Andrzej Ruttié herbu Bojomirherb nadany w 1827 roku, Kazimierz Marcinkowski, Rodziny zaszczycone szlachectwem w Królestwie Polskim 1815-1836 : z podaniem ich herbów na podstawie Dziennika Praw, Warszawa 1907, s. 47. (ur. 25 listopada 1777 w Warszawie, zm. 19 grudnia 1853 w Lublinieakt zgonu) – generał brygady powstania listopadowego, członek loży wolnomularskiej L’Union we WłoszechHenryk Mościcki, Z dziejów masonerii w Legiach polsko-włoskich (1805 r.), w: Kwartalnik Historyczny, t. LII 1938, z. 1, s. 35..
Syn Jana i Marii Lekarskiej. Od 1794 towarzysz kawalerii narodowej. Walczył w powstaniu kościuszkowskim, gdzie otrzymał stopień chorążego. Od 1797 w Legionach Polskich uczestniczył we wszystkich kampaniach. Kapitan od 1799 r. Po rozwiązaniu Legionów służył w armii francuskiej. Był adiutantem gen. J.H. Dąbrowskiego. Walczył pod Fiorentino i Civita Castellana. Uczestnik obrony Mantui. Po ciężkiej ranie i jej wyleczeniu powrócił do służby i wziął udział w bitwach nad Trebbią i pod Novi. W kampaniach napoleońskich 1805, 1807, 1809 i 1813 walczył pod Sandomierzem, Langonecją, Tudelą, Yevenes, Wachau i pod Lipskiem. W 1808 major w pułku lansjerów nadwiślańskich, podpułkownik pułku jazdy z 1811. W 1813 dowódca francuskiego pułku strzelców konnych, na jego czele walczył w kampaniach saskiej 1813 i francuskiej 1814.
Po powrocie do kraju, od 1815 r. w armii Królestwa Polskiego. Pułkownik z 1819. Dowódca 4 pułku ułanów w 1820 roku. W 1830 roku został nagrodzony Znakiem Honorowym za 30 lat służbyPrzepisy o znaku honorowym niemniej Lista imienna generałów, oficerów wyższych i niższych oraz urzędnikow wojskowych, tak w służbie będących, jako też dymisjonowanych, znakiem honorowym ozdobionych w roku 1830, [b.n.s].
Andrzej Ruttié był posiadaczem folwarku należącego do klucza kijowieckiego Chotyłów. Obszar liczył 1055 mórg.
W powstaniu listopadowym dowódca Brygady Jazdy. Walczył pod Kałuszynem, Grochowem, Dębem Wielkim. Generał z marca 1831. Od czerwca do sierpnia 1831 był gubernatorem Warszawy. Walczył również w obronie stolicy. Po kapitulacji stolicy pozostał w niej. Po upadku powstania złożył przysięgę wierności carowi, jednak został zesłany do Wołogdy. W 1833 powrócił i osiadł w Czerniejowicach pow. Chełm, gdzie gospodarował na roli.
Odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Wojennego Virtuti Militari Oficer Legii Honorowej (Francja) Order Świętej Anny (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Stanisława II. klasy (1829)Stanisław Łoza, Kawalerowie orderu św. Stanisława (1. XII. 1815-29. XI. 1830), w: Miesięcznik Heraldyczny, nr. 3, r. X, Warszawa, marzec 1932, s. 60.
Bibliografia H.P. Kosk, Generalicja polska, t. 2, wyd. Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001.
Przypisy
Kategoria:Generałowie brygady powstania listopadowego Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Nobilitowani w Królestwie Kongresowym Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława II klasy (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Znakiem Honorowym (30 lat służby) Kategoria:Polacy – Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polscy uczestnicy wojen napoleońskich Kategoria:Polscy wolnomularze inicjowani w lożach włoskich Kategoria:Polscy zesłańcy do Wołogdy Kategoria:Polscy zesłańcy w Imperium Rosyjskim (powstanie listopadowe) Kategoria:Powstańcy kościuszkowscy Kategoria:Pułkownicy Królestwa Kongresowego Kategoria:Towarzysze kawalerii narodowej Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Lipskiem 1813 (strona francuska) Kategoria:Urodzeni w 1777 Kategoria:Zmarli w 1853 Kategoria:Oficerowie Legionów Polskich 1797–1807