jiří Novák 6:0, 6:1 Finalista 25. 3 marca 1996 Filadelfia Dywanowa (hala) Byron Black Todd Woodbridge Mark Woodforde 6:7, 2:6 Zwycięzca 19. 19 maja 1996 Rzym Ceglana Byron Black Libor Pimek Byron Talbot 6:2, 6:3 Zwycięzca 20. 23 czerwca 1996 Halle Trawiasta Byron Black Jewgienij Kafielnikow Daniel Vacek 6:1, 7:5 Finalista 26. 7 lipca 1996 Wimbledon, Londyn Trawiasta Byron Black Todd Woodbridge Mark Woodforde 6:4, 1:6, 3:6, 2:6 Zwycięzca 21. 21 lipca 1996 Waszyngton (3) Twarda Scott Davis Doug Flach Chris Woodruff 7:6, 3:6, 6:3 Zwycięzca 22. 18 sierpnia 1996 New Haven (2) Twarda Byron Black Jonas Björkman Nicklas Kulti 6:4, 6:4
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1965 Kategoria:Kanadyjscy tenisiści Kategoria:Liderzy rankingu deblowego ATP Kategoria:Kanadyjscy olimpijczycy (Seul 1988) Kategoria:Kanadyjscy olimpijczycy (Barcelona 1992) Kategoria:Kanadyjscy olimpijczycy (Atlanta 1996) Kategoria:Tenisiści ziemni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1988 Kategoria:Tenisiści ziemni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1992 Kategoria:Tenisiści ziemni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996 Kategoria:Ludzie urodzeni w Reginie (Kanada)