Bjørn Erlend Dæhlie (ur. 19 czerwca 1967 w Elverum) – norweski biegacz narciarski, dwunastokrotny medalista olimpijski, siedemnastokrotny medalista mistrzostw świata, sześciokrotny zdobywca Pucharu Świata oraz osiemnastokrotny mistrz Norwegii. Jeden z najbardziej utytułowanych zawodników w historii sportu.
Kariera Urodził się w niewielkim mieście Elverum. Zarówno jego matka Bjørg, jak i ojciec Erling byli nauczycielami. Bjørn ma także siostrę imieniem Hilde. W wieku 14 lat zaczął na poważnie trenować narciarstwo klasyczne, chociaż początkowo była to kombinacja norweska. Za namową trenera od 16 roku życia przerzucił się na biegi narciarskie, trenując w klubie Bjerke ILmedia.ussa.org – Bjorn Background .. W 1987 roku wystąpił na mistrzostwach świata juniorów w Asiago, gdzie był czwarty na dystansie 30 km stylem dowolnym, a w biegu na 10 km techniką klasyczną zajął 24. miejsce.
W Pucharze Świata w biegach narciarskich zadebiutował w sezonie 1988/1989. Nie stanął ani razu na podium, ale w paru zawodach, w których wziął udział, zgromadził wystarczającą liczbę punktów, by zakończyć ten sezon na dobrej jak na debiutanta 14 pozycji. W każdym kolejnym sezonie zawsze co najmniej dwukrotnie wygrywał zawody PŚ. Swoje pierwsze miejsce na podium i zarazem pierwsze zwycięstwo w Pucharze Świata odniósł w amerykańskim Soldier Hollow, gdzie triumfował w biegu na 15 km techniką klasyczną. Łącznie wygrał 46 zawodów, a 81 razy stawał na podium. Do dziś żaden inny biegacz narciarski nie zbliżył się do tego osiągnięcia.
Najlepsze wyniki osiągnął w sezonach 1996/1997 i 1998/1999, kiedy triumfował w klasyfikacji generalnej i w klasyfikacji sprintu, a w klasyfikacji biegów długodystansowych był drugi. W klasyfikacji generalnej triumfował także w sezonach 1991/1992, 1992/1993, 1994/1995 i 1995/1996. Łącznie 6 razy zwyciężał w klasyfikacji generalnej. Żadnemu innemu biegaczowi nie udało się pobić, ani chociażby wyrównać tego osiągnięcia. Drugim najbardziej utytułowanym biegaczem pod tym względem jest Szwed Gunde Svan, który pięciokrotnie triumfował w PŚ. Dæhlie był także drugi w klasyfikacji generalnej w sezonach 1993/1994 i 1997/1998 oraz trzeci w sezonach 1989/1990 oraz 1990/1991. W sezonie był także drugi 1997/1998 w klasyfikacji sprintu i klasyfikacji długodystansowej.
Nie zdołał się zakwalifikować do kadry Norwegii na igrzyska w Calgary. Jego olimpijskim debiutem były więc igrzyska w Albertville, na których zdobył 4 medale. Pierwszym był srebrny medal w biegu na 30 km techniką klasyczną, w którym uległ jedynie swojemu rodakowi Vegardowi Ulvangowi. Kolejnymi były złote medale w biegu pościgowym 10+15 km, w biegu na 50 km techniką dowolną oraz w sztafecie 4 × 10 km. Sztafeta norweska startowała tam w składzie: Terje Langli, Vegard Ulvang, Kristen Skjeldal i Bjørn Dæhlie. Podobne wyniki uzyskał na Igrzyskach olimpijskich w Lillehammer, gdzie został mistrzem olimpijskim w biegu na 10 km techniką klasyczną oraz w biegu pościgowym 10+15 km. Ponadto zdobył także razem ze Sture Sivertsenem, Ulvangiem i Thomasem Alsgaardem srebrny medal w sztafecie. igrzyska olimpijskie w Nagano były ostatnimi w jego karierze. Zdobył tam kolejne trzy złote medale: w biegu na 10 km techniką klasyczną, 50 km techniką dowolną oraz, wspólnie z Sivertsenem, Erlingiem Jevne i Alsgaardem, w sztafecie 4 × 10 km. Na tych samych igrzyskach zdobył także srebrny medal w biegu pościgowym 10+15 km, przegrywając jedynie z Alsgaardem.
