Valerio Massimo Manfredi (ur. 8 marca 1943 w Piumazzo di Castelfranco Emilia, w prowincji Modena) – włoski pisarz, filolog klasyczny i archeolog (specjalista w topografii świata antycznego).
Wykłada m.in. w Mediolanie (Katolicki Uniwersytet Najświętszego Serca), Wenecji, Paryżu, Chicago, ponadto jest publicystą i scenarzystą filmowym. Mieszka w swoim wiejskim domu w Modenie razem z żoną Christine Fedderson Manfredi, która tłumaczy jego dzieła na angielski.
W jego literackim dorobku znajduje się kilkanaście powieści historycznych:
Trylogia Alexandros Dziecko snu (Il figlio del sogno, 1998) Piaski Ammona (Le sabbie di Amon, 1998) Kraniec Świata (Il confine del mondo, 1998)
Pozostałe dzieła Palladion (1988) Spartanin (Lo scudo di Talos, 1990) Wyrocznia (L'oracolo, 1992) Herosi (Le paludi di Hesperia, 1995) Wieża (La torre della solitudine, 1997) Faraon (Il faraone delle sabbie, 1998) Vignola 1575 - Un oscuro delitto (1999) Akropolis. La grande epopea di Atene (2000) Chimaira (2001) I cento cavalieri - krótki zbiór opowiadań (2002) Ostatni legion (L'ultima legione, 2002) Tyran (Il tiranno, 2003) L'isola dei morti (2004) Imperium smoków (L'impero dei draghi, 2005)
Eseje Morze Greckie (Mare Greco. Eroi ed esploratori del mondo antico, 1994) Celtowie w Italii (I Celti in Italia, 1999) Grecy Zachodni (I Greci d'occidente, 2000) Etruskowie w Dolinie Padana (Gli Etruschi in Val Padana, 2003)
Kategoria:Urodzeni w 1943 Kategoria:Włoscy prozaicy Kategoria:Pisarze XX wieku Kategoria:Prozaicy XX wieku Kategoria:Prozaicy XXI wieku Kategoria:Włoscy filolodzy klasyczni