Marina Vlady, właśc. Marina de Poliakoff-Baïdaroff (ur. 10 maja 1938 w Clichy, zm. 24 września 2026) – francuska aktorka pochodzenia rosyjskiego.
Życiorys Pochodziła z rodziny o tradycjach aktorskich. Jej przodkowie byli Rosjanami. Urodziła się i wychowała się we Francji jako córka Militzy Envald, tancerki, Władimira de Poliakoffa, cenionego malarza i śpiewaka operowego pochodzenia rosyjskiego. Miała starsze siostry: Olgę (1928–2009), Étienette „Odile” (1930–1980) i Hélène (1932–1988).
Podobnie jej starsze siostry, zaczęła występować jako dziecko i przez pewien czas próbowała swoich sił w balecie. Jako dziewięcioletnie dziecko zaczęła tańczyć na scenie. W wieku 11 lat zadebiutowała na ekranie rolą Marie-Tempête we francusko–włoskim dramacie Letnia burza (Orage d'été, 1949).
Wystąpiła w szeregu włoskich produkcji takich jak dramat historyczny Córka diabła (La fille du diable, 1946) jako Graziella, córka hrabiego Terziego, melodramat Mario Monicelliego Niewierne (Le infedeli, 1953) jako Marisa z Giną Lollobrigidą i komedia Bogate dzieci (Fanciulle di lusso, 1953) jako Eljay. Prawdziwym przełomem w jej ekranowej karierze była rola Liliane Noblet w dramacie noir André Cayatte’a Przed potopem (Avant le déluge, 1954), za którą otrzymała nagrodę SACD (Stowarzyszenia Autorów i Kompozytorów Dramatycznych) im. Suzanne Bianchetti dla obiecującej młodej aktorki.
Mając zaledwie siedemnaście lat, poznała francuski aktora, reżysera i scenarzystę, Roberta Hosseina i wyszła za niego za mąż 23 grudnia 1955. Mieli dwóch synów: Igora i Pierre’a. 19 lutego 1960 doszło do rozwodu. Hossein obsadził ją w czterech swoich filmach: dramacie kryminalnym Niegodziwi idą do piekła (Les salauds vont en enfer, 1955) w roli Evy, Wybacz nam nasze winy (Pardonnez nos offenses, 1956) w roli Dédée, dramacie szpiegowskim Noc szpiegów (La Nuit des espions, 1959) w roli Helen Gordon i dramacie kryminalnym Blondynka w białym samochodzie (Toi, le venin, 1958) w roli Evy Lecain. Vlady i Hossein wystąpili również w filmach: Zbrodnia i kara (Crime et châtiment, 1956) opartym na tytułowej powieści Fiodora Dostojewskiego, dramacie wojennym Werdykt (La Sentence, 1959) czy dreszczowcu Doborowe towarzystwo (Les canailles, 1960).
Za rolę Reginy w komediodramacie Marco Ferreriego Ape Regina (1963) zdobyła nagrodę aktorską na 16. MFF w Cannes i nominację do Złotego Globu dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym. Jej sukcesem artystycznym była też rola Juliette Jeanson w filmie Jean-Lukiem Godardem 2 lub 3 rzeczy, które o niej wiem... (Deux ou trois choses que je sais d'elle, 1969). Kreacja Chantal Duvivier w dramacie Ettorego Scoli Splendor (1989) z Marcello Mastroiannim przyniosła jej nominację do nagrody David di Donatello.
W 1967, w czasie jednej z wizyt w ZSRR, poznała w Teatrze na Tagance rosyjskiego barda Włodzimierza Wysockiego. 1 grudnia 1970 została jego trzecią żoną. Vlady napisała książkę o mężu Wysocki, czyli przerwany lot.
Zmarła 24 września 2026 w wieku 88 lat.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Marina Vlady na planie filmowym w kronice PKF w bazie Repozytorium Cyfrowe Filmoteki Narodowej
Kategoria:Francuskie aktorki filmowe Kategoria:Francuzi pochodzenia rosyjskiego Kategoria:Laureatki nagrody za pierwszoplanową rolę kobiecą na Festiwalu Filmowym w Cannes Kategoria:Ludzie urodzeni w Clichy Kategoria:Odznaczeni Medalem Puszkina Kategoria:Urodzeni w 1938 Kategoria:Zmarli w 2026