Karol Józef BaczyńskiW wydaniach austro-węgierskich Szematyzmów początkowo był wymieniany jako „Karol Józef Baczyński” (1898–1899), następnie w rocznikach 1900–1908 figurował jako „Karol Ludwik Baczyński”, po czym ponownie jako „Karol Józef Baczyński” (1907–1914). herbu Sas (ur. 11 lutego 1869 we Lwowie, zm. 1940 w ZSRR) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, urzędnik, działacz niepodległościowy i społeczny, ofiara zbrodni katyńskiej.

thumb|Karol Baczyński thumb|Ks. bp Władysław Bandurski, Marian Dziędzielewicz i Karol Baczyński we Lwowie (10 września 1927) thumb|Karol Baczyński, gen. Mieczysław Boruta-Spiechowicz i mjr Józef Klink przed Szkołą Sienkiewicza we Lwowie (przed 1930)

Życiorys Urodził się 11 lutego 1869 we LwowieZarówno Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie jak i Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku i Wojskowe Biuro Historyczne podały profile dwóch osób o tożsamości Karol Baczyński, synów Jana i Anny, których daty urodzenia podano 11 lutego 1864 i 11 lutego 1869. Ukraińska Lista Katyńska podała rok urodzenia 1865.. Był synem Jana i Anny z domu Fischer•. Ukończył 7 klas w szkole realnej we Lwowie, a później kształcił się w Konserwatorium Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie, zostając absolwentem w 1889. Działał w tajnym ruchu niepodległościowym na obszarze Galicji. Należał do organizacji „Orzeł Biały”.

W okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej podjął pracę w c. k. służbie sądowniczej. Od 1893 był zatrudniony jako niższy urzędnik w C. K. Sądzie Obwodowym we Lwowie. Od ok. 1897 do ok. 1907 był kancelistą C. K. Sąd Powiatowym w Mikołajowie•••••••••, a od ok. 1907 do ok. 1908 oficjałem tamże. Od ok. 1908 do 1914 był oficjałem kancelaryjnym w kancelarii sądowej C. K. Sądu Krajowego we Lwowie•••••.

Pełniąc stanowisko naczelnika lwowskiej Ochotniczej Straży Pożarnej „Sokół” w 1911 przyczynił się do powstania w tych strukturach drużyny wojskowej przy na wzór drużyn wojskowych strzeleckich. Działał w Organizacji Orła Białego, lwowskim gnieździe Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, Drużynach Bartoszowych, Towarzystwie Szkoły Ludowej. Po wybuchu I wojny światowej od 16 sierpnia 1914 był dowódcą kompanii II batalionu w Legionie Wschodnim. Po jego rozwiązaniu wstąpił do Legionów Polskich. Był dowódcą kompanii, batalionu 3 pułku piechoty w składzie II Brygady do początku 1915, następnie dowódcą kompanii w 4 pułku piechoty w składzie III Brygady, dowódcą obozu szkolnego w Jastkowie. Awansowany na porucznika 14 marca 1915 i kapitana 8 września 1915. Od końca 1915 był dowódcą batalionu uzupełniającego nr IV Polskich Legionów w Kozienicach i z tego stanowiska 8 stycznia 1916 został przeniesiony na stanowisko komendanta Personalnej Stacji Zbornej dla Legionistów Polskich w KowluCAW sygn. akt I.120.1.307 s. 13., które pełnił do końca 1916, następnie na analogiczne stanowisko w Lublinie od stycznia 1917 do marca 1918. W tym miesiący zwolniono go ze służby. Wtedy wrócił do Lwowa i w Sądzie Krajowym został starszym oficjałem (wzgl. nadoficjałem sądowym). Organizował wtedy organizacje byłych legionistów.

U kresu wojny podczas obrony Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej od 5 do 20 listopada 1918 dowodził Odcinkiem V Szkoły im. Sienkiewicza w II Grupie dowodzonej przez kpt. Mieczysława Borutę-Spiechowicza•. Następnie dowodził II batalionem 1 pułku Strzelców Lwowskich na dalszym froncie wojny polsko-ukraińskiej. W stopniu majora w przekształconym 38 pułku piechoty był tymczasowym dowódcą w październiku 1919. Później służył w Dowództwie Okręgu Generalnego „Lwów”. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Następnie od 21 marca 1920 kierował VI/6 batalionem wojsk wartowniczych, od 16 kwietnia 1920 komendantem placu i zastępcą komendanta miasta w Mińsku Litewskim, od 18 lipca 1920 dowódcą batalionu wartowniczego IV/9, od 1 września 1920 dowódcą IV warszawskiego batalionu etapowego. Od 10 grudnia 1920 do 16 marca 1921 był dowódcą IV Brygady Etapowej i dowódcą Powiatu Etapowego w Łunińcu. W tym okresie brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.

