Andrzej Ruttié herbu Bojomirherb nadany w 1827 roku, Kazimierz Marcinkowski, Rodziny zaszczycone szlachectwem w Królestwie Polskim 1815-1836 : z podaniem ich herbów na podstawie Dziennika Praw, Warszawa 1907, s. 47. (ur. 25 listopada 1777 w Warszawie, zm. 19 grudnia 1853 w Lublinieakt zgonu) – generał brygady powstania listopadowego, członek loży wolnomularskiej L’Union we WłoszechHenryk Mościcki, Z dziejów masonerii w Legiach polsko-włoskich (1805 r.), w: Kwartalnik Historyczny, t. LII 1938, z. 1, s. 35..
Syn Jana i Marii Lekarskiej. Od 1794 towarzysz kawalerii narodowej. Walczył w powstaniu kościuszkowskim, gdzie otrzymał stopień chorążego. Od 1797 w Legionach Polskich uczestniczył we wszystkich kampaniach. Kapitan od 1799 r. Po rozwiązaniu Legionów służył w armii francuskiej. Był adiutantem gen. J.H. Dąbrowskiego. Walczył pod Fiorentino i Civita Castellana. Uczestnik obrony Mantui. Po ciężkiej ranie i jej wyleczeniu powrócił do służby i wziął udział w bitwach nad Trebbią i pod Novi. W kampaniach napoleońskich 1805, 1807, 1809 i 1813 walczył pod Sandomierzem, Langonecją, Tudelą, Yevenes, Wachau i pod Lipskiem. W 1808 major w pułku lansjerów nadwiślańskich, podpułkownik pułku jazdy z 1811.