Daniel – amerykański polityk, działacz Partii Demokratycznej, który reprezentował ojczysty stan Hawaje w Senacie Stanów Zjednoczonych od 1963.
Od 28 czerwca 2010 przewodniczący pro tempore Senatu Stanów Zjednoczonych, zastąpił na tym stanowisku zmarłego Roberta Byrda.
W latach 1959–1963 zasiadał w Izbie Reprezentantów, a więc reprezentował Hawaje nieprzerwanie od uzyskania przez nie statusu 50. stanu USA. Był też pierwszym senatorem pochodzenia japońskiego. Odznaczony m.in. Medalem Honoru i japońskim Orderem Wschodzącego Słońca.
Życiorys Urodził się w Honolulu jako syn imigrantów japońskich. Uczęszczał do miejscowych szkół publicznych.
W 1950 ukończył studia na Uniwersytecie Hawajskim. Następnie kontynuował studia na wydziale prawa George Washington University, które ukończył w 1952. W 1953 przyjęto go do palestry, dzięki temu mógł rozpocząć prywatną praktykę.
Jego żona, z którą przeżył ponad 57 lat, zmarła 13 marca 2006. Miał z nią syna, Daniela Kena juniora.
Służba wojskowa mały|Prezydent Bill Clinton wręcza Medal Honoru senatorowi Inouye (2000) W 1943 wstąpił do 442 Pułku Piechoty, jednostki złożonej z żołnierzy japońskiego pochodzenia, utworzonej przez prezydenta Franklina D. Roosevelta. Po szkoleniu w (Missisipi) został wysłany do Włoch w maju 1944. Walczył m.in. na północ od Rzymu, a następnie we Francji, gdzie jego pułk zdobył miejscowości Bruyères, Belmont i Biffontaine, uczestnicząc także w odsieczy tzw. . Za zasługi awansował na podporucznika.
W kwietniu 1945, podczas natarcia na linię Gotów, został ciężko ranny – postrzał w brzuch i zmiażdżenie prawego ramienia (później amputowanego). Pomimo obrażeń kontynuował walkę, niszcząc stanowiska karabinów maszynowych. Działania wojenne w Europie zakończyły się trzy tygodnie później.
Po ewakuacji do USA przeszedł blisko dwuletnią rehabilitację w , gdzie zaprzyjaźnił się z Bobem Dole’em. Rozmowy z nim skłoniły go do rozważenia kariery publicznej, porzucając przedwojenne plany zostania chirurgiem. W maju 1947 został honorowo zwolniony ze służby w stopniu kapitana, odznaczony m.in. Krzyżem Wybitnej Służby, Brązową Gwiazdą i trzema Purpurowymi Sercami. W 2000 otrzymał Medal Honoru za działania z 1945 r.
Wczesna kariera publiczna Jego pierwszym publicznym stanowiskiem była praca w charakterze asystenta prokuratora publicznego w Honolulu (1953–1954). W latach 1954–1958 zasiadał w terytorialnej Izbie Reprezentantów, cały czas piastując urząd lidera większości. Z kolei lata 1954–1958 spędził w hawajskim Senacie.
Pierwszy kongresmen z Hawajów Po przyjęciu Hawajów do Unii jako 50. stanu zdobył nominację Partii Demokratycznej jako kandydat na jedynego wówczas reprezentanta Hawajów w Izbie Reprezentantów Stanów Zjednoczonych (istniał tam tylko jeden okręg wyborczy, tzw. At-Large. Drugi stworzono kiedy już zasiadał w Senacie). Po wygraniu wyborów, 21 sierpnia 1959 objął urząd. W 1960 został wybrany ponownie i zasiadał w Izbie Reprezentantów do 3 stycznia 1963.
Senator Kiedy urzędujący senator, demokrata Oren E. Long, nie ubiegał się o reelekcję w 1962 Inouye zdobył nominację i na to stanowisko. Wygrał wybory większością 69,4 do 30,6 procent głosów. Jego rywalem był republikanin Ben Dillingham. Wybierano go ponownie w latach 1968, 1974, 1980, 1986, 1992, 1998, 2004 i 2010.
Inouye stał się szeroko znany, kiedy był członkiem specjalnej senackiej komisji ds. zbadania Watergate. To on przewodniczył też komisji do zbadania afery Iran-Contras (1987–1989).
23 maja 2005 Inouye był jednym z umiarkowanych senatorów demokratycznych, którzy poszli na kompromis z republikanami w sprawie zatwierdzenia trzech konserwatywnych nominacji prezydenta George’a W. Busha, aby uniknąć impasu, przy czym demokraci zachowali sobie prawo korzystnej interwencji w przyszłości.
Poglądy polityczne Daniel Inouye był określany jako umiarkowany liberał: popierał prawo kobiet do przerywania ciąży; popierał pełne i równe prawa obywatelskie dla osób innej orientacji seksualnej; sprzeciwiał się planom prywatyzacji programu ubezpieczeń społecznych; sprzeciwiał się nieograniczonemu prawu do posiadania broni palnej; nie popierał instytucji kary śmierci; nie popierał kontrowersyjnego PATRIOT ACT; głosował w 2002 przeciwko zgodzie na interwencję w Iraku.
Zobacz też Delegacja Kongresowa z Hawajów
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jerzego Waszyngtona Kategoria:Członkowie Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych z Hawajów Kategoria:Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Odznaczeni Brązową Gwiazdą Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wybitnej Służby (Stany Zjednoczone) Kategoria:Odznaczeni Legią Honorową (Filipiny) Kategoria:Odznaczeni Medalem Honoru Kategoria:Odznaczeni Prezydenckim Medalem Wolności Kategoria:Odznaczeni Orderem Kwiatów Paulowni Kategoria:Odznaczeni Orderem Lakanduli Kategoria:Odznaczeni Orderem Sikatuny Kategoria:Odznaczeni Orderem Wschodzącego Słońca Kategoria:Odznaczeni Purpurowym Sercem Kategoria:Przewodniczący pro tempore Senatu Stanów Zjednoczonych Kategoria:Senatorzy z Hawajów Kategoria:Ludzie urodzeni w Honolulu Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 2012 Kategoria:Amerykanie pochodzenia japońskiego Kategoria:Demokraci z Hawajów