Po utworzeniu w SGPiS Katedry Socjologii od początku lat 80. uczestniczył w kolejnych badaniach postaw robotników, stosunków przemysłowych, związków zawodowych, a następnie samorządu pracowniczego. W latach 1987–1991 uczestniczył w kierowanych badaniach panelowych w sześciu wielkich fabrykach. Od 1991 samodzielnie kierował badaniami klasy robotniczej. W latach 1991–1995 przeprowadził serię badań „Robotnicy”, finansowanych przez polskie przedstawicielstwo Fundacji im. Friedricha Eberta. Badania pozwoliły na stwierdzenie w środowisku robotniczym specyficznego „przyzwolenia ograniczonego” na gospodarkę rynkową i utrzymujące się w długim okresie oczekiwania „przyjaznej (bezpieczniej) gospodarki rynkowej”.
W 1997 na podstawie dorobku naukowego oraz monografii pt. Przyzwolenie ograniczone. Robotnicy wobec rynku i demokracji uzyskał w Kolegium Ekonomiczno-Społecznym SGH stopień naukowy doktora habilitowanego nauk ekonomicznych. W 2002 prezydent RP Aleksander Kwaśniewski nadał mu tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych. Pełnił funkcję dyrektora Instytutu Filozofii, Socjologii i Socjologii Ekonomicznej. Wypromował trzech doktorów.
Członek Komitetu Nauk o Pracy i Polityce Społecznej PAN.