Metamorfik kłodzki – niewielka obszarowo struktura geologiczna, leżąca pomiędzy depresją śródsudecką od zachodu i południa, strukturą bardzką od północnego wschodu, a intruzją kłodzko-złotostocką od wschodu. Wszystkie granice, poza intruzyjną z masywem kłodzko-złotostockim są tektoniczneIrena Wojciechowska: Budowa geologiczna metamorfiku dorzecza Ścinawki Kłodzkiej, Geologia Sudetica, t. 2, 1966, s. 262.
Zbudowana w całości ze skał metamorficznych. Skały metamorfiku kłodzkiego są znacznie zróżnicowane i sfałdowane. W strukturze metamorfiku kłodzkiego wyróżnia się trzy facje: dolną – pierwotnie skały osadowe pelitowe i piaszczysto-pelitowe, środkową – pierwotnie skały osadowe piroklastyczne, górną – pierwotnie skały efuzywne.
Jego powierzchnia wynosi ok. 100 km²Irena Wojciechowska: Budowa geologiczna metamorfiku dorzecza Ścinawki Kłodzkiej, Geologia Sudetica, t. 2, 1966, s. 261.
Metamorfik kłodzki dzieli się na dwie części: część zachodnią i część wschodnią, tzw. blok Łącznej.
Skały metamorfiku kłodzkiego budują południową część Gór Bardzkich oraz północną część Kotliny Kłodzkiej.
Przypisy
Bibliografia Józef Oberc: Budowa geologiczna Polski, t. IV Tektonika, cz. 2 Sudety i obszary przyległe,Wydawnictwo Geologiczne, Warszawa 1972 Irena Wojciechowska: Budowa geologiczna metamorfiku dorzecza Ścinawki Kłodzkiej, Geologia Sudetica, t. 2, 1966
Kategoria:Geologia Sudetów Kategoria:Geologia Gór Bardzkich Kategoria:Geologia Kotliny Kłodzkiej