– komputerowa gra platformowa wydana po raz pierwszy w 1981 roku, pierwotnie przeznaczona na automaty do gier. Celem rozgrywki jest uratowanie Lady (później znanej jako Pauline), ukochanej głównego bohatera, do której można dotrzeć, pokonując kolejne platformy. Donkey Kong, duży brązowy goryl, stara się utrudnić to zadanie, rzucając beczki, które gracz musi zręcznie przeskakiwać.

Gra stanowi również główny temat filmu dokumentalnego pt. The King of Kong: A Fistful of Quarters.

Fabuła i postacie Tytułowy Donkey Kong to czarny charakter gry. Jest zwierzęciem należącym do głównego bohatera gry, stolarza o imieniu Jumpman. Postać ta została później nazwana Mario, a jej zawód zmieniono na hydraulikaKohler, Chris (2005). Power-up: How Japanese Video Games Gave the World an Extra Life. Indianapolis, Indiana: BradyGAMES.. Jumpman źle traktuje swojego pupila, w konsekwencji czego goryl w złości porywa ukochaną bohatera, która początkowo nazywana była Lady, a następnie Pauline. Gracz wciela się w rolę Jumpmana i próbuje uratować dziewczynę z rąk rozzłoszczonego zwierzęcia. Jest to pierwszy przypadek gry, która bazuje na motywie „damy w tarapatach”, który później stał się szablonem dla wielu gier komputerowychDe Maria, Rusel, and Wilson, Johnny L. (2004). High Score!: The Illustrated History of Electronic Games. 2nd ed. New York: McGraw-Hill/Osborne..

Gra korzysta z grafiki oraz animacji jako formy personifikacji i ekspresji charakteru bohaterów. Donkey Kong chichocze i śmieje się z niepowodzeń Jumpmana. Lady jest od razu rozpoznawalna jako kobieta dzięki różowej sukience i długim włosomRay, Sheri Graner (2004). Gender Inclusive Game Design: Expanding the Market. Hingham, Massachusetts: Charles Rivers Media, Inc.; obok niej pojawia się co chwilę napis „HELP!”. Jumpman jest postacią reprezentującą popularny w Japonii typ everymana. Na jego wizerunek wpłynęły ograniczenia techniczne: trudno było narysować twarz, zatem dano mu wąsy, programiści nie mogli stworzyć animacji włosów, więc dali mu czapkę z daszkiem, a by ruchy rąk były wyraźniejsze, nadano im kolor odmienny od koloru tułowia, tworząc strój podobny do szelek.

Fabułę gry tworzą krótkie animacje przerywające jej akcję. Na początku goryl wspina się po drabinie na górę konstrukcji, po czym skacze kilkakrotnie, uszkadzając i przechylając platformy. Gdy gracz dostanie się na samą górę, pojawia się serce nad parą kochanków, jednak chwilę później zostaje ono złamane, gdyż goryl ponownie porywa dziewczynę, wspinając się jeszcze wyżej. Na końcu gry Jumpman jednoczy się z ukochaną, a goryl upada na ziemię. Gra zaczyna się wtedy od początku na wyższym poziomie trudności.

Rozgrywka

Donkey Kong jest wczesnym przykładem gry platformowej. Wiele źródeł podaje, iż była to pierwsza w historii tego typu gra, jednak wcześniej wydano Space PanicCrawford, Chris (2003). Chris Crawford on Game Design. New Riders Publishing.. Według The Illustrated History of Electronic Games grę charakteryzuje wysoki poziom trudności. Szczególnie trudne jest wyczucie odpowiednich momentów, w których Jumpman powinien wykonać skok. Oprócz głównego celu, jakim jest uratowanie ukochanej stolarza, gracz nagradzany jest punktami za ukończenie planszy, za przeskok nad szczególnie trudnymi przeszkodami, za niszczenie jednych obiektów młotkiem i zbieranie drugich do czapki (portfele i parasolki prawdopodobnie należące do Lady/Pauline).