Oceniając dorobek olimpijski Norwega warto wziąć pod uwagę fakt, iż igrzyska w Albertville i Lillehammer odbyły się wyjątkowo po dwóch latach, a nie jak zazwyczaj ma to miejsce – po czterech. Międzynarodowemu Komitetowi Olimpijskiemu chodziło o to, żeby oddzielić zimowe igrzyska od letnich w ten sposób, aby nie odbywały się w tym samym roku co miało miejsce przed 1994 rokiem.
W 1989 r. zadebiutował na mistrzostwach świata biorąc udział w mistrzostwach w Lahti. Zajął tam 11. miejsce w biegu na 50 km techniką dowolną. Swój pierwszy medal zdobył na mistrzostwach świata w Val di Fiemme, gdzie zwyciężył w biegu na 15 km stylem dowolnym. Na tych mistrzostwach zdobył także drugi złoty medal zwyciężając razem z Øyvindem Skaanesem, Terje Langlim i Vegardem Ulvangiem w sztafecie 4 × 10 km. Dwa lata później, na mistrzostwach świata w Falun zwyciężył w biegu pościgowym 10+15 km oraz w biegu na 30 km stylem klasycznym, a sztafeta norweska z Bjørnem w składzie obroniła tytuł wywalczony w Val di Fiemme. Na tych samym mistrzostwach zajął także 3. miejsce w biegu na 50 km technika dowolną, wyprzedzili go jedynie pierwszy na mecie Szwed Torgny Mogren oraz Francuz Hervé Balland. Podczas mistrzostw świata w Thunder Bay Dæhlie zdobył jeden złoty medal, w sztafecie 4 × 10 km, razem z Sivertsenem, Jevne i Alsgaardem. Indywidualnie zdobył trzy srebrne medale: na 50 km techniką dowolną, gdzie uległ Włochowi Silvio Faunerowi oraz na 10 i 30 km techniką klasyczną, gdzie górą był jeden z jego największych rywali, reprezentant Kazachstanu Władimir Smirnow. Na mistrzostwach świata w Trondheim sztafeta norweska, w której ponownie startował Dæhlie, po raz czwarty z rzędu wywalczyła złoty medal. Indywidualnie został mistrzem świata w biegu pościgowym 10+15 km i biegu na 10 km techniką klasyczną. Zdobył także srebrny medal w biegu na 30 km stylem dowolnym, ulegając jedynie Aleksiejowi Prokurorowowi z Rosji, oraz brązowy medal na dystansie 50 km techniką klasyczną, bieg ten wygrał Fin Mika Myllylä. Na swoich ostatnich mistrzostwach rozgrywanych w Ramsau w 1999 r. indywidualnie zdobył tylko jeden medal, w biegu na 30 km techniką dowolną. Sztafeta norweska wywalczyła tym razem srebrny medal, przegrywając złoto z Austriakami na ostatniej zmianie o 0,2 s. W sztafecie wystąpili kolejno Espen Bjervig, Erling Jevne, Bjørn Dæhlie i Thomas Alsgaard.
Dæhlie jest także osiemnastokrotnym mistrzem Norwegii w biegach narciarskich.
Emerytura W 2001 r. zakończył karierę w wieku 33 lat. Powodem podjęcia takiej decyzji był wypadek jakiego Bjørn doznał w sierpniu 1999 r. podczas treningu na nartorolkach. Odniesiona kontuzja spowodowała, że nie mógł trenować tak intensywnie jak przed wypadkiem i musiał zrezygnować z marzeń o kolejnych medalach na mistrzostwach świata w Lahti oraz igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City. 29 marca 2001 r. na konferencji prasowej ogłosił swoją decyzjęSkihistoriens største Bjørn Dæhlie ..
