Encefalopatia (gr. enkephalikos – mózgowy; gr. pathos choroba, cierpienie, odczuwanie) – ogólne określenie uszkodzenia mózgowia przez czynniki różnego pochodzenia. Uszkodzenia mózgowia człowieka prowadzą do różnego rodzaju zaburzeń zachowania, zwanych charakteropatiami.
Przyczynami encefalopatii mogą być toksyny obecne w organizmie przy niewydolności wątroby lub nerek, trucizny, takie jak metale ciężkie (ołów, rtęć), alkohol etylowy i wiele innych. Opisywane są też encefalopatie zakaźne (wywoływane przez priony), czyli pasażowalne encefalopatie gąbczaste (TSE).
Niektórzy rozpoznają encefalopatię w przypadku rozlanych zmian w zapisie EEG.
Generalnie termin encefalopatia charakteryzuje się następującymi cechami: ściśle określona przyczyna powodująca uszkodzenie mózgu zespół neurologiczny o charakterze rozlanym lub rozsianym zespół psychoorganiczny, zwykle otępienny.
Nieformalny podział encefalopatii: Encefalopatie wrodzone po urazie okołoporodowym po infekcjach płodowych po zatruciach Encefalopatie nabyte nadciśnieniowa miażdżycowa metaboliczna pozapalna pourazowa wątrobowa encefalopatia septyczna zakaźne encefalopatie gąbczaste encefalopatia Wernickego (encefalopatia alkoholowa) encefalopatia AIDS encefalopatia gruźlicza encefalopatia bokserska
Chorzy z encefalopatią powinni unikać czynników mogących nasilać objawy patologicznego zapisu EEG – np. intensywnych błysków świetlnych, hiperwentylacji.
Przypisy
Bibliografia Youngson R., Collins; Słownik Encyklopedyczny; Medycyna, RTW, 1997
Kategoria:Neurologia