Uprawa zerowa, uprawa bezpłużna, uprawa bezorkowa (ang. no-tillage, niem. pfluglose Bodenbearbeitung) – przygotowanie pola pod zasiew wyłącznie przez zastosowanie herbicydów totalnych na ściernisko i wykonanie specjalnym siewnikiem siewu bezpośredniego.
Uprawa zerowa eliminuje wiele wad uprawy płużnej: naruszenie naturalnego układu gleby, co prowadzi do niszczenia jej struktury i zmniejszenia populacji geobiontów, zniszczenie naturalnej warstwy ochronnej gleby (roślinności i resztek organicznych), której brak prowadzi do erozji wietrznej i wodnej, zbyt szybki rozkład substancji organicznej, zaburzenie obiegu składników pokarmowych w glebie, tworzenie się podeszwy płużnej i zaskorupienia, wyorywanie kamieni i martwicy glebowej, zmniejszenie nośności gleby (powstawanie głębokich kolein), konieczność doprawiania zaoranego pola, możliwość siewu dopiero po odleżeniu się roli, duża energochłonność.
Tą metodą można uprawiać kukurydzę, rzepak, zboża ozime, strączkowe a także burak cukrowy.
Siew bezpośredni stosuje się (nie za często) po spełnieniu następujących warunków: posiadanie specjalnych siewników, odpowiedni przedplon, zastosowanie herbicydów niszczących resztki przedplonu i chwasty, dostateczne uwilgotnienie gleby, dobór właściwego gatunku i odmiany rośliny uprawnej, posiadanie przez rolnika wiedzy i doświadczenia w zakresie możliwości upraszczania uprawy roli.
Niespełnienie tych przesłanek prowadzi z reguły do obniżki plonów. Stosowanie uprawy zerowej, nienaruszającej naturalnego układu gleby, może być sporadycznie wykorzystane w praktyce rolniczej. Zbyt częste powtarzanie tej technologii uprawy na tym samym polu zwiększa ryzyko wzrostu zachwaszczenia (głównie perzem) i obniżki plonów. W Polsce technologia uprawy zerowej jest ekonomicznie atrakcyjną alternatywą uprawy tradycyjnej dla dużych gospodarstw działających na nowych zasadach (zmiana form własności i metod zarządzania).
Tendencje sprzyjające upowszechnianiu się uprawy zerowej wynikają m.in. z: rosnących kosztów energii (paliwa), drożejącej siły roboczej, zwiększania powierzchni gospodarstw i pól, ograniczonego czasu na zabiegi agrotechniczne, pogarszających się warunków wilgotnościowych w glebie, niskiej wydajności maszyn i narzędzi i ich wysokiej amortyzacji.
Zobacz też Uprawa konserwująca
Kategoria:Agrotechnika