Ossolińskich.
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 oraz wkroczeniu okupantów ze wschodu do Lwowa, działał w zakresie pomocy oficerom WP. W grudniu 1939 został aresztowany przez Sowietów we Lwowie i osadzony w jednym z tamtejszych więzień. W 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 72/1-21 oznaczony numerem 123). Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.
Był dwukrotnie żonaty. Z Bronisławą z domu Chmielewską miał dwóch synów – oficerów Wojska Polskiego: Stanisława (ur. 1895) i Zdzisława (1902-1940), który także został ofiarą zbrodni katyńskiej. Po śmierci pierwszej żony ożenił się powtórnie, z Władysławą z domu Haydel, z którą miał dwie córki: Marię (1917-1993) i Zofię (1919-1995). Wszystkie trzy 13 kwietnia 1940 zostały deportowane przez Sowietów w głąb ZSRR na ziemię kazachską, skąd wyszły z armią gen. Andersa i później żyły na uchodźstwie.