Istnieje oficjalny ranking graczy, którzy uzyskali najwyższy wynik punktowy w grze. W lipcu 2008 na jego szczycie znajdował się Billy Mitchell, który 26 czerwca 2007 osiągnął wynik 1 050 200 punktówDonkey Kong: Points (Hammers Allowed) (Default, TGTS), Twin Galaxies.. Drugim graczem na liście był Steven Wiebe, który osiągnął tylko o 1100 punktów mniej; Steven jest pierwszą osobą, która osiągnęła wynik ponad miliona punktów. Poprzedni rekord w wysokości 1 138 600 należał do Hanka Chien, nowojorskiego chirurga plastycznegohttp://www.nintendo-gamer.net/2012/11/07/the-donkey-kong-world-record-has-been-broken-again/[dostęp 7 listopada 2012].. Aktualnym rekordzistą jest Robbie Lakeman z wynikiem 1 272 700.

Gra podzielona jest na cztery pełnoekranowe plansze. Każda przedstawia 25 metrów konstrukcji, po której wspina się Donkey Kong, a za nim od dołu ekranu wspina się Jumpman. Późniejsze wersje i porty zmieniają kolejność i liczbę poziomów. Oryginalna wersja zawiera cztery planszeSeth Gordon. The King of Kong: A Fistful of Quarters. 2007. Picturehouse..

Gra toczy się cały czas tylko na czterech, tych samych planszach. Po ich przejściu, gra toczy się od nowa, ale na wyższym poziomie, który różni się stopniem trudności wynikającym z liczby oraz szybkości przemieszczania się ruchomych obiektów i dodatkowych przeszkód. Oryginalna gra ma 22 poziomy. Ostatni poziom to tzw. ekran śmierci, bowiem z powodu błędu programisty Jumpman zawsze ginie po kilku sekundach, definitywnie kończąc rozrywkę.

Rozwój i implementacja gry mały|lewo|Projektant gry – Shigeru Miyamoto Do początku 1981 roku wszelkie próby Nintendo wejścia na północnoamerykański rynek gier komputerowych kończyły się fiaskiem; punktem kulminacyjnym porażek była gra , która nie osiągnęła znaczącej popularności. Dyrektor przedsiębiorstwa, Hiroshi Yamauchi, zdecydował, iż należy przerobić automaty z grą Radar Scope na coś nowego. Yamauchi zlecił to zadanie młodemu projektantowi przemysłowemu Shigeru Miyamoto, który pracował dla Nintendo od 1977 roku, a nadzór ogólny nad projektem przekazał głównemu inżynierowi firmy Kent, Steven L. (2001). The Ultimate History of Video Games: The Story behind the Craze that Touched Our Lives and Changed the World. New York City: Three Rivers Press..

Nintendo próbowało kupić licencję na postać z komiksów i filmów animowanych Popeye w celu uczynienia go bohaterem serii gier. Gdy to się nie udało, firma zdecydowała się stworzyć własne postaci. Miyamoto miał wiele pomysłów i planów, jednak ostatecznie zdecydował się na trójkąt miłosny stolarza, dziewczyny i goryla, których wzajemne relacje były częściowo wzorowane na bohaterach komiksów z udziałem Popeye’a. Bluto, umięśniony, ale bezmyślny konkurent Popeye’a o rękę panny Olive Oyl został przekształcony w goryla, określanym przez Miyamoto jako „postać nie tak bardzo zła i odpychająca”. Miał należeć do głównego bohatera, „śmiesznego i wyluzowanego gościa”Sheff, David (1999). Game Over: Press Start to Continue: The Maturing of Mario. Wilton, Connecticut: GamePress.. Miyamoto także wskazał na Piękną i Bestię i King Konga jako filmy, które były inspiracją dla gry. Donkey Kong jest pierwszą grą, której fabuła była stworzona przed rozpoczęciem pisania programu.

Yamauchi chciał skierować grę głównie dla północnoamerykańskiej publiczności, stąd zgodził się na wykorzystanie angielskiego tytułu. Miyamoto zdecydował się nazwać grę od goryla, który według niego był najwyrazistszą postacią. Istnieje kilka wyjaśnień genezy tytułu. Jedna z historii, będąca miejską legendą mówi, iż gra oryginalnie miała nazywać się Monkey Kong (pol. małpa [o imieniu] Kong), lecz nastąpiło jej zniekształcenie w trakcie odczytywania niewyraźnego faxu lub w innej wersji na skutek złej jakości połączenia telefonicznegoMikkelson, http://www.snopes.com/business/misxlate/donkeykong.asp.. Według innej historii Miyamoto szukał w słowniku słowa, które oznaczałoby upartość (donkey po angielsku oznacza osła) albo głupkowatość, a Kong to w Stanach Zjednoczonych kolokwialne określenie goryla.

