Juliusz Aleksander Gardawski (ur. 11 stycznia 1948)KRS: 0000073055 – profesor nauk ekonomicznych, socjolog, nauczyciel akademicki w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie.

Życiorys W 1972 ukończył Szkołę Główną Planowania i Statystyki (SGPiS, od 1991 SGH) (specjalność ekonomika pracy i polityka społeczna). Praca magisterska, napisana u Leszka Gilejki, była poświęcona strukturze społecznej i klasie robotniczej (uczestnictwo w badaniach sondażowych pracowników „Azotów” w Puławach). Po studiach podjął pracę w Katedrze Filozofii SGPiS i otrzymał propozycję wyjazdu na studia doktoranckie do Moskwy. W 1975 obronił pracę doktorską poświęconą tektologii, tj. wczesnej wersji cybernetyki społecznej. W Moskwie zainteresował się semiotyką kultury i strukturalizmem (m.in. badaniami Jurija Łotmana). Po powrocie kontynuował pracę w Katedrze Filozofii w zespole socjologicznym Leszka Gilejki. Początkowo zajmował się strukturalizmem, lecz po krótkim czasie powrócił do badań empirycznych z zakresu socjologii ekonomicznej. Współuczestniczył w opracowaniu raportu z dużych badań związków zawodowych.

Po utworzeniu w SGPiS Katedry Socjologii od początku lat 80. uczestniczył w kolejnych badaniach postaw robotników, stosunków przemysłowych, związków zawodowych, a następnie samorządu pracowniczego. W latach 1987–1991 uczestniczył w kierowanych badaniach panelowych w sześciu wielkich fabrykach. Od 1991 samodzielnie kierował badaniami klasy robotniczej. W latach 1991–1995 przeprowadził serię badań „Robotnicy”, finansowanych przez polskie przedstawicielstwo Fundacji im. Friedricha Eberta. Badania pozwoliły na stwierdzenie w środowisku robotniczym specyficznego „przyzwolenia ograniczonego” na gospodarkę rynkową i utrzymujące się w długim okresie oczekiwania „przyjaznej (bezpieczniej) gospodarki rynkowej”.

W 1997 na podstawie dorobku naukowego oraz monografii pt. Przyzwolenie ograniczone. Robotnicy wobec rynku i demokracji uzyskał w Kolegium Ekonomiczno-Społecznym SGH stopień naukowy doktora habilitowanego nauk ekonomicznych. W 2002 prezydent RP Aleksander Kwaśniewski nadał mu tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych. Pełnił funkcję dyrektora Instytutu Filozofii, Socjologii i Socjologii Ekonomicznej. Wypromował trzech doktorów.

Członek Komitetu Nauk o Pracy i Polityce Społecznej PAN. W latach 2004–2006 członek zarządu głównego Polskiego Towarzystwa Socjologicznego.

Jest członkiem parafii Ewangelicko-Augsburskiej Świętej Trójcy w Warszawie.

W 2002 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.

Wybrane publikacje Robotnicy 1991. Świadomość ekonomiczna w czasach przełomu (1992) Polityka i gospodarka w oczach pracowników (z Tomaszem Żukowskim) (1992) Robotnicy przedsiębiorstw państwowych i skomercjalizowanych o własności pracowniczej (1994) Robotnicy 1993. Wybory ekonomiczne i polityczne (z Tomaszem Żukowskim) (1994) Przyzwolenie ograniczone. Robotnicy wobec rynku i demokracji (1996) Oceny i oczekiwania różnych grup społecznych wobec polityki właścicielskiej Skarbu Państwa (z Leszkiem Gilejko, Rafałem Towalskim; 1999) Związki zawodowe na rozdrożu (2001) Powracająca klasa: sektor prywatny w III Rzeczypospolitej (2001) Socjologia gospodarki (z Leszkiem Gilejko, Jacentym Siewierskim, Rafałem Towalskim; 2006, II wydanie: 2007) Korporacje transnarodowe a Europejskie Rady Zakładowe w Polsce (2007) Dialog społeczny w Polsce: teoria, historia, praktyka (2009)

Przypisy

Bibliografia Biogram na stronie SGH

Linki zewnętrzne Wywiad z prof. Gardawskim

Kategoria:Absolwenci Szkoły Głównej Handlowej Kategoria:Członkowie Komitetu Nauk o Pracy i Polityce Społecznej PAN Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Socjologicznego Kategoria:Laureaci Nagrody im. Andrzeja Bączkowskiego Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1948 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Szkoły Głównej Handlowej