Sędzimierz (niem. Neugericht) – nieoficjalna osada wsi Walim, w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie wałbrzyskim, w gminie Walim.

Od 1957 w granicach Walimia.

Położenie Sędzimierz leży jest w dolinie Walimki, między centrum Walimia a Jugowicami. Zabudowania osady ciągną się na długości około 1,5 km pomiędzy Działem Jawornickim na zachodzie i Babim Kamieniem.

Podział administracyjny

W latach 1946–1954 Sędzimierz stanowił przysiółek w gromadzie Jugowice gromadę w gminie Walim w powiecie wałbrzyskim w województwie wrocławskimWykaz Gromad Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej według stanu z dnia 1.VII 1952 r., PRL, GUS, Warszawa. W związku z reformą administracyjną kraju jesienią 1954 Sędzimierz odłączono od Jugowice, wchodząc w skład nowo utworzonej gromady WalimUchwała Nr 30/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 2 października 1954 r. w sprawie podziału na nowe gromady powiatu wałbrzyskiego; w ramach Zarządzenia nr 13 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 20 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 2 października 1954 r. dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 1954 r., Nr. 9, Poz. 71). 1 stycznia 1957 gromadę Walim zniesiono w związku z nadaniem jej statusu osiedla, przez co Sędzimierz stał się integralną częścią Walimia. 1 stycznia 1973 wraz z kolejną reformą administracyjną kraju osiedle Walim zniesiono, a Sędzimierz stał się rolniczo-przemysłowo-wczasową częścią wsi Walim w reaktywowanej gminie WalimDziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 1972, Nr 8, Poz. 165.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Historia Sędzimierz powstał w końcu XVII lub na początku XVIII wieku jako kolonia Jugowic. W 1748 roku była to już spora wieś, był w niej wtedy młyn wodny i mieszkało 25 zagrodników i chałupników. W roku 1825 Sędzimierz był ośrodkiem tkactwa chałupniczego, było tam wtedy wolne sołectwo i 38 domów, w tym: szkoła ewangelicka, browar i młyn wodny. W 1840 roku w miejscowości działało 58 krosien tkackich, a wśród mieszkańców było jeszcze 6 innych rzemieślników. Wieś nadal rozwijała się i w 1861 roku liczyła aż 56 domów. Od połowy XIX wieku w związku z upadkiem tkactwa chałupniczego rozpoczął się proces wyludniania miejscowości, która z powodu położenia na trasie szlaku na Wielką Sowę zaczęła przekształcać się w wieś letniskową. W 1914 roku przez Sędzimierz przeprowadzono linię kolei elektrycznej z Jugowic do Walimia. Po 1945 roku miejscowość utraciła walory letniskowe i przekształciła się w osadę przemysłową. W późniejszych latach w dawnym pałacyku urządzono wojskowy dom wczasowy.

W miejscowości był przystanek kolejowy Sędzimierz.

Zabytki W Sędzimierzu znajdują się następujące zabytki: pałacyk przy ul. Wyszyńskiego 92-93, dawny wojskowy dom wczasowy, kilka starych domów mieszkalnych różnego typu, pochodzących z XVIII i XIX wieku.

Przypisy

Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1995, . Praca zbiorowa; mapa turystyczna ; "Góry Sowie";skala 1:35 000; Wyd. "PLAN"; J.Góra 2007/8r.; K.W.Bryger, T.Śnieżek; Przewodnik turystyczny: Góry Sowie; Wyd. "PLAN"; J.Góra 2006r.;

Kategoria:Walim (województwo dolnośląskie)