Wacław Tomasz Depo (ur. 27 września 1953 w Szydłowcu) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii dogmatycznej, rektor Wyższego Seminarium Duchowego w Radomiu w latach 1990–2006, biskup diecezjalny zamojsko-lubaczowski w latach 2006–2011, arcybiskup metropolita częstochowski od 2012.
Życiorys Urodził się 27 września 1953 w Szydłowcu. W 1972 ukończył tamtejsze Liceum Ogólnokształcące im. Henryka Sienkiewicza. Studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Sandomierzu. Święceń prezbiteratu udzielił mu 3 czerwca 1978 w katedrze sandomierskiej biskup Piotr Gołębiowski, administrator apostolski w Sandomierzu. Inkardynowany został do diecezji sandomierskiej. Magisterium z teologii dogmatycznej uzyskał w 1980 na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Na tej uczelni kontynuował studia w zakresie teologii dogmatycznej w latach 1980–1984. W 1982 uzyskał licencjat, a w 1984 doktorat na podstawie dysertacji Chrystus kerygmatyczny w nauce M. Koehlera.
Po otrzymaniu święceń kapłańskich w latach 1978–1980 pracował jako wikariusz w Parafii św. Jana Chrzciciela w Stromcu. W latach 1984–1990 był duszpasterzem akademickim w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu. 25 marca 1992, po utworzeniu diecezji radomskiej, został włączony do jej prezbiterium. W diecezji pełnił funkcję dyrektora ds. życia konsekrowanego zakonów żeńskich, wszedł również w skład rady kapłańskiej i kolegium konsultorów. Od maja do sierpnia 2006 pełnił funkcję współprzewodniczącego Rady Programowej Radia Maryja ze strony Konferencji Episkopatu Polski. Został mianowany kanonikiem honorowym kapituły katedralnej sandomierskiej oraz prałatem kustoszem kapituły Matki Bożej Ostrobramskiej w Skarżysku-Kamiennej. W 2004 Jan Paweł II nadał mu godność prałata honorowego Jego Świątobliwości.
W latach 1984–1989 był ojcem duchownym księży diakonów w Radomiu. W 1989 został wicerektorem, a od 1990 do 2006 sprawował urząd rektora Wyższego Seminarium Duchownego w Radomiu. Od 1984 prowadził wykłady z teologii dogmatycznej, teologii ekumenicznej i wstępu do teologii w Wyższym Seminarium Duchownym i Instytucie Teologicznym w Radomiu, a od 1992 z teologii dogmatycznej w Kolegium Teologicznym Diecezji Radomskiej. W latach 2000–2006 pracował jako adiunkt w Katedrze Personalizmu Chrześcijańskiego Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie – Instytut Teologiczny w Radomiu, a w 2007 został wykładowcą w Katedrze Personalizmu Chrześcijańskiego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Lublinie. W latach 1995–1999 pełnił funkcję przewodniczącego Metropolitalnego Zespołu ds. II Synodu Plenarnego oraz członka Komisji Rektorów ds. Ratio studiorum. W 1999, 2002 i 2005 był wybierany na przewodniczącego Konferencji Księży Rektorów Wyższych Seminariów Duchownych Diecezjalnych i Zakonnych. W Konferencji Episkopatu Polski w latach 2001–2006 był członkiem konsultorem Komisji ds. Duchowieństwa i Rady Naukowej.
5 sierpnia 2006 w związku z przyjęciem rezygnacji Jana Śrutwy papież Benedykt XVI mianował go biskupem diecezjalnym diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Ingres do Katedry Zmartwychwstania Pańskiego i św. Tomasza Apostoła w Zamościu, w trakcie którego otrzymał święcenia biskupie, odbył 9 września 2006. Głównym konsekratorem był Józef Michalik, arcybiskup metropolita przemyski, zaś współkonsekratorami Zygmunt Zimowski, biskup diecezjalny radomski, i Jan Śrutwa, biskup senior diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Następnego dnia odbył ingres do Konkatedry bł. Jakuba Strzemię w Lubaczowie. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa Ad Christum Redemptorem hominis (Ku Chrystusowi Odkupicielowi człowieka).
29 grudnia 2011 papież Benedykt XVI mianował go arcybiskupem metropolitą częstochowskim na miejsce Stanisława Nowaka. Ingres do Bazyliki Archikatedralnej Świętej Rodziny w Częstochowie odbył 2 lutego 2012. 29 czerwca 2012 odebrał od papieża paliusz.
W ramach Konferencji Episkopatu Polski w latach 2012–2022 był przewodniczącym Rady ds. Środków Społecznego Przekazu, a w latach 2006–2017 delegatem przy Krajowej Radzie Katolików Świeckich (w tym czasie nazwę funkcji zmieniono na asystenta kościelnego Krajowej Rady Katolików Świeckich). W 2012 został delegatem ds. Stowarzyszenia Żywego Różańca, a w 2022 członkiem Rady Stałej. Ponadto wszedł w skład Komisji Duchowieństwa, Sekcji Nauk Teologicznych Komisji Nauki Wiary, Zespołu ds. Ruchów Intronizacyjnych, Zespołu ds. Wizyty Ojca Świętego w Polsce 2016 r. oraz Ogólnopolskiego Komitetu Organizacyjnego Obchodów 1050. Rocznicy Chrztu Polski w 2016 r. W 2006 został przewodniczącym Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni.
W 2017 został kapelanem stanowym Rycerzy Kolumba w Polsce.
Konsekrował biskupa pomocniczego częstochowskiego Andrzeja Przybylskiego (2017). Był współkonsekratorem podczas sakr biskupa pomocniczego kaliskiego Łukasza Buzuna (2014) i biskupa pomocniczego radomskiego Piotra Turzyńskiego (2015).
Wyróżnienia W 2010 Rada Powiatu w Szydłowcu nadała mu tytuł „Zasłużony dla Powiatu Szydłowieckiego”. W 2007 otrzymał Medal Pamiątkowy „Pro Masovia”.
Przez Stowarzyszenie Wydawców Katolickich został wyróżniony nagrodami Feniks Specjalny (2017) i Feniks Specjalny „Medialny” (2022).
W 2012 został konfratrem zakonu paulinów, a w 2015 członkiem wspólnoty kanoników regularnych laterańskich.
Publikacje książkowe
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Biskupi zamojsko-lubaczowscy Kategoria:Biskupi częstochowscy Kategoria:Rektorzy wyższych seminariów duchownych w Polsce Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego Kategoria:Wyróżnieni Medalem Pamiątkowym „Pro Masovia” Kategoria:Zakon Rycerzy Kolumba Kategoria:Absolwenci Wydziału Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II Kategoria:Ludzie urodzeni w Szydłowcu Kategoria:Urodzeni w 1953