Ajman (arab.: عجمان 'Aǧmān; arabski Zatoki Perskiej: عيمان ʿYmān) – piąte co do wielkości i piąte pod względem liczby ludności miasto w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, po Dubaju, Abu Zabi, Szardża i Al-Ajn. Jest stolicą Emiratu Ajman i stanowi część obszaru metropolitalnego Dubaj-Szardża-Ajman. Od zachodu graniczy z Zatoką Perską, a od lądu otoczony jest przez Emirat Szardża.

Etymologia Słowo Ajman pochodzi z arabskiego (ʕajmān), powiązanego z عَجَم (ʕajam, „cudzoziemiec”), ponieważ obszar ten był niegdyś zamieszkany przez Persów.

Historia Rządy Al Bu Kharaiban Nuaimi w Ajman rozpoczęły się w 1816 roku, gdy szejk Rashid bin Humaid Al Nuaimi wraz z pięćdziesięcioma swoimi zwolennikami przejął nadmorską osadę Ajman od członków plemienia Al Bu Shamis Nuaimi w krótkim konflikcie. Dopiero w 1816 lub 1817 roku fort Ajman ostatecznie wpadł w ręce zwolenników Rashida, a jego rządy zostały zatwierdzone przez potężnego szejka sąsiedniej Szardży i Ras al-Chajma, szejka Sultana bin Saqra Al Qasimi.

8 stycznia 1820 roku, po splądrowaniu Ras al-Chajma przez brytyjskie siły pod dowództwem sir W.G. Keira, Sultan bin Saqr podpisał Generalny Traktat Morski z Zjednoczonym Królestwem 4 lutego 1820 roku, a 15 marca dołączył do niego Rashid bin HumaidGeneralny Traktat Morski, 1820 w Forcie Falaya.

Brytyjskie badanie morskie z 1822 roku odnotowało, że Ajman posiadał jeden z najlepszych zatoczek na wybrzeżu i był małym miastem z pojedynczym ufortyfikowanym budynkiem – domem władcy. Podobnie jak wiele innych nadmorskich miast na tym, co stało się Wybrzeżem Traktatowym, populacja była mobilna w zależności od pory roku – w sezonie połowu pereł (kwiecień–wrzesień) mieszkało tam nawet 1400–1700 mężczyzn z plemienia 'Mahamee', z których wielu migrowało do Al Buraimi w sezonie daktylowym. Badanie odnotowuje, że władca Ajman Rashid bin Ahmed uważał swoje dominium za niezależne od Emiratu Szardża, choć Szardża nie podzielała tego poglądu, mimo że nie miała władzy nad Ajmanem. Badanie odnotowało, że mieszkańcy Ajman byli w większości surowymi wahhabitami i zanotowało obecność zrujnowanej wioski Fasht w dół brzegu od miasta Ajman, która dziś jest przedmieściem Fisht w mieście Szardża.

W 1831 roku szejk Ajman przyjął subsydia od imama Maskatu, by dołączyć do Sultana bin Saqra z Szardży przeciwko Soharowi, ale po klęsce Sultana opowiedział się za Soharem. W jego nieobecności część Bani Jas z Abu Zabi splądrowała miasto Ajman i jego gaje daktylowe. W odwecie siły Ajman dokonały 'zuchwałych grabieży' na miastach Sohar i Maskat. Gdy wezwano go do zadośćuczynienia za działania swojego 'poddanego', Sultan bin Saqr zrzekł się jakiejkolwiek władzy nad Ajmanem, a w 1832 roku brytyjska siła morska została wysłana do Ajmanu, by uzyskać zadośćuczynienie za najazdy na miasta wschodniego wybrzeża. Kończąc konflikt między Szardżą, Ajmanem i Dubajem z jednej strony a Abu Zabi z drugiej, Ajman (wraz z innymi stronami) podpisał Traktat Morski z 1835 roku we własnym imieniu.

W 1840 roku Humaid bin Obeid bin Subt z Al Heera najechał Ajman wsparty przez oddział Bani Naeem. Chociaż początkowo niechętnie pomagał Humeidowi bin Rashidowi, Sultan bin Suggur z Szardży wysłał swojego syna Suggura, który wraz z Maktoumem z Dubaju wyrzucił najeźdźców i splądrował Al Heera w odwecie.

W 1843 roku podpisano kolejny Traktat Morski między szejkami Traktatowymi a Brytyjczykami, a następnie 4 maja 1853 roku 'Wieczny Traktat Pokoju' zawarty przez nadmorskich szejków, w tym Ajman. Kopia tego traktatu jest wystawiona w Muzeum Ajman. Kolejny traktat z 1892 roku związał Państwa Traktatowe z Wielką Brytanią.

Do XX wieku badanie wybrzeża Państw Traktatowych przeprowadzone przez J. G. Lorimera pokazało Ajman jako małe miasto z około 750 mieszkańcami (w porównaniu, populacja Dubaju w tym czasie liczyła ponad 10 000). 2 grudnia 1971 roku Ajman, pod rządami szejka Rashida bin Humayda Al Nuaimi, dołączył do Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Przypisy

Kategoria:Miasta w Zjednoczonych Emiratach Arabskich