Jan Zawada (ur. 23 grudnia 1891 w Kamesznicy, zm. 16 października 1975 w WarszawieNekrolog Zawady w Pola Esperantisto) – ezoteryk, różokrzyżowiec, esperantysta, działacz ruchu spółdzielczego.
W Sejmie Ustawodawczym pracował w komisji rolnejJan Zawada na stronie Bibilioteki sejmowej. W latach dwudziestych XX wieku członek Stowarzyszenia Wolnomyślicieli Polskich i współpracownik jego organu prasowego Myśl Wolna. W latach trzydziestych związał się z Towarzystwem dla Badania Chrześcijaństwa Różokrzyżowego.
Był jednym z pionierów ruchu esperanckiego w Polsce, członkiem Polskiego Związku Esperantystów, autorem Pełnego Podstawowego Słownika Języka Międzynarodowego Esperanto (1929) i redaktorem Księgi adresowej esperantystów Polski (1931). Za swoją działalność na rzecz rozwoju i popularyzacji języka esperanto został odznaczony Krzyżem Kawaleryjskim Orderu Odrodzenia Polski (1974) i Złotym Krzyżem Zasługi (1956) oraz odznaką „Zasłużony dla polskiej kultury”Księga adresowa esparantystów Polski i Praktyczny Informator Esperancki w Bibliotece Uniwersyteckiej KUL. Działał w Niezależnej Socjalistycznej Partii PracyKrystyna Kawecka, Niezależna Socjalistyczna Partia Pracy 1921-1937, Warszawa 1969, s. 308.
W 1944 został kierownikiem wydziału spółdzielczości przy PKWN, a następnie dyrektorem biura Państwowej Rady Spółdzielczej w Warszawie.
Od 1948 – po usunięciu z pracy w spółdzielczości – pracował jako księgowy.
Przypisy
Kategoria:Członkowie PKWN Kategoria:Polscy esperantyści Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” Kategoria:Politycy Niezależnej Socjalistycznej Partii Pracy Kategoria:Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1919–1922) Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1975 Kategoria:Polscy różokrzyżowcy