Przeniesiony do Batalionów Celnych od 1 sierpnia 1921 do 1 września 1922 był dowódcą batalionu celnego nr 30. Skierowany do Straży Granicznej został zastępcą komendanta wojewódzkiego SG w Białymstoku. 7 grudnia 1923 został zwolniony do rezerwy. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 41. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał przydział w rezerwie do 4 pp Leg. w Kielcach. W 1924 został przeniesiony do pospolitego ruszenia, zachowując przydział do 4 pp Leg.. W październiku 1929, po ukończeniu 60 lat życia, został zwolniony od powszechnego obowiązku wojskowego.

Od 15 stycznia 1924 był zatrudniony w charakterze urzędnika w Sądzie Okręgowym we Lwowie. Z dniem 31 października 1927 przeniesiony na emeryturę. W okresie międzywojennym był aktywnym działaczem społecznym i kulturalnym – wiceprezesem okręgu Związku Legionistów Polskich (od 1929 do 1930 prezes nowego oddziału ZLP), działaczem Związku Obrońców Lwowa (wiceprezes w latach 1924-1926, 1928-1929, od 1932 oraz prezesem w latach 1926.1928 i 1929-1932), prezesem Bractwa Kurkowego we Lwowie, naczelnikiem okręgu lwowskiego Ochotniczej Straży Pożarnej, członkiem zarządu Straży Mogił Polskich Bohaterów (1928-1932). Na początku lat 30. był członkiem zarządu głównego Towarzystwa Badania Historii Obrony Lwowa i Województw Południowo-Wschodnich. Funkcjonował też w Związku Strzeleckim i w Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny. Zakładał chóry, towarzystwa muzyczne i teatralne, udzielając się w tych sferach. Występował jako wiolonczelista w kwartetach, kwintetach i w orkiestrach.

Gdy rozwiązano radę miejską we Lwowie został 31 lipca 1927 członkiem rady przybocznej komisarza rządowego dla Lwowa, a 24 maja 1930 wszedł w skład Tymczasowej Rady Miasta Lwowa, pozostając w niej do maja 1934. Pisał pamiętniki dotyczące lat 1885-1935, które trafiły do Zakładu Narodowego im. Ossolińskich.

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 oraz wkroczeniu okupantów ze wschodu do Lwowa, działał w zakresie pomocy oficerom WP. W grudniu 1939 został aresztowany przez Sowietów we Lwowie i osadzony w jednym z tamtejszych więzień. W 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 72/1-21 oznaczony numerem 123). Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Był dwukrotnie żonaty. Z Bronisławą z domu Chmielewską miał dwóch synów – oficerów Wojska Polskiego: Stanisława (ur. 1895) i Zdzisława (1902-1940), który także został ofiarą zbrodni katyńskiej. Po śmierci pierwszej żony ożenił się powtórnie, z Władysławą z domu Haydel, z którą miał dwie córki: Marię (1917-1993) i Zofię (1919-1995). Wszystkie trzy 13 kwietnia 1940 zostały deportowane przez Sowietów w głąb ZSRR na ziemię kazachską, skąd wyszły z armią gen. Andersa i później żyły na uchodźstwie.

Odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari Krzyż Niepodległości (12 maja 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 631 „za zasługi na polu niepodległościowem”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (sześciokrotnie; w 1922 trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (po raz pierwszy (11 stycznia 1928)M.P. z 1928 r. nr 12, poz. 13 „za zasługi na polu pożarnictwa oraz przysposobienia wojskowego”., po raz drugi (22 kwietnia 1938). „za zasługi na polu pracy społecznej w Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny”.) Złoty Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa” (1927)

Zobacz też

jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani z Ukraińskiej Listy Katyńskiej

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Karol Kategoria:Członkowie Drużyn Bartoszowych Kategoria:Członkowie ochotniczej straży pożarnej (zabór austriacki) Kategoria:Członkowie polskich organizacji niepodległościowych w zaborze austriackim Kategoria:Członkowie terytorialnych władz organizacyjnych Związku Legionistów Polskich Kategoria:Członkowie Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (zabór austriacki) Kategoria:Członkowie Towarzystwa Szkoły Ludowej Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1919–1939) Kategoria:Dowódcy 38 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich Kategoria:Dowódcy powiatów etapowych Kategoria:Galicyjscy urzędnicy sądowi Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Ludzie związani z Mikołajowem (obwód lwowski) Kategoria:Odznaczeni dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (sześciokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem Za Zasługi dla Pożarnictwa Kategoria:Oficerowie 4 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego pełniący służbę w Batalionach Celnych Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego pełniący służbę w Straży Granicznej II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani z Ukraińskiej Listy Katyńskiej Kategoria:Pochowani na Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy bitwy o Lwów 1918–1919 (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1869 Kategoria:Wojskowi związani ze Lwowem Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze III Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Legionu Wschodniego