Licencje i porty gry mały|Gra w wersji Game & Watch mały|Gra na stoisku retro – Poznań Game Arena Do czerwca 1982 roku, sukces Donkey Konga zachęcił ponad 50 firm w Stanach Zjednoczonych i Japonii do licencjonowania postaci z gry. Mario razem z jego głównym przeciwnikiem pojawili się na opakowaniach płatków śniadaniowych, grach planszowych, piżamach i w mangach. W 1983 roku studio animacji filmowej wyprodukowało kreskówkę Donkey Kong dla programu na stacji CBS. W serialu animowanym, Mario i Pauline poszukują Donkey Konga, który uciekł z cyrku; zostały wydane dwa sezony serialu.

Twórcy konsoli gier wideo również wykazali zainteresowanie grą. Spółka Taito zaoferowała pokaźną sumę aby kupić prawa do Donkey Konga, jednak Nintendo odmówiło. Rywale i Atari również próbowali nawiązać współpracę z Nintendo. Ostatecznie Yamuachi dał prawa firmie Coleco do produkcji gier Donkey Kong na platformy konsolowe, ponieważ czuł, iż „była to najgłodniejsza firma”. Dodatkowo, Arakawa uważał, iż Coleco lepiej poradzi sobie z marketingiem. W zamian za prawa do produkcji gry, Nintendo miało otrzymać nieokreśloną sumę pieniędzy plus 1,40$ za każdą sprzedaną grę oraz 1$ za każdą sprzedaną maszynę typu „tabletop”. 24 grudnia 1981 roku Howard Lincoln napisał szkic umowy. Arakawa podpisał dokument następnego dnia i 1 lutego 1982 roku Yamauchi przekonał reprezentanta Coleco w Japonii do podpisania dokumentu bez wcześniejszej analizy prawników.

Coleco nie oferowało jedynie samej gry; była ona dołączana do ColecoVision. Gra weszła do sprzedaży w czerwcu 1982 roku. Wersja Coleco jest bardzo zbliżona do wersji na automaty do gry. Sześć miesięcy później, Coleco zaoferowało również wersje na Atari 2600 i Intellivision. Sprzedaż Coleco została podwojona i osiągnęła wartość 500 000 000$, a zarobki firmy wzrosły czterokrotnie do 40 000 000$.

W międzyczasie, Atari otrzymała prawa do wydania gry na dyskietki i przygotowała wersję gry na Atari 800. Gdy Coleco przedstawiło swój nowy produkt – , pokazując na nim port Donkey Konga, Atari zaprotestowało. Yamachi zażądał aby Arnold Greenberg, prezes Coleco, zrezygnował z tego portu.

Miyamoto stworzył bardzo uproszczoną wersję gry na system Game & Watch. Porty gry ukazały się również na Apple II, Atari 7800, Commodore 64, Commodore VIC-20, Family Disk System, ZX Spectrum, Amstrad CPC i komputery osobiste. Gra pojawiła się także na NES Classic Edition.

Przypisy

Kategoria:Gry komputerowe z 1981 roku Kategoria:Gry arcade Kategoria:Gry na komputery z rodziny 8-bitowych Atari Kategoria:Gry na platformę Apple II Kategoria:Gry na platformę Atari 2600 Kategoria:Gry na platformę Atari 7800 Kategoria:Gry na platformę Commodore 64 Kategoria:Gry na platformę DOS Kategoria:Gry na platformę Game Boy Advance Kategoria:Gry na platformę MSX Kategoria:Gry na platformę Nintendo Entertainment System Kategoria:Gry na platformę ZX Spectrum Kategoria:Gry wydane przez Nintendo Kategoria:Gry wyprodukowane przez Nintendo Kategoria:Gry w uniwersum Mario Kategoria:Platformowe gry komputerowe Kategoria:Gry z serii Donkey Kong