Obecnie Bjørn mieszka w Nannestad, około 60 km na północ od Oslo, razem z żoną Vilde i dwoma synami: Sivertem (ur. 1994) i Sanderem (ur. 1997). W 1996 r. Dæhlie założył firmę Bjørn Dæhlie Technical Wear produkującą odzież sportową. W 2001 r. sprzedał firmę szwajcarskiej grupie ODLO, z którą podpisał umowę licencyjną. Współpracę ze szwajcarską grupą zakończył w 2007 r. Wrócił do Norwegii i założył nową firmę BJ Sports. Głównym rynkiem firmy jest Norwegia, chociaż marka dostępna jest także między innymi w Finlandii, Niemczech, Szwajcarii, Rosji i USA.
Inwestuje także w rynek nieruchomości. Inwestycje te przyniosły mu zysku rzędu 250 milionów koron norweskich. Ponadto Dæhlie występuje także w reklamach, był jednym z prowadzących program telewizyjny Gutta på tur, wspiera organizacje wspomagające osoby ze stwardnieniem rozsianymTallying a Birkebeiner score card .. Dæhlie pracował także typ wiązania do butów biegowych Salomon Nordic System Pilot Bindings.
Pomimo tego, że nigdy nie wygrał zawodów Holmenkollen ski festival w 1997 r. otrzymał medal Holmenkollen wraz ze swoim rodakiem, kombinatorem Bjarte Engenem Vikiem oraz włoską biegaczką narciarską Stefanią Belmondo.
W 2009 r. Dæhlie wystartował w amerykańskim maratonie narciarskim American Birkebeiner, znajdującego się w programie Worldloppet najdłuższego biegu narciarskiego w Północnej Ameryce. Bieg na 54 km stylem klasycznym z Cable do Hayward w stanie Wisconsin ukończył na drugim miejscu, przegrywając o 0,1 s.
W klasyfikacji ISK na najlepszych sportowców świata w 1998 r. zajął 9. miejsce. Z racji swoich sukcesów do dziś uważany jest przez wielu za najwybitniejszego sportowca zimowego w historiiBjørn Dæhlie A skiing titan ... Jego rekord medali olimpijskich w 2014 najpierw wyrównał, a następnie poprawił, inny Norweg – biathlonista Ole Einar Bjørndalen.
Osiągnięcia Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca 2.15px 10 lutego 1992 Albertville 30 km stylem klasycznym 1:22:27,8 +46,2 Vegard Ulvang 4. 13 lutego 1992 Albertville 10 km stylem klasycznym 27:36,0 +25,6 Vegard Ulvang 1.15px 15 lutego 1992 Albertville 10+15 km pościgowy 1:05:37,9 – – 1.15px 18 lutego 1992 Albertville Sztafeta 4 × 10 kmSkład drużyny: Terje Langli, Vegard Ulvang, Kristen Skjeldal, Bjørn Dæhlie. 1:39:26,0 – – 1.15px 22 lutego 1992 Albertville 50 km stylem dowolnym 2:03:41,5 – – 2.15px 14 lutego 1994 Lillehammer 30 km stylem dowolnym 1:12:26,4 +47,2 Thomas Alsgaard 1.15px 17 lutego 1994 Lillehammer 10 km stylem klasycznym 24:20,1 – – 1.15px 19 lutego 1994 Lillehammer 10+15 km pościgowy 1:00:08,8 – – 2.15px 22 lutego 1994 Lillehammer Sztafeta 4 × 10 kmSkład drużyny: Sture Sivertsen, Vegard Ulvang, Thomas Alsgaard, Bjørn Dæhlie. 1:41:15,0 +0,4 4. 27 lutego 1994 Lillehammer 50 km stylem klasycznym 2:07:20,3 +1:51,1 Władimir Smirnow 20. 9 lutego 1998 Nagano 30 km stylem klasycznym 1:33:55,8 +6:22,7 Mika Myllylä 1.15px 12 lutego 1998 Nagano 10 km stylem klasycznym 27:24,5 – – 2.15px 14 lutego 1998 Nagano 10+15 km pościgowy 1:07:01,7 +1,1 Thomas Alsgaard 1.15px 17 lutego 1998 Nagano Sztafeta 4 × 10 kmSkład drużyny: Sture Sivertsen, Erling Jevne, Bjørn Dæhlie, Thomas Alsgaard. 1:40:55,7 – – 1.15px 22 lutego 1998 Nagano 50 km stylem dowolnym 2:05:08,2 – –
Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca 12. 26 lutego 1989 Lahti 50 km stylem dowolnym 2:15:24,9 +5:38,6 Gunde Svan 1.15px 9 lutego 1991 Val di Fiemme 15 km stylem dowolnym 36:57,2 – – 9. 11 lutego 1991 Val di Fiemme 10 km stylem klasycznym 25:55,0 +28,1 Terje Langli 1.15px 15 lutego 1991 Val di Fiemme Sztafeta 4 × 10 kmSkład drużyny: Øyvind Skaanes, Terje Langli, Vegard Ulvang, Bjørn Dæhlie. 1:39:47,3 – – 4. 17 lutego 1991 Val di Fiemme 50 km stylem dowolnym 2:03:31,6 +10,4 Terje Langli 1.15px 20 lutego 1993 Falun 30 km stylem klasycznym 1:17:33,6 – – 4. 22 lutego 1993 Falun 10 km stylem klasycznym 24:51,6 +8,7 Sture Sivertsen 1.15pxEx aequo z Władimirem Smirnowem z Kazachstanu. 24 lutego 1993 Falun 10+15 km pościgowy 1:01:45,0 – – 1.15px 26 lutego 1993 Falun Sztafeta 4 × 10 kmSkład drużyny: Sture Sivertsen, Vegard Ulvang, Terje Langli, Bjørn Dæhlie. 1:44:14,9 – 3.15px 28 lutego 1993 Falun 50 km stylem dowolnym 2:03:36,8 +:33,5 Torgny Mogren 2.15px 9 marca 1995 Thunder Bay 30 km stylem klasycznym 1:15:52,3 +1:00,1 Władimir Smirnow 2.15px 11 marca 1995 Thunder Bay 10 km stylem klasycznym 24:52,3 +17,8 Władimir Smirnow 5. 13 marca 1995 Thunder Bay 10+15 km pościgowy 1:06:19,5 +58,6 Władimir Smirnow 1.15px 17 marca 1995 Thunder Bay Sztafeta 4 × 10 km 1:34:27,1 – – 2.15px 19 marca 1995 Thunder Bay 50 km stylem dowolnym 1:56:36,0 +1:12,5 Silvio Fauner 2.15px 21 lutego 1997 Trondheim 30 km stylem dowolnym 1:06:28,2 +17,4 Aleksiej Prokurorow 1.15px 24 lutego 1997 Trondheim 10 km stylem klasycznym 23:41,8 – – 1.15px 25 lutego 1997 Trondheim 10+15 km pościgowy 1:00:11,1 – – 1.15px 28 lutego 1997 Trondheim Sztafeta 4 × 10 km 1:37:06,1 – – 3.15px 2 marca 1997 Trondheim 50 km stylem klasycznym 2:16:37,5 +1:58,5 Mika Myllylä 3.15px 19 lutego 1999 Ramsau 30 km stylem dowolnym 1:15:26,2 +42,5 Mika Myllylä 5. 22 lutego 1999 Ramsau 10 km stylem klasycznym 24:19,2 +26,4 Mika Myllylä 6. 23 lutego 1999 Ramsau 10+15 km pościgowy 1:05:54,9 +24,5 Thomas Alsgaard 2.15px 26 lutego 1999 Ramsau Sztafeta 4 × 10 kmSkład drużyny: Espen Bjervig, Erling Jevne, Bjørn Dæhlie, Thomas Alsgaard. 1:35:07,5 +0,2
Mistrzostwa świata